You are here

T2

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Sud. s.vv. Ἀψίνης 4734 et 4736
  1. [Vid. Sud. s. vv. Ἀψίνης 4734 et 4736, p. 443 Adler. FHG III. 728, cum adnot.: "Num Atheniensis hic idem cum Spartano vel Cyprio?" et "Historica Onasimi et Onesimi Suidas verbis καὶ ἄλλα πλεῖστα compre­hendisse videtur. Vitam Probi imperatoris conscriptam esse ex Flavio Vopisco discimus"; cf. FGrH IIB. 631-32, ad 216.]
  2. a. 1 ἀξιόλογος (pro Ἀθηναῖος) Μ
  3. b. 1 Ἀθηναῖος (pro -ου) Daub.
Σοῦδ. σ.λλ. Ἀψίνης 4734 καὶ 4736

a. 4734. Ἀψίνης, Ἀθηναῖος, σοφιστής, πατέρας τοῦ Ὀνάσιμου

τοῦ σοφιστῆ, τοῦ πατέρα τοῦ Ἀψίνη.

b. 4736. Ἀψίνης, γιὸς τοῦ Ὀνάσιμου τοῦ Ἀθηναίου σο-

φιστῆ, σοφιστὴς νεώτερος ἀπὸ τὸν Γαδαρέα Ἀψίνη.


[Βλ. Σοῦδ. ὅ.π., σελ. 443 Adler. Βλ. ἐπίσης FHG III. 728, μὲ τὶς παρατηρήσεις: «Εἶναι μήπως ὁ Ἀθηναῖος αὐτὸς ὁ ἴδιος μὲ τὸν Σπαρτιάτη ἢ Κύπριο;» καὶ «Τὰ ἱστορικὰ ἔργα τοῦ Ὀνάσιμου καὶ (τοῦ;) Ὀνήσιμου ὁ Σουίδας φαίνεται νὰ συμπεριλαμβάνει στὴ φράση καὶ ἄλλα πλεῖστα. Ἡ βιογραφία τοῦ Πρόβου μαθαίνουμε ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὸν Φλάβιο Βοπίσκο»· πβ. FGrH IIB. 631-32, σημ. στὸ 216: « Ὀνάσιμος ἀπὸ τὴν Κύπρο (ἢ ἀπὸ τὴ Σπάρτη)  ».]

Σχόλια: 

a.1 / b.1. Ἀψίνης: τρεῖς ὁμώνυμοι συγγραφεῖς μνημονεύονται κατὰ σειρὰν στὴ Σοῦδ., οἱ ἐδῶ Τ2α. (α 4734 = α΄ Ἀψίνης) καὶ Τ2b. (α 4376 = β΄ Ἀψίνης), Ὀνασίμου πατὴρ τοῦ σοφιστοῦ ὁ πρῶτος καὶ ὁ δεύτερος Ὀνασίμου τοῦ σοφιστοῦ Ἀθηναίου (ἐνν. υἱός), ὁ β΄ Ἀψίνης σοφιστὴς νεώτερος τοῦ Γαδαρέως Ἀψίνου· ἀνάμεσά τους (α 4735 = Ἀψίνης ὁ Γαδαρεύς) ὁ Ἀψίνης, Γαδαρεύς, σοφιστής, σπαρείς, ὡς λόγος, ἐκ Πανός· μαθητεύσας δὲ ἐν Σμύρνῃ Ἡρακλείδῃ τῷ Λυκίῳ, εἶτα Βασιλικῷ ἐν Νικομηδείᾳ, ἐσοφίστευσεν Ἀθήνησι, βασιλεύοντος Μαξιμιανοῦ, ὑπατικοῦ λαβὼν ἀξίωμα (βλ. καὶ ἀνωτ. 21 Τ2a σχόλ. σ.στ. 4-5 σ.λ. Βασιλικόν κ.λπ. [πιθ. 2ος μ.Χ. αἰ.] καὶ Cameron ΥΡωμΑ1 302, γιὰ τὸν Μαξιμιανό: 286-305, 307-310). Ἡ σειρὰ κατάταξης τῶν τριῶν φαίνεται νὰ εἶναι χρονολογική (ὀρθὰ ἂν λάβουμε ὑπόψη μας τὴν περὶ Μαξιμιανοῦ πληροφορία / ἐσφαλμένα ἂν λάβουμε ὑπόψη μας τὴν πληροφορία ὅτι μαθήτευσε Βασιλικῷ ἐν Νικομηδείᾳ)· ἀπὸ τὴν ἴδια πηγὴ πληροφορούμαστε: Γαιανός, Ἀράβιος, σοφιστής, μαθητὴς Ἀψίνου τοῦ Γαδαρέως. ἦν δὲ ἐπί τε Μαξίμου [βλ. OCD2 σ.λ. Maximinus, 233-238] καὶ Γορδιανοῦ [Cameron1 ὅ.π. 300: Γορδιανὸς Α΄ καὶ Β΄, 238 μ.Χ.]· Μαίωρ, Ἀράβιος, σοφιστής. (...)· συνεχρόνισε δὲ Ἀψίνῃ καὶ Νικαγόρᾳ [βλ. καὶ ἀνωτ. 27 *F4 σχόλ. σ.στ. 1 σ.λ. Nicagorus], ἐπὶ Φιλίππου τοῦ Καίσαρος καὶ ἐπάνω [Cameron1 ὅ.π.: Φίλιππος ὁ Ἄραψ, 244-249]· καὶ Φρόντων, Ἐμισηνός, ῥήτωρ, γεγονὼς ἐπὶ Σευήρου τοῦ βασιλέως ἐν Ῥώμῃ. ἐν δὲ Ἀθήναις ἀντεπαίδευσε Φιλοστράτῳ τῷ πρώτῳ καὶ Ἀψίνῃ τῷ Γαδαρεῖ. ἐτελεύτησε δὲ ἐν Ἀθήναις, περὶ ξ΄ ἔτη γεγονώς [βλ. OCD2 σ.λλ. Severus 1.: 193-211 καὶ 2.: 222-235 μ.Χ., καὶ LSJ93 / LSK4 σ.λ. ἀντιπαιδεύω = διδάσκω ὡς ἀντίζηλος διδά­σκαλος, πβ. ὅμως Cameron1 ὅ.π. 302: Σεβῆρος, 306-307 (γιὰ τὸν ὁμώνυμο μεταγενέστερο αὐτοκράτορα, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ὁδηγήσει σὲ μεταχρονολόγηση ἐσφαλμένη τοῦ συγγραφέα), κ.ἄ.]. Ὀρθά, κατὰ τὰ ἀνωτ., ὁ J. Brzoska (RE5 σ.λ. Apsines) χρονολογεῖ τὸν Ἀψίνην τὸν Γαδαρέα –καὶ Ἀθηναῖον καὶ Ῥωμαῖον πολίτη μὲ τὸ ὄνομα Valerius Apsines– στὴν περίοδο 190-250. (Ἀπὸ τὸ ἔργο του σώζεται ἡ Τέχνη ῥητορική [Spengel Ι. 331 κἑ.], ποὺ κατὰ τοὺς Schmid – Stählin6 ΙΙ2. 937-38 ἀποτελεῖ μεταποιημένη μορφὴ τοῦ γνήσιου συγγράμματος καὶ κατὰ τὸν G. Kennedy, HCRh7 216, εἶναι τὸ καλύτερο παράδειγμα παραδοσιακοῦ ρητορικοῦ ἐγχειριδίου ἀπὸ τὸν 3ον αἰ. μ.Χ. χωρὶς ἐπιδράσεις ἀπὸ τὸν Ἑρμογένη. Βλ. καὶ J. Brzoska5 ὅ.π. 278 κἑ., ὅπου ἀνάλυση τοῦ ἔργου αὐτοῦ καὶ σχόλια γιὰ τὰ ἔργα Ζητήματα ἢ μελέται καὶ Περὶ τῶν ἐσχηματισμένων προβλημάτων.) Τούτων οὕτως ἐχόντων, ὁ α΄ Ἀψίνης (ὁ παππούς) φαίνεται νὰ μπορεῖ νὰ τοποθετηθῆ στὸν 3ον αἰ. (σύγχρονος ἐν μέρει ἀλλὰ νεώτερος τοῦ Γαδαρέα Ἀψίνη), ὁ Ὀνάσιμος στὸν 3/4 αἰώνα (ἀκμὴ ἐπὶ Κωνσταντίνου: 306-337 μ.Χ., μᾶλλον στὴν ἀρχὴ παρὰ στὸ τέλος τῆς βασιλείας του), καὶ ὁ β΄ Ἀψίνης (ὁ ἐγγονός) στὸν 4ον αἰ. μ.Χ. (βλ. κυρίως PLRE8 89-90 σ.λλ. Apsines 1. καὶ 2. καὶ σ.λ. Onesimus 1. καὶ 2., πβ. Cartledge – Spawforth HRSp9 182: βλ. καὶ κατωτ.).

  1. Cameron, A. (2000), Η Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (284 μ.Χ.-430 μ.Χ.), μτφρ. Ι. Κράλλη Αθήνα.a↑ b↑ c↑ d↑
  2. Hammond, N G L. & Scullard H H. (1970 [1992]), The Oxford Classical Dictionary, Oxford.a↑ b↑
  3. Liddell, H G. & Scott R. (1940), A Greek-English Lexicon, 9th ed. , Oxford.
  4. Liddell, H G. & Scott R. (1980), Μέγα Λεξικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, Vols. I-V, Ἀθῆναι .
  5. von Pauly, A F., Wissowa G., Kroll W., Mittelhaus K. & Furchtegott Ziegler K J. (1893-1980), Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, Stuttgart .a↑ b↑
  6. von Christ, W., Schmidt M. & Stählin O. (1920), Geschichte der griechischen Literatur, 6th ed., München .
  7. Kennedy, G. (1994), A new History of Classical Rhetoric (an extensive revision and abridgment of “The Art of Persuasion in Greece”, “The Art of Rhetoric in the Roman World” and “Greek Rhetoric under Christian Emperors”, with additional discussion of Late Latin Rhetoric, Princeton.
  8. Jones, A. H. M., Martindale L. R. & Morris J. (1971), The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I: A.D. 260-395, Cambridge.
  9. Cartledge, P. & Spawforth A. (1989), Hellenistic and Roman Sparta, a tale of two cities, London and New York.