You are here

T6

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Diog. Laert. 7.35
  1. [Vid. Diog. Laert., edd. Cobet, Long (cum sigl.), Arnim (7.).]
  2. 4-5 εἰς Ἰ. καὶ om. B
  3. 6 τε om. BFac P
  4. 4-6 τὴν Π. – Καρχ. om. Fa.c.
  5. 7-8 μαθ. – καταλ. om. F
  6. 8 νο. μὲν ἱκ. om. F
  7. 9 πρὸς τοῖς ἄ. om. F
  8. 10-11 φιλ. – σαφής om. F.
Διογ. Λαέρτ. 7.35

Ὑπῆρξαν ὀκτὼ Ζήνωνες: πρῶτος ὁ Ἐλεάτης (5ος αἰ. π.Χ.), γιὰ

τὸν ὁποῖο θὰ μιλήσουμε· δεύτερος ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος (ὁ Ζήνων ὁ

Κιτιεὺς ὁ ἱδρυτὴς τῆς Στοᾶς [βλ. ΑΚυΓ5], περ. 352-263 π.Χ.)· τρίτος ὁ

Ρόδιος (2ος αἰ. π.Χ.), ὁ ὁποῖος ἔγραψε τὴν τοπικὴ ἱστορία ἑνιαία·

τέταρτος ὁ ἱστορικὸς πού 'γραψε γιὰ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Πύρρου

στὴν Ἰταλία καὶ τὴ Σικελία ἀλλὰ καὶ ἐπιτομὴ τῶν ὅσων ἔπραξαν οἱ

Ρωμαῖοι καὶ οἱ Καρχηδόνιοι (3ος αἰ. π.Χ.;)· πέμπτος ὁ μαθητὴς τοῦ

Χρύσιππου (3/2 αἰ. π.Χ.), ὁ ὁποῖος λίγα βιβλία ἔχει γράψει ἀλλὰ

ἔχει ἀφήσει πλείστους μαθητές· ἕκτος ὁ Ἡροφίλειος γιατρός (2ος

αἰ. π.Χ.), ποὺ ἦταν ἱκανὸς στὴ σκέψη μὰ ἄτονος στὸν λόγο· ἕβδομος

ὁ γραμματικός, στὸν ὁποῖο σὺν τοῖς ἄλλοις ἀποδίδονται καὶ

ἐπιγράμματα· ὄγδοος ὁ Σιδώνιος στὴν καταγωγή (2ος αἰ. π.Χ.

περίπου), φιλόσοφος Ἐπικούρειος στὴ σκέψη καὶ στὴν ἑρμηνεία

σαφής.

Σχόλια: 
Ὁ Διογ. Λαέρτ. (3ος αἰ. μ.Χ.) δὲν φαίνεται νὰ συγκαταριθμεῖ στοὺς Ζήνωνες ὀκτώ (στ. 1, βλ. καὶ Voss1 104-5) τὸν Ζήνωνα τὸν Κιτιέα τὸν ῥήτορασοφιστήν (2ος πιθανῶς αἰ. μ.Χ.). Οἱ ἑπτὰ τοὐλάχιστον εἶναι ἀδύνατο νὰ ταυτίζονται μ' αὐτόν: πρῶτος ὁ Ἐλεάτης, ὁ γνωστὸς προσωκρατικὸς φιλόσοφος (5ος αἰ. π.Χ.)· δεύτερος ὁ Ζήνων ὁ Κιτιεὺς ὁ ἱδρυτὴς τῆς Στοᾶς (περ. 352-263 π.Χ.)· τρίτος ὁ Ζήνων ὁ Ῥόδιος ἱστορικὸς ποὺ ἔγραψε τοπικὴ ἱστορία (523 Τ 1 J., 2ος αἰ. π.Χ.)· τέταρτος ὁ Ζήνων ὁ ἱστορικὸς πού 'γραψε γιὰ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Πύρρου στὴν Ἰταλία καὶ τὴ Σικελία καὶ ἐπίτομη ἱστορία Ρωμαίων καὶ Καρχηδονίων (158 Τ 1 J., 3ος [?] αἰ. π.Χ.)· πέμπτος ὁ Ζήνων ὁ Χρυσίππου μαθητής, ποὺ ἄφησε λίγα βιβλία μὰ πολλοὺς μαθητές (3/2 αἰ. π.Χ.)· ἕκτος ἰατρὸς Ἡροφίλειος, ἱκανὸς στὴ σκέψη μὰ ἄτονος στὸν λόγο (2ος αἰ. π.Χ.)· ὄγδοος ὁ Ζήνων ὁ Σιδώνιος τὸ γένος, ἱκανὸς στὴ σκέψη καὶ στὸν λόγο φιλόσοφος Ἐπικούρειος (ποὺ ἄκμασε τὸν 2ον αἰ. π.Χ. [β΄ ἥμισυ], καὶ σὺν τοῖς ἄλλοις ὑπῆρξε δάσκαλος τοῦ Φιλόδημου στὴν Ἀθήνα, περὶ τὰ τέλη τοῦ 2ου/ἀρχὲς 1ου αἰ. π.Χ.)· ὅλοι ζοῦν πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν 2ον αἰ. μ.Χ., τὴν ἐποχὴ ποὺ πιθανῶς ἀκμάζει ὁ Ζήνων ὁ Κιτιεὺς ὁ ῥήτωρ. Μικρὰ μόνο περιθώρια ὑπάρχουν νὰ ταυτίζεται μαζί του ὁ ἕβδομος γραμματικός, οὗ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ ἐπιγράμματα φέρεται· ὄχι γιατὶ ἀποκλείεται νὰ ἀποκαλοῦνταν καὶ γραμματικός (ἢ και τεχνογράφος, πβ. τὰ σχετικὰ μὲ τὸν Μινουκιανὸ καὶ τὸν Ἑρμογένη καὶ ἄλλους πολλούς, βλ. καὶ ἀνωτ. Τ1 σχόλ. σ.στ. 1 σ.λ. Ζήνων (...) μὲ παραπομπές: βλ. κυρίως 15 *Τ1.3-4 σ.λλ. τεχνογράφος καὶ ἄλλος τεχνογράφος ῥήτωρ), οὔτε γιατὶ ἀποκλείεται νὰ ἔγραψε καὶ ἐπιγράμματα (σὰν αὐτὰ ἀπὸ τὸ Κίτιο ποὺ χρονολογοῦνται στὴν ἴδια μ' αὐτὸν ἐποχή, ὅπως τὰ ΑΚυΓ22 11 Ε36 καὶ Ε37 [ποὺ ὁ ποιητὴς ἔγραψε ἴσως γιὰ τὸν ἑαυτό του πρὶν πεθάνει], π.χ.)· ἀλλὰ γιατί, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, ὁ μνημονευόμενος ἕβδομος γραμματικός, οὗ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ ἐπιγράμματα φέρεται, εἶναι ὁ Ζήνων ὁ Μύνδιος (βλ. RE3 σ.λ. Zenon, 11. [H. Gärtner], μὲ παραπομπὲς καὶ βιβλιο­γραφία), γραμματικὸς κατὰ τὸν Στέφ. Βυζ. (Ἐθν., σ.λ. Μύνδος, πόλις Καρίας, ἀπ' ὅπου Ἀπολλώνιος καὶ Ζήνων Μύνδιοι γραμματικοί), γιὰ τὸν ὁποῖο φαίνεται ὅτι ἔγραψε τὸν Προτατικὸν πρὸς Ζήνωνα ὁ Σέλευκος ὁ Ἀλεξανδρινὸς γραμματικός, ὁ ἀποκληθεὶς Ὁμηρικός, ὁ ὁποῖος ἐσοφίστευσε στὴ Ρώμη τὴν ἐποχὴ τοῦ Αὔγουστου καὶ τοῦ Τιβέριου (βλ. Σχόλ. Ἀριστοφ. Θεσμ. 1175, βαρβαρικὸν καὶ Περσικὸν ὄρχημα ὄκλασμα καλεῖται, περὶ οὗ Ἰόβας μακρὸν πεποίηται λόγον ἐν τοῖς περὶ τῆς θεατρικῆς ἱστορίας, ὥστε λελύσθαι τὴν Σελεύκου πρότασιν· προτείνει γὰρ ἐν τῷ πρὸς Ζήνωνα προτατικῷ τὸ Περσικὸν ὄρχημα, καὶ Σοῦδ. σ.λ. Σέλευκος [341 Τ 1 J.]· Ἀλεξανδρεύς, γραμματικός, ὅς ἐπεκλήθη Ὁμηρικός· ἐσοφίστεσε δὲ ἐν Ρώμῃ. ἔγραψεν ἐξηγητικὰ εἰς πάντα ποιητήν κ.λπ.). Βλ. καὶ Μ. Ἐτυμ.4 σ.λ. μορίαν (κατωτ. 25 F30, σχόλ.) κ.ἀ., καὶ Σχόλ. Τζέτζ. Χιλ. 1.19 (Anecd. Gr. Oxon. III. 350 Cramer5).
Πβ. καὶ Διογ. Λαέρτ. 9.29.11 ὅτι δὲ γεγόνασι Ζήνωνες ὀκτὼ ἐν τῷ Κιτιεῖ διειλέγμεθα, καὶ βλ. RE3 σ.λ. Zenon, ὅπου ἀπαριθμοῦνται περισσότεροι (32, μαζὶ μὲ τοὺς μεταγενέστερους Βυζαντινούς), ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους καὶ ὁ ἐδῶ Ζήνων(9.).
  1. Vossius, G. H. (1651), De Historicis Graecis (Libri IV), Leiden.
  2. Βοσκός, Α. Ι. (1997), Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία: τόμ. 2. Ἐπίγραμμα, τóμ. 2, Λευκωσία.
  3. von Pauly, A F., Wissowa G., Kroll W., Mittelhaus K. & Furchtegott Ziegler K J. (1893-1980), Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, Stuttgart .a↑ b↑
  4. Gaisford, T. (1848), Etymologicum Magnum, Oxford.
  5. Cramer, J. A. (1835-1837), Anecdota Graeca e codicibus manuscriptis bibliothecarum Oxoniensium, Vols. I-IV, Oxford.