You are here

4

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

4

4    Περὶ δὲ τῶν ἄλλων τῶν τῆς ἐξαρθρήσεως τρόπων οὕτως

μέμνηται (IV 132.16 L.)· ἐμβολαὶ δέ· τοῦ μὲν ὀπίσω, ἐκτείναν-

τας κατατεῖναι· σημεῖον δέ· οὐ γὰρ δύνανται ‹ἐκτείνειν· τοῦ δὲ

ἔμπροσθεν, οὐ δύνανται› συγκάμπτειν. τούτωι  δὲ ἐνθέντα τι

  συνειλιγμένον σκληρὸν περὶ τοῦτο συγκάμψαι ἐξ ἐκτάσεως

ἐξαίφνης. (134.3) διαστάσεως δὲ ὀστέων σημεῖον κατὰ τὴν φλέ-

βα τὴν κατὰ βραχίονα σχιζομένην διαψαύοντι. (134.5) ταῦτα

δὲ ταχέως διαπωροῦται. (134.17) τὰ δὲ ὄπισθεν ἐξαίφνης ἐκ-

τείναντα διορθοῦν τοῖς θέναρσιν. τὴν μὲν οὖν εἰς τοὐπίσω τοῦ

ἀγκῶνος ἐξάρθρησιν οὐκ ἀναγκαῖον διὰ τῶν ὑποδειγμάτων

ὑπογράφειν· ἐκ γὰρ τῆς παρὰ φύσιν γεγενημένης κάμψεως

μεταστάσεως ἔκτασιν περιέχει μόνον καὶ τῶν ὄπισθεν ταῖς χερ-

σὶ καταρτισμόν . τὴν |12 δὲ εἰς τὸ ἔμπροσθεν συμβαίνουσαν

καταγράψω χάριν τοῦ δυναμένην συνθεωρη‹θῆ›ναι παραιτίαν

ὠφελείας γενέσθαι. διὸ καταρτίζοιτ' ἂν οὕτως.

4

4    Γιὰ τὶς ἄλλες περιπτώσεις ἐξαρθρήματος λέει τὰ ἑξῆς: Τρόποι δὲ

ἀνατάξεως: τοῦ μὲν πρὸς τὰ πίσω (ἐξαρθρήματος), ἀφοῦ ἐκτείνου-

με (πρέπει) νὰ ἕλκουμε· σύμπτωμα: δὲν μποροῦν νὰ ἐκτείνουν (τὸν

ἀγκώνα πρὸς τὰ πίσω)· τοῦ δὲ πρὸς τὰ ἐμπρὸς (ἐξαρθρήματος), δὲν

μποροῦν νὰ λυγίσουν (τὸν ἀγκώνα). Σ' αὐτὴν δὲ τὴν περίπτωση,

ἀφοῦ τοποθετήσεις μέσα (στὴν πτυχὴ τοῦ ἀγκώνα) κάποιο σφιχτὰ

τυλιγμένο σκληρὸ ἀντικείμενο, γύρω ἀπ' αὐτὸ νὰ λυγίσεις ξαφνικὰ

(τὸν ἀγκώνα) ἐνῶ βρίσκεται σὲ ἔκταση. Γιὰ νὰ βρεῖς τὴ θέση τῆς

ἀπομάκρυνσης τῶν ὀστῶν (πρέπει) νὰ ψηλαφίσεις στὸ μέσο τοῦ

βραχίονα, ἐκεῖ ὅπου διακλαδίζεται ἡ φλέβα. Αὐτὰ (τὰ ἐξαρθρήμα-

τα) γρήγορα παθαίνουν ἀγκύλωση. Τὰ δὲ πρὸς τὰ πίσω (ἐξαρθρή-

ματα), ἀφοῦ τὰ ἐκτείνεις ἀπότομα, τὰ ἀνατάσσεις μὲ τὶς παλάμες.

Τὸ πρὸς τὰ πίσω, λοιπόν, ἐξάρθρημα τοῦ ἀγκώνα δὲν εἶναι ἀνάγκη

νὰ σοῦ τὸ δείξω μὲ εἰκόνες· γιατὶ ἡ ἀφύσικη κλίση (τοῦ ἐξαρθρήμα-

τος) ἐπιτρέπει μόνο ἕναν τρόπο ἔκτασης γιὰ μετατόπιση καὶ ἀνάτα-

ξη μὲ τὰ χέρια τῶν σημείων ποὺ ἐξέχουν πρὸς τὰ πίσω. Τὸ πρὸς τὰ

ἐμπρὸς ὅμως συμβαῖνον θὰ καταγράψω ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ παρα-

τηρηθεῖ ὁλόπλευρα καὶ νὰ καταστεῖ ἔτσι ἐν μέρει αἰτία ὠφέλειας.

Μπορεῖ λοιπὸν νὰ ἀναταχθεῖ ὡς ἑξῆς.

Σχόλια: 

4.4. τούτωι: τουτο L, υἱοθετούμενο ἀπὸ τὸν Sch.1 καὶ τὸν Blomquist2 (16, 42.25: μπορεῖ νὰ συνδεθεῖ μὲ τὸ ἐμβάλλειν καὶ νὰ ὑποδηλώσει τὸ σχετικὸ διάστρεμμα), πιθανῶς ὀρθῶς. Οἱ Di.3 καὶ KK.4 γράφουν τούτῳ, κατὰ τὸν Ἱππ. (τούτῳ Μοχλ. / τουτέῳ Π. ἄρθρ., υἱοθετούμενο ἀπὸ τὸν Li.5, ἐνῶ οἱ Kw.6 καὶ Wi.7 γράφουν τούτῳ). Ἡ δοτ. τούτωι δίνει προφανῶς πιὸ ὁμαλὴ σύνταξη (δύσκολα μπορεῖ νὰ θεωρήσει κανεὶς ἐδῶ ὡς ἐννοούμενο τὸ ἐμβάλλειν, ποὺ δὲν ἐμφανίζεται στὸ περικείμενο, ἔστω κι ἂν ἀπαντᾶ στὸν στ. 2 τὸ ἐμβολαὶ δέ)· καὶ τὸ ὅλο κείμενο εἶναι καὶ ἀλλοῦ παρεφθαρμένο: (στ. 3-4) παράλειψη τοῦ ἐκτείνεινδύνανται (λόγω τῆς ἐπανά­ληψης τοῦ δύνανται, εὔλογα συμπληρούμενο ἀπὸ τοὺς ἐκδ., κατά τὸν Ἱππ.) καὶ στ. 5 περι τουτων (περι του|των) ἀντὶ τοῦ προφανῶς ὀρθοῦ περὶ τοῦτο (καὶ ἄλλα συνήθη στὸν L ὀρθογραφικὰ λάθη: βλ. κριτ. ὑπόμν.). Μὲ δισταγμοὺς πολλούς, γράψαμε καὶ ἐμεῖς τούτωι στὸν στ. 4 (παρὰ τὶς –εὔλογες– ἀντιρρήσεις τοῦ Blomquist2).

12-13. τῶν ὄπισθεν ταῖς χερσὶ καταρτισμόν: τον καὶ της χειρος στὸν L, υἱοθετούμενα ἀπὸ τὸν Di.3 (τὸν ὄπ. τῆς χειρὸς κ.)· ὁ Brinkmann διόρθωσε σὲ τῶν καὶ <διὰ> τῆς χ., καὶ κατ' αὐτὸν ὁ Sch.1 (ὁ Br. συμπλήρωνε ἐπίσης <καὶ> μεταστάσεως, ὁ δὲ R. Schöne1 –καὶ ὁ Sch.1τῆς <διὰ τῆς> παρὰ φύσιν κ.λπ.)· οἱ KK.4 υἱοθετοῦν τὴ διόρθωση τοῦ τον σὲ τῶν καὶ διορθώνουν ἐπιπρόσθετα τὸ της χειρος σὲ ταῖς χερσὶ, ποὺ ὑστερεῖ παλαιογραφικὰ ἀλλὰ πλεονεκτεῖ νοηματικὰ σὲ σχέση μὲ τὴ γραφὴ <διὰ> τῆς χειρὸς τῶν Br. καὶ Sch.1 Τὸ ὅλο χωρίο εἶναι ἰδιαίτερα τραχύ (βλ. καὶ τὴ διαφορετικὴ στίξη τῶν ἐκδ.), κι οἱ ἀμφιβολίες γιὰ τὸ τί ὄντως ἔγραψε ὁ Ἀπ. παραμένουν.

  1. Schöne, H. (1896), Apollonius von Kitium: Illustrierter Kommentar zu der hippokrateischen Schrift Περὶ ἄρθρων, Leipzig.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  2. Blomqvist, J. (1974), Der Hippokratestext des Apollonios von Kition, Scripta Minora, 1973-1974,1 Lund.a↑ b↑
  3. Dietz, F. R. (1834), Apollonii Citiensis, Stephani, Palladii, Theophili, Meletii, Damascii, Ioannis, aliorum Scholia in Hippocratem et Galenum, Vols. I-II, Königsberg.a↑ b↑
  4. Kollesch, J. & Kudlien F. (1965), Apollonii Citiensis in Hippocratis De articulis commentarius, Vol. XI.1.1, CMG Berlin.a↑ b↑
  5. Littré, É. (1839-1861), Oeuvres complètes d'Hippocrate, Paris.
  6. Kühlewein, H. (1895), Hippocratis Opera (quae feruntur omnia), Vol. I, Leipzig.
  7. Withington, E. T. (1928), Hippocrates, Vol. 3, London – Cambridge, Mass..