You are here

T1

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Diog. Laert. Vit. phil. 2.17
  1. [Vid. FGrH 123. ARCHELAOS VON KAPPADOKIEN, T 1; Diog. Laert., ed. Long, Hicks, Marcovich.]
Διογ. Λαέρτ. Φιλ. βί. 2.17

Κι ἔχουν ὑπάρξει καὶ ἄλλοι (ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἀρχέλαο τὸν Ἀθηναῖο

φιλόσοφο) τρεῖς Ἀρχέλαοι· ὁ χωρογράφος τῆς γῆς ποὺ κατα-

κτήθηκε ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο· αὐτὸς ποὺ ἔγραψε τὰ Ἰδιοφυῆ· καὶ

ἕνας ἄλλος τεχνογράφος ρήτορας.

Σχόλια: 

1-2. ἄλλοι τρεῖς Ἀρχέλαοι: τὸ ἀπόσπ. ἀνήκει στὸν περὶ τοῦ Ἀρχελάου τοῦ φιλοσόφου βίο τοῦ Διογ. Λαέρτ., 2.16 κἑ. (ΑΡΧΕΛΑΟΣ. Ἀρχέλαος Ἀθηναῖος ἢ Μιλήσιος, ὁ διδάσκαλος Σωκράτους ποὺ πρῶτος ἐκ τῆς Ἰωνίας τὴν φυσικὴν φιλοσοφίαν μετήγαγεν Ἀθήναζε)· μὲ αὐτὸ κλείνει ὁ Διογ. Λαέρτ. τὴ βιογραφία του, κι αὐτὸς βέβαια ἐννοεῖται ἐδῶ. Τὸ ὄνομα φέρουν, ἀνάμεσα σ' ἄλλους πολλούς, ὁ γνωστὸς Μακεδόνας βασιλιάς (περ. 413-399 π.Χ.), ὁ στρατηγὸς τοῦ Ἀντίγονου καὶ τοῦ γιοῦ του Δημήτριου (μὲ τὸν ὁποῖο σχετίζεται ὁ Κύπριος φιλόσοφος Περσαῖος ὁ Κιτιεύς: Πολύαιν. 6.5.1, βλ. ΑΚΕΠ1 Γα΄ 48.18β), ὁ στρατηγὸς τοῦ Μιθριδάτη Στ΄ (1ος π.Χ. αἰ.)· ἀπαντᾶ δὲ συχνὰ σὲ ἐπιγραφές. Ἔτσι, ἡ δυσκολία νὰ ἀποφασίσει κανεὶς ποιοί εἶναι οἱ ἄλλοι τρεῖς Ἀρχέλαοι, ποὺ ἀναφέρονται ἐδῶ χωρὶς μνεία τῆς καταγωγῆς καὶ τῶν χρόνων τους, εἶναι αὐτονόητη καὶ μεγάλη, καθὼς μάλιστα οὔτε οἱ χαρακτηρισμοὶ χωρογράφος καὶ τεχνογράφος προσφέρουν ἀσφαλῆ βάση γιὰ βέβαια συμπεράσματα.

2. χωρογράφος: ἡ λέξη, κατὰ τοὺς LSJ92 / LSK3 , σημαίνει αὐτὸν ποὺ περιγράφει χῶρες, κατ' ἀντίθεση πρὸς τὸν πιὸ εἰδικὸ ὅρο τοπογράφος (ποὺ περιγράφει τοὺς κατὰ μέρος τόπους) καὶ τὸν πιὸ γενικὸ ὅρο γεωγράφος (σ.λ. χωρογράφος, πβ. γεωγράφος)· βλ. ἀναλυτικὰ Πτολεμ. Γεωγρ. 1.1: Ἡ γεωγραφία μίμησίς ἐστι διὰ γραφῆς τοῦ κατειλημμένου τῆς γῆς μέρους ὅλου μετὰ τῶν ὡς ἐπίπαν αὐτῷ συνημμένων· καὶ διαφέρει τῆς χωρογραφίας, ἐπειδήπερ αὕτη μὲν ἀποτεμνομένη τοὺς κατὰ μέρος τόπους χωρὶς ἕκαστον καὶ καθ' αὑτὸν ἐκτίθεται, συναπογραφομένη πάντα σχεδὸν καὶ τὰ σμικρότατα τῶν ἐμπεριλαμβανομένων, οἷον λιμένας καὶ κώμας καὶ δήμους καὶ τὰς ἀπὸ τῶν πρώτων ποταμῶν ἐκτροπὰς καὶ τὰ παραπλήσια· (...) Καταγίνεται δ' ἐπὶ πλεῖστον ἡ μὲν χωρογραφία περὶ τὸ ποιὸν μᾶλλον ἢ τὸ ποσὸν τῶν κατατασσομένων· τῆς γὰρ ὁμοιότητος πεφρόντικε πανταχῇ, καὶ οὐχ οὕτως τοῦ συμμέτρου τῶν θέσεων· ἡ δὲ γεωγραφία περὶ τὸ ποσὸν μᾶλλον ἢ τὸ ποιόν, ἐπειδήπερ τῆς μὲν ἀναλογίας τῶν διαστάσεων ἐν πᾶσι ποιεῖται πρόνοιαν, τῆς δ' ὁμοιότητος μέχρι τῶν μεγαλομερεστέρων περιγραφῶν καὶ κατ' αὐτὸ τὸ σχῆμα μόνον (κ.λπ.) Στὴν πράξη, ὅμως, οἱ δύο ὅροι χρησιμοποιοῦνται συχνὰ ὡς πλήρως συνώνυμοι (βλ. π.χ. Στράβ. 1.1.16 ὥστ' οὐκ ἂν εἴη θαυμαστὸν οὐδ' εἰ ἄλλος μὲν Ἰνδοῖς προσήκοι χωρογράφος, ἄλλος δὲ Αἰθίοψιν, ἄλλος δὲ Ἕλλησι καὶ Ῥωμαίοις. τί γὰρ ἂν προσήκοι τῷ παρ' Ἰνδοῖς γεωγράφῳ καὶ τὰ κατὰ Βοιωτοὺς οὕτω φράζειν ὡς Ὅμηρος κ.λπ.)· καὶ ὁ γενικὸς ὅρος γεωγράφος ὑπερκαλύπτει τοὺς ἄλλους δύο, καὶ μόνον αὐτὸς χρησιμοποιεῖται εὐρύτατα ὡς σταθερὸς χαρακτηρισμὸς συγγραφέων (ὁ γεωγράφος, γιὰ τὸν Στράβωνα καὶ ἄλλους πολλούς). Πρέπει ἀκόμα νὰ σημειωθῆ πὼς ὁ χωρογράφος –ὅπως καὶ ὁ γεωγράφος γενικά– συχνὰ ἀναφέρεται σὲ μύθους καὶ λαϊκὲς παραδόσεις καὶ ἱστορικὰ γεγονότα συνδεόμενα μὲ τοὺς περιγραφόμενους τόπους (οὐκ ἐκτὸς φιλοσοφίας ἡ γεωγραφικὴ ἐμπειρία, τονίζεται στὴν ἀρχὴ τῶν Γεωγρ. τοῦ Στράβ., ὅτι καὶ Ὅμηρος αὐτῇ πανταχοῦ τῶν ἐπῶν φαίνεται χρώμενος, ὥστε νὰ θεωρεῖται ἀρχηγέτην εἶναι τῆς γεωγραφικῆς ἐμπειρίας Ὅμηρον, νὰ γίνεται λόγος περὶ γεωγραφικῆς ἱστορίας, καὶ νὰ τονίζεται: εἰ δέ τινα ἐν τοῖς μεταξὺ διαλείμματα φαίνεται, συγγνοίη ἄν τις· καὶ γὰρ ὁ γεωγραφῶν ὄντως πολλὰ παρίησι τῶν ἐν μέρει. συγγνοίη δ' ἂν καὶ εἰ μυθώδη τινὰ προσπέπλεκται τοῖς λεγομένοις ἱστορικῶς καὶ διδασκαλικῶς, καὶ οὐ δεῖ μέμφεσθαι)· καὶ πὼς συχνὰ ὁ γεωγράφος γράφει καὶ ἔργα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ὀνομαστοῦν γεωγραφικά. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ὁ γνωστὸς ὡς γεωγράφος (βλ. Canon34 68) Ἀρτεμίδωρος ὁ Ἐφέσιος, στὸν ὁποῖο παραπέμπει συχνὰ ὁ Στράβ. καὶ ὁ ὁποῖος φέρεται ὡς συγγραφέας ἔργων ὑπὸ τὸν τίτλο Γεωγραφούμενα ἀλλὰ καὶ Ἰωνικὰ ὑπομνήματα (FGrH5 438 F 1 [Ἀθήν. 3, 111d] κνηστός· ἄρτος ποιὸς εἶναι παρὰ Ἴωσι, Ἀρτεμίδωρος ὁ Ἐφέσιός φησιν ἐν Ἰωνικοῖς ὑπομνήμασιν). Καὶ ὁ Ἀγαθαρχίδης ἀποκαλεῖται ἀπὸ τὸν Στράβ. (14.2.15 = FGrH5 86 Τ 1) ὁ ἐκ Περιπάτων, ἀνὴρ συγγραφεύς, καὶ ὁ Φώτ. (Βιβλ. 213: FGrH5 86 Τ 2) σημειώνει γι' αὐτὸν ὅτι ἀνεγνώσθη Ἀγαθαρχίδου Ἱστορικόν (...). τούτῳ πατρὶς μὲν ἡ Κνίδος ἦν, ἡ δὲ τέχνη γραμματικὸν ἐπεδείκνυτο, καὶ στὸν Ἀθήν. (4, 155c-d: FGrH5 86 F 2) ἐν ὀγδόῃ Ἀσιατικῶν ἱστορεῖ, κ.τ.τ.· ὅμως κατατάσσεται κατὰ κανόνα στοὺς γεωγράφους (Canon34 10). Τὰ ἀνάλογα παραδείγματα εἶναι πολλά.

2-3. ὁ χ. τῆς ὑπὸ Ἀλεξάνδρου πατηθείσης γῆς:Ἀρχέλαος ποὺ βασίλευσε στὴν Καππαδοκία (Πλίν. Φυσ. ἱστ. 37.46 Archelaus, qui regnavit in Kappadocia), 36 π.Χ.-14 μ.Χ. κατὰ τὸν Jacoby (FGrH5 ΙΙΑ. 4, [THEOPOMPOS UND DIE ALEXANDER­HISTO­RIKER], ΙΙΒ στὸ κεφ. “Alexandergeschichte” [123. ARCHELAOS VON KAPPADOKIEN, σσ. 629-31], βλ. καὶ ΙΙD. 410-11). Ἀναφέρονται ἔργα του Περὶ ποταμῶν καὶ Περὶ λίθων ἀπὸ τὸν Πλούτ. Περὶ ποτ. 1.5 μέμνηται δὲ τούτων ἀκριβέστερον Ἀρχέλαος ἐν ιγ΄ Περὶ ποταμῶν καὶ 8.2 καθὼς ἱστορεῖ (βλ. ἀνωτ. 13 F2.1 ἱστορεῖ καὶ 13 F1.1 μυθολογεῖ, γιὰ τὸν ἴδιο συγγραφέα, τὸν Ἀλέξανδρο τὸν Πάφιο) . ἐν α΄ Π. π., καὶ 9.3 μέμνηται δὲ τούτων καὶ . ἐν α΄ Περὶ λίθων (FGrH5 123 F 7-9). Ἀπὸ τοὺς L. Berkowitz καὶ K. A. Squitier, Canon34 σελ. 50, χαρακτηρίζεται “ARCHELAUS Hist., 1 B.C.-A.D. 1: Cappadox”. Δύσκολα –καὶ σύμφωνα μὲ ὅσα σημειώθηκαν ἀνωτ. γιὰ τὸ χωρογράφος– μπορεῖ νὰ ἀπορρίψει κανεὶς τὴν ταύτιση αὐτή. Πβ. ὅμως Voss6 61 («Suspicor autem, sed tantùm suspicor, etiam in comitatu Alexandri fuisse Arche­laum ... χωρογράφον ... . Censeo, eundem esse, cuius Euboica citat Harpocration. Uti & illum, cujus librum de fluviis celebrat Stobaeus sermone de moribus. Nam cùm utrumque argumentum sit χωρογραφικὸν unius esse scriptoris est verisimile ...») καὶ 369 (μὲ ἀναφορὰ καὶ στὸν Πλούτ., ὅ.π.).

3. τὰ Ἰδιοφυῆ ποιήσας:Ἀρχέλαος ὁ Χερσονησίτης ἢ Αἰγύπτιος, γνωστὸς καὶ ὡς παραδοξογράφος, τοῦ 3ου αἰ. π.Χ. (βλ. Canon34 σελ. 51), ἀναντίρρητα: ὁ τίτλος συνδέεται μαζί του ἀπὸ τὸν Ἀθήν. (9, 409c Κατῶβλεψ, παρὰ Ἀρχελάῳ τῷ Χερρονησίτῃ ἐν τοῖς Ἰδιοφυέσιν [Τ1 = F7 Giannini7], πβ. καὶ Σχόλ. Νικάνδρ. Θηρ. 823 [Τ2 = F9 G.7] Ἀρχέλαος ἐν τοῖς Ἰδιοφυέσι φησὶ τὰς μυραίνας τοῖς ἔχεσι μίγνυσθαι προϊούσας εἰς γῆν· ἔχει δ' ὀδόντας ὁμοίους ἔχεσι), καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ σωζόμενα ἀποσπάσματά του τὰ ὁποῖα δὲν συνδέονται ἄμεσα μὲ τὸν τίτλο μποροῦν κάλλιστα νὰ ἀνήκουν στὰ Ἰδιοφυῆ (βλ. F1-6, 8 [Anecd.8 Gr. Boissonade Ι. 418] ὁ δ' αὐτὸς ἱστορικὸς λέγει καὶ τὰ τῶν θαλασσίων ἐχίνων ᾠὰ τὸ αὐτὸ [sc. τοῖς τῶν μυῶν] πάσχειν, 10-12, ἴσως καὶ 13). Ἀξίζει νὰ σημειωθῆ τὸ σχετικὸ χωρίο τοῦ Ἀρτεμίδ. (T4 G.): πολλοὶ δὲ καὶ ἐκ τῶν Ἀριστοτέλους περὶ ζῴων καὶ Ἀρχελάου (i.e. Ἰδιοφυῶν) καὶ τῶν Ξενοκράτους τοῦ Ἀφροδισιέως παρακηκοότες ὑφ' οὗ ἕκαστον ζῷον θεραπεύεται καὶ τί (καί τι Giannini7, falso) ἕκαστον φοβεῖται καὶ ᾧ μάλιστα χαίρει κ.λπ., ποὺ μπορεῖ κάλλιστα νὰ παραπέμπει σὲ πηγὲς τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ Παφίου (F2). Γιὰ τὸ ἐπίθ. ἰδιοφυής καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν ἀρχαίων παραδοξο­γραφικῶν συγγραφῶν βλ. καὶ Βαρβούνη ΜΛΜ9 11 (ἀλλ' ἐκεῖ ὁ Ἀρχέλαος ὁ Κύπριος θεωρεῖται ὡς ὁ τὰ Ἰδιοφυῆ ποιήσας, μὲ παραπομπὴ στοὺς Stephanus [TGrL10 σ.λ. Ἰδιοφυής] καὶ LSJ92, ὅπου ὅμως ἀντίστοιχα «Ὁ τὰ ἰδιοφυῆ ποιήσας Archelaus ap. Diog. L. 2.17» καὶ “title of work by Archelaus, D.L. 2.17”). Βλ. καὶ Voss6 369 (μὲ παράθεση πηγῶν).

3-4. τεχνογράφος: «ὁ γράφων περὶ τέχνης, μάλιστα δὲ περὶ τῆς ῥητορικῆς τέχνης» (LSK3, “writer on the art of rhetoric, Arist. Rh. Al. 1421a 39, Phld. Rh. 1.151 S., al., D.H. Lys. 24, etc.” LSJ92, πβ. τεχνολόγος)· ὁ ὅρος συνοδεύεται ἀπὸ τὸ ῥήτωρ, ὅπως ἐδῶ, καὶ στὸ ἀπόσπ. 1.28 D. – K.11 τοῦ Παρμεν. (καὶ ἕτερος Παρμενίδης, ῥήτωρ τεχνογράφος). Στὴν πράξη, ὅμως, φαίνεται νὰ συμβαίνει σὲ γενικὲς γραμμὲς ὅ,τι καὶ μὲ τὸ χωρογράφος. Ὁ τεχνογράφος ἀσχολεῖται κατὰ ἕνα μέρος μὲ ὅ,τι καὶ ὁ γραμματικός (βλ. LSJ92 ΙΙ.2 “one who occupies himself with literary texts, grammarian, critic”, καί: “first used of Apollodorus of Cyrene, acc. to Clem. Al. Strom. 1.16.79” /  πβ. LSK3 ΙΙ.2 «ὁ ἐνασχολούμενος εἰς τὸ Ὁμηρικὸν κείμενον κ.τ.ὅ., γραμματι­κός, κριτικός, ἑρμηνευτής»): μὲ τὸν Ὅμηρο καὶ τὴν ποίηση γενικά (Εὐστ. 1379.11 κἑ. [Ὀδ.: Προοίμιον] νόμος τοῖς ποιηταῖς μὴ γυμνὴν τὴν ἱστορίαν ἐκτίθεσθαι, ἀλλὰ μύ­θοις καταπυκάζειν. ὧν τοὺς μὲν ὑπ' ἄλλων ἤδη πλασθέντας ἀναλέγονται, τοὺς δὲ καὶ αὐτόθεν προσαναπλάττονται. δέδοται γὰρ κατὰ τοὺς τεχνογράφους τῇ ποιήσει καὶ τερατεύεσθαι κ.λπ.)· μὲ τὴν ἐτυμολογία (Ἡρωδιαν. Περὶ παθ. 2.173.15 L. κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο ἐκ τοῦ κέλλω ὀκέλλω, κλῶ ὀκλάζω, ἔτι καὶ ἐν τῷ Βριάρεως Ὀβριάρεως, ὡς τεχνογραφεῖ Ἡρωδιανός, πβ. Εὐστ. 650.48 [στὸ Ζ 403])· μὲ τὴν τέχνη τοῦ λόγου γενικά (βλ. χαρακτηριστικὰ στὸ Συριανοῦ σοφιστοῦ Εἰς τὸ Περὶ ἰδεῶν Ἑρμογένους ὑπόμνημα [Rabe12 Ι 1.11-15] διαφερόντως δὲ τῶν ἄλλων τὸ περὶ ἰδεῶν αὐτοῦ σύνταγμα θαυμάζειν ἄξιον ὡς ἄριστόν τε καὶ τεχνικώτατον καὶ τῆς τελεωτάτης καὶ κριτικῆς περὶ λόγους ἕξεως οὐδαμῶς ἄμοιρον, χωρὶς αὐτὸ νὰ τὸν ἐμποδίζει νὰ γράφει καὶ γιὰ ἄλλα πολλά, ὅπως [21.22] γιὰ τοὺς Λακεδαιμονίους τοὺς ἀνδρικωτάτους πρὸς τὸν ἐμβατήριον τοῦ αὐλοῦ ῥυθμὸν κατὰ πολεμίων χωροῦντας). Ἔτσι, ὁ τεχνογράφος μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ῥήτωρ ἀλλὰ καὶ γραμμα­τικὸς γενικά (ὅπως ὁ Ἡρωδιαν.: βλ. Canon34 σελ. 195), καὶ φιλόσοφος (Συριαν. ὅ.π. 35.1 τῶν τε πρὸ Ἑρμογένους τεχνογράφων ἔνιοι καὶ τῶν μετ' ἐκεῖνον Ἀκύλας τε (πβ. Σοῦδ. σ.λ. Ἀκύλας [α 1041]· φιλόσοφος. σχόλια λογικὰ γεγραφὼς περὶ συλλογισμῶν) καὶ Εὐαγόρας [βλ. κατωτ.] οἱ τὴν ἐκ φιλοσοφίας ἐπιστήμην τῇ ῥητορικῇ συμμίξαντες, πβ. 55.3 Ἀκύλας τε καὶ Εὐαγόρας οἱ φιλόσοφοι). Ἕνα ἀπὸ τὰ βιβλία τὰ γέμοντα θαυμάτων τοῦ Ἑρμογένη, κατὰ τὴ Σοῦδ. σ.λ. Ἑρμογένης Ταρσεύς (e 3046.1: FGrH5 851 Τ 1) εἶναι τὸ Περὶ Κοίλης Συρίας (ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηριστῆ καὶ χωρογράφοςγεωγράφος)· ὁ δὲ Εὐαγόρας (Σοῦδ. σ.λ. [e 3363]: FGrH5 619 Τ 1), Λίνδιος, ἱστορικός (μὲ τὸν ὁποῖο πρέπει πιθανῶς νὰ ταυτιστῆ ὁ ἀνωτ. φιλόσοφοςτεχνογράφος), ἔγραψε βίον Τιμαγένους (88 Τ 1) καὶ ἑτέρων λογίων, Ζητήσεις κατὰ στοιχεῖον Θουκυδίδου, Τέχνην ῥητορικὴν ἐν βιβλίοις ε΄· (...) ἱστορίαν τε περιέχουσαν τὰς Αἰγυπτίων βασιλείας (ὅπου εὔλογα θὰ γινόταν περὶ σχετικῶν μύθων λόγος). Καὶ ὁ Ζωίλος (ὁ Ἀμφιπολίτης, 4ος αἰ. π.Χ.), τὰς καθ' Ὅμήρου συντάξεις καταλιπὼν καὶ δεινὸς –ὅπως ὁ Θρασύμαχος– ἐν τοῖς τεχνογραφικοῖς (Διον. Ἁλικ. Ἰσαῖ. 20.9 κἑ., πβ. Θρασυμ. ἀπόσπ. 13.6 D.–K.11, καὶ βλ. LSJ92 / LSK3 σ.λ. τεχνογραφικός: «τὰ -κά, δοκίμια ῥητορικῆς»), κατὰ τὴ Σοῦδ. (σ.λ.: FGrH5 71 Τ 1) ἐπεκλήθη Ὁμηρομάστιξ, ὅτι ἐπέσκωπτεν Ὅμηρον (...). ῥήτωρ δὲ ἦν καὶ φιλόσοφος, ἔγραψε μέντοι τινὰ καὶ γραμματικά. Κατὰ τῆς Ὁμήρου ποιήσεως λό­γους ἐννέα· Ἱστορίαν ἀπὸ θεογονίας ἕως τῆς Φιλίππου τελευτῆς, βιβλία τρία· Περὶ Ἀμφιπόλεως· καὶ κατὰ Ἰσοκράτους τοῦ ῥήτορος· καὶ ἄλλα πλεῖστα, ἐν οἷς καὶ ψό­γος Ὁμήρου. Βλ. καὶ ἀνωτ. 14 F4 σχόλ. σ.στ. 3-4 σ.λ. Ἀλέξαρχον (γραμματικὸς ...).

ἄλλος τεχνογράφος ῥήτωρ: δὲν ἀποκλείεται, κατὰ τὰ ἀνωτ., νὰ ὑπονοεῖται ὁ Ἀρχέλαος Κύπριος· στὴ μοναδικὴ σωζόμενη σχετικὴ πηγή (βλ. κατωτ. F1) τὸ ὄνομά του δὲν συνοδεύεται ἀπὸ ἐπίθ. χαρακτηριστικὸ τοῦ περιεχομένου τοῦ ὅλου ἔργου του (οὔτε τὸ μυθολογεῖἱστορεῖ τῶν ἀνωτ. 13 F1 καὶ F2), καὶ ὁ λόγος γιὰ τὴν ἐρωμένη τοῦ Στησίχορου Ἱμεραίαν Ἑλένη κάλλιστα θὰ μποροῦσε νὰ ἀνήκει σὲ ἔργο τεχνογράφου ῥήτορος, ποὺ γράφει πολλὰ καὶ διάφορα ἔργα γιὰ θέματα ποικίλα. Καὶ ὁ Ζήνων, Μνασέου Δημέου, Κιτιεύς (πόλις δ' ἐστὶ Κύπρου τὸ Κίτιον), φιλόσοφος, ὃς ἦρξε τῆς Στωικῆς αἱρέσεως κ.λπ. (Σοῦδ. σ.λ., ζ 79: ΑΚυΓ513 ἀπόσπ. 2), γράφει –ἀνάμεσα στ' ἄλλα– περὶ Προβλημάτων Ὁμηρικῶν πέντε, καὶ Περὶ λέξεων, Περὶ ποιητικῆς ἀκροάσεως, κ.λπ. (Διογ. Λαέρτ. 7.4: ΑΚυΓ513 ἀπόσπ. 69, καὶ σελ. 18· βλ. καὶ κατωτ. Ζήνων ὁ Κιτιεύς [21 Τ1: ῥήτωρ ἢ φιλόσοφος, κατὰ τὴ Σοῦδ.], μὲ σχόλια· πβ. τὴν περίπτωση τοῦ φιλοσόφου Ἡρακλείδ. Ποντ., στὰ κάλ­λιστά τε καὶ ἄριστα συγγράμματα τοῦ ὁποίου περιλαμβάνονται Ἠθικὰ μὲν Περὶ δικαιοσύνης, Πρὸς τὰ Ζήνωνος, κ.λπ., Γραμματικὰ δὲ Περὶ τῆς Ὁμήρου καὶ Ἡσιόδου ἡλικίας καὶ Περὶ Ἀρχιλόχου καὶ Ὁμήρου, κ.λπ. [Διογ. Λαέρτ. 5.86 κἑ.], καὶ ἄλλες παρόμοιες περιπτώσεις).

  1. Χατζηϊωάννου, Κ. (1971-1992), Ἡ Ἀρχαία Κύπρος εἰς τὰς Ἑλληνικὰς Πηγάς, τóμ. Α΄- Στ΄, Λευκωσία.
  2. Liddell, H G. & Scott R. (1940), A Greek-English Lexicon, 9th ed. , Oxford.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  3. Liddell, H G. & Scott R. (1980), Μέγα Λεξικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, Vols. I-V, Ἀθῆναι .a↑ b↑ c↑ d↑
  4. Berkowitz, L. & Squitier K. A. (2000), Thesaurus Linguae Graecae, Canon of Greek Authors and Works, 3d ed., New York - Oxford.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  5. Jacoby, F. (1923-1958), Die Fragmente der griechischen Historiker, parts I-IIIC.2, Berlin-Leiden.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑ h↑ i↑
  6. Vossius, G. H. (1651), De Historicis Graecis (Libri IV), Leiden.a↑ b↑
  7. Giannini, A. (1966), Paradoxographorum Graecorum Reliquiae, Milano.a↑ b↑ c↑
  8. Boissonade, J F. (1829-1833), Ἀνέκδοτα. Anecdota Graeca, Vols. I-V, , Paris.
  9. Βαρβούνης, Μ. Γ. (1990), Μυθολογικὰ καὶ Λαογραφικὰ Μελετήματα, Ἀθήνα.
  10. Stephanus, H. (1954), Θησαυρὸς τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης: Thesaurus Graecae Linguae, Vols. I-IX(2), Graz .
  11. Diels, H. & Kranz W. (1984-1985), Die Fragmente der Vorsokratiker: Griechisch und Deutsch, Vols. I-III, 6th ed. , Berlin.a↑ b↑
  12. Rabe, H. (1913), Hermogenes Opera, Leipzig.
  13. Μιχαηλίδης, K. Π. (1999), Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία: τόμ. 5. Φιλοσοφία: Ζήνων ὁ Κιτιεύς, τóμ. 5, Λευκωσία.a↑ b↑