You are here

F22

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Eust. in A 366

1,2Ἱστοροῦσι δέ τινες ὅτι ἐκ τῶν Ὑποπλακίων ΘηβῶνΧρυσηὶς 

ἐλήφθη, οὔτε καταφυγοῦσα ἐκεῖ οὔτ' ἐπὶ θυσίαν Ἀρτέμιδος

ἐλθοῦσα, ὡς ὁ τὰ Κύπρια γράψας ἔφη, ἀλλὰ πολῖτις ἤτοι

συμπολῖτις Ἀνδρομάχης οὖσα.

  1. Cf. Schol. Hom. A 366 (Ludwich TextU ΙΙ 6) ἔνιοι δέ φασιν ὅτι καὶ ἡ Χρυσηὶς ἐκ Θηβῶν ἐλήφθη. τῆς γὰρ Χρύσης, φασίν, οὔσης πολιχνίου ἀτειχίστου καὶ εὐτελοῦς, ὡς ἐν ἀσφαλεστέραι καὶ μείζονι τῆι Θήβηι οἱ ἀπ' αὐτῆς προσερρυηκότες ἦσαν διὰ τὸν πόλεμον; cf. etiam Schol. bT in v. (Erbse) εἰς Θήβας δὲ ἥκουσα ἡ Χρυσηὶς πρὸς Ἰφινόην τὴν Ἠετίωνος ἀδελφήν, Ἄκτορος δὲ θυγατέρα, θύουσαν Ἀρτέμιδι ἥλω ὑπὸ Ἀχιλλέως.


  2. [Vid. Eust. Il. ed. van der Valk; fr. 19 All., 22 D., 28 Be., 22 We.]
Εὐστ. στὸ Α 366

Διηγοῦνται δὲ μερικοὶ ὅτι ἀπὸ τὶς Ὑποπλάκιες Θῆβες πῆραν τὴ

Χρυσηίδα, ποὺ δὲν κατέφυγε ἐκεῖ, οὔτε ἦλθε γιὰ θυσία στὴν Ἄρτε-

μη, ὅπως εἶπε αὐτὸς ποὺ σύνθεσε τὰ Κύπρια, ἀλλ' ἦταν κάτοικος τῆς

πόλης, δηλαδὴ συμπολίτισσα τῆς Ἀνδρομάχης1,2.

  1. Πβ. Σχόλ. Ὁμ. Α 366: Μερικοὶ λὲν ὅτι καὶ ἡ Χρυσηίδα αἰχμαλωτίστηκε στὶς Θῆβες. Γιατί, λέν, ἐπειδὴ ἡ Χρύση ἦταν μιὰ μικρὴ πολίχνη ἀτείχιστη καὶ ἀσήμαντη, μὲ τὴ σκέψη ὅτι ἡ Θήβα ἦταν ἀσφαλέστερη καὶ μεγαλύτερη οἱ δικοί της εἶχαν καταφύγει ἐκεῖ λόγω τοῦ πολέμου. Πβ. ἐπίσης Σχόλ. bT στὸν στ.: Στὶς Θῆβες δὲ ἀφοῦ ἔφτασε ἡ Χρυσηίδα, στὴν ἀδελφὴ τοῦ Ἠετίωνα Ἰφινόη τὴν κόρη τοῦ Ἄκτορος, ἡ ὁποία θυσίαζε στὴν Ἄρτεμη, αἰχμαλωτίστηκε ἀπὸ τὸν Ἀχιλλέα.


  2. [Γιὰ τὸ ἐπὶ θυσίαν τοῦ στ. 2 βλ. κατωτ. σχόλ. σ.στ. 1 κἑ.]
Σχόλια: 

Ἡ κατάταξη τοῦ ἀποσπάσματος εἶναι σχετικὰ εὔκολη, κατὰ τὴν περίληψη τοῦ Πρόκλου. Βλ. καὶ προηγούμενο ἀπόσπ. (F21).

1 κἑ. Οἱ τρεῖς ἐκδοχὲς γιὰ τὸν λόγο ποὺ ἡ Χρυσηὶς βρισκόταν στὶς Θῆβες ὅταν αἰχμαλωτίστηκε, δὲν εἶναι κατ' ἀνάγκη ἀσυμβίβαστες. Ἂν ἡ Χρυσηίδα καταγόταν ἀπὸ μιὰν ἀτείχιστη καὶ ἀσήμαντη πολίχνη κοντὰ στὶς Θῆβες, ποὺ ὑπαγόταν στὸν δῆμο τῶν Θηβῶν, τότε μποροῦσε κάλλιστα νὰ θεωρηθεῖ πολῖτις τῶν Θηβῶν καὶ συμπολῖτις Ἀνδρομάχης (πβ. τὸ παράδειγμα κάθε πόλεως μεγάλης καὶ τῶν περιχώρων της σήμερα, τῆς Ἀθήνας, τῆς Λευκωσίας κ.λπ.). Καὶ φυσικὰ δὲν εἶναι τόσο σημαντικὴ ἡ διαφορὰ ὥστε νὰ μιλᾶμε γιὰ ἀνεξαρτησία τῶν Κυπρίων ἀπὸ τὴ λοιπὴ παράδοση, ὅπως δὲν μιλᾶμε γιὰ ἀνεξαρτησία τῶν λοιπῶν ἐπικῶν ποιητῶν μεταξύ τους καὶ ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, ἐπειδὴ παρουσιάζουν ἀποκλίσεις τῶν διάφορων γνωστῶν ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μύθων. Βλ. καὶ σημ. στὸ προηγούμενο ἀπόσπ., πβ. καὶ Σχόλ. bT στὸ Α 366, ὅπου φαίνεται νὰ συμβιβάζονται οἱ δυὸ πρῶτες ἐκδοχές: ἡ Χρυσηὶς κατέφυγε στὶς Θῆβες στὴν Ἰφινόη ποὺ θυσίαζε στὴν Ἄρτεμιν καὶ αἰχμαλωτίστηκε ἐκεῖ· πιθανῶς: ἐνῶ ἔπαιρνε μέρος στὶς θυσίες (πβ. τὸ ἐπὶ θυσίαν τοῦ Εὐσταθίου μὲ τὸ θύουσαν τοῦ Σχολιαστῆ). Περισσότερα στὴν ΕλλΜ Ε΄1 88  κἑ. (κυρίως 90), καὶ κατωτ. σχόλ. σ.στ. 5 Υ1.16 (μὲ περαιτέρω παραπομπές).

  1. Ελληνική Μυθολογία, , Αθήνα , (1986)