You are here

19

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

19

19    Ἔτι δὲ τῆς προκειμένης ἐξαρθρήσεως καταρτισμοῦ τρόπον

τοιοῦτόν τινα ὑπογέγραφεν (IV 306.10 L.)· ἀρκέσειε δ' ἂν ἴσως

ἀντὶ τῆς σανίδος καὶ ἐφεζόμενόν τινα ἢ ταῖς χερσὶν ἐρεισάμε-

νον ἢ ἐπιβάντα ἐξαπίνης ἐπαιωρηθῆναι ἅμα τῆι κατατάσει.

  ἄλλη δὲ οὐδεμία{ς} ἐμβολὴ τῶν πρόσθεν εἰρημένων κατὰ φύ-

σιν ἐστὶν τῶι τρόπωι τούτωι τοῦ ὀλισθήματος. αὗται δὲ πᾶσαι

δίκαιαι . οὐκ ἀναγκαῖον δὲ ἔσται πάντα τὰ ὑποδείγματα ἐπὶ

τούτων τάσσειν· ἐν γὰρ τῶι πρὸ τούτου βιβλίωι παραπλησίως

ἐπὶ τῶν σφονδύλων ὑποδεδείχαμεν· ὅθεν ἐν τούτοις ἐφ' ἑνὸς

μόνου τοῦ διὰ τῶν χειρῶν γινομένου τρόπου στάντες |31 ὑπο-

γράφομεν· τὸ γὰρ αὐτὸ ἐπιτελοῖτ' ἂν ὁτὲ μὲν ἐφεζομένων, ὁτὲ

δὲ ἐπιβαινόντων τῶι ποδὶ καὶ ἐποχουμένων τινῶν. τὸ ὑπόδει-

γμα τοῦτο‹ν› ἂν ἔχοι τὸν τρόπον.

19

19    Γιὰ τὸ προκείμενο δὲ ἐξάρθρημα ἔχει ἐπιπρόσθετα περιγράψει

ἕναν τέτοιου εἴδους τρόπο ἀνάταξης: Θὰ ἀρκοῦσε δὲ ἐξ ἴσου ἀντὶ

τῆς σανίδας καὶ νὰ καθίσει κάποιος πάνω στὸ μέλος ἢ νὰ στηριχθεῖ

μὲ τὰ χέρια του ἢ νὰ πατήσει ἐπάνω ξαφνικὰ καὶ συγχρόνως μὲ τὴν

ἔκταση νὰ αἰωρηθεῖ ἀπὸ πάνω. Καμμιὰ ἄλλη μέθοδος ἀνάταξης ἀπ'

αὐτὲς ποὺ ἔχουν ἤδη λεχθεῖ δὲν εἶναι φυσιολογικὴ γι' αὐτὸ τὸ εἶδος

ἐξαρθρήματος. Ὅλες αὐτὲς (οἱ μέθοδοι ἀνάταξης) εἶναι σωστές.

Δὲν εἶναι ὅμως ἀνάγκη νὰ τὶς ἀπεικονίσουμε ὅλες· γιατὶ στὸ προη-

γούμενο βιβλίο τὶς ἔχουμε ὑποδείξει ὅλες μὲ παραπλήσιο τρόπο γιὰ

τοὺς σπονδύλους. Γι' αὐτὸ μένοντας σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο παρουσιά-

ζουμε μόνο μίαν ἀπὸ τὶς μεθόδους, αὐτὴν ποὺ γίνεται μὲ τὰ χέρια·

γιατὶ τὸ ἴδιο θὰ ἐπιτυγχανόταν εἴτε κάποιοι καθόντουσαν ἐπάνω

στὸ μέλος, ἄλλοτε δὲ πατοῦσαν ἐπάνω μὲ τὸ πόδι καὶ ἐφίππευαν

δυνατά. Τὸ ὑπόδειγμα θὰ εἶχε αὐτὴν τὴ μορφή.

Σχόλια: 

19.6-7. αὗται δὲ πᾶσαι δίκαιαι: ἡ πρόταση δὲν ἀπαντᾶ στὰ σωζόμενα χφφ. (καὶ στὶς ἐκδ.) τοῦ Ἱππ., καὶ γι' αὐτὸ οἱ ἐκδ. τοῦ Ἀπ. θεωροῦν τὸ χωρίο αὐτὸ ὡς τμῆμα τοῦ σχετικοῦ σχολίου τοῦ Κυπρίου ἰατροῦ. Ὁ Blomquist1 (36, 100.28 κἑ.), ὅμως, ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Ἀπ. διάβασε τὴν πρόταση αὐτὴ στὸ Ἱππ. κείμενο, θεωρώντας ὅτι εἶναι ἀταίριαστη μὲ τὸ κείμενο τοῦ Κυπρίου συγγραφέως, ἐπειδὴ τὸ ἐπίθ. δίκαιος μὲ τὴν ἐδῶ σημασία δὲν ἀπαντᾶ στὴν Κοινὴ Ἑλληνικὴ παρὰ μόνο στὴν Ἰωνική (καὶ δὴ σὲ ὁρισμένα Ἱππ. ἔργα, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὰ Π. ἀγμ. καὶ Π. ἄρθρ.) καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἀπ. προχωρεῖ σὲ κρίσεις γιὰ τὶς περι­γραφόμενες μεθόδους ἀνάταξης. Μολονότι δὲ τὸ ἐπίθ. δίκαιος (ποὺ ὄντως ἀπαντᾶ στὸν Ἀπ. μόνον ἐδῶ καὶ στὰ ἀνωτ. 1.10.12 παραθέματα δικαία [δικαίη Ἱππ.] μόχλευσις καὶ 3.10.35 <δι>καίη μόχλευσις) θὰ μποροῦσε νὰ ἀνήκει στὸν Ἀπ. (κατ' ἐπίδραση τοῦ Ἱππ. [πβ. ἀνωτ. 1.1.15-16 παρὰ τἀνέρος καὶ 17 ἐμβολέων, μὲ τὰ σχόλιά μας σ.λλ.], ὅπως συμβαίνει καὶ σὲ σχόλια τοῦ Γαλ. στὸν Ἱππ. [βλ. καὶ ΕΛεξΙ2 σ.λ. δίκαιος]), ἡ ὑπόθεση αὐτὴ τοῦ Blomquist1 φαίνεται ὄχι ἁπλῶς εὔλογη ἀλλὰ καὶ πιθανή (σὺν τοῖς ἄλλοις, δύσκολα θὰ ἔγραφε ὁ Ἀπ. σὲ δικό του σχόλιο αὗται δὲ κ.λπ. καὶ στὴ συνέχεια οὐκ ἀναγκαῖον δὲ κ.λπ.).

  1. Blomqvist, J. (1974), Der Hippokratestext des Apollonios von Kition, Scripta Minora, 1973-1974,1 Lund.a↑ b↑
  2. Ἀποστολίδης, Π. Δ. (1997), Ἑρμηνευτικὸ Λεξικὸ πασῶν τῶν λέξεων τοῦ Ἱπποκράτους, Αθήνα.