You are here

F8

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Harpocr. s.v. ὀσχοφόροι
  1. Cf. Sud. (Harpocr. Epit.) s.v. ὀσχοφόροι· δύο ἦσαν (om. F) τῶν (τῶι F) γένει καὶ πλούτωι προυχόντων etc.


  2. 1 «rightiger Ὠσχοφόροι» Jac. (328 F 16, adnot.) ‖
  3. Δημέου Blancard: -μαί- codd.
  4. 3 τῆι β΄ Boeckh, prob. Jac. Keaney: τῇ ιβ΄ multi ‖
  5. θέσεως BC
  6. 5 τῶν plerique (et Adler coll. Ω 257): τῶι F (Sud.)
  7. 6 κλῆμά ἐστιν ἀμπέλου› dubit. prop. Jac. (adnot.)
  8. 7 ταύτην δ' ἔνιοι ὀρεσχάδα καλοῦσιν Sud.
Ἁρποκρ. σ.λ. ὀσχοφόροι

ὀσχοφόροι· ὁ Ὑπερείδης (390/89-322 π.Χ.) στὸν Κατὰ Δημέου λόγο

του, ἂν εἶναι γνήσιος. Γιὰ τοὺς ὀσχοφόρους ἔχουν μιλήσει καὶ ἄλλοι

καὶ ὁ Φιλόχορος (περ. 340-263/2 π.Χ.) στὸ δεύτερο βιβλίο του. Ὁ δὲ

Ἴστρος στὸ δέκατο τρίτο βιβλίο μιλώντας γιὰ τὸν Θησέα γράφει

τὰ ἑξῆς: «Γιὰ τὴν κοινὴ σωτηρία καθιερώθηκε νὰ ἐκλέγουν τοὺς κα-

λούμενους ὀσχοφόρους, δύο ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ξεχώριζαν ὡς πρὸς

τὴν καταγωγὴ καὶ τὸν πλοῦτο. Ἡ δὲ ὄσχη εἶναι κλαδὶ ἀμπελιοῦ μὲ

κρεμασμένα τσαμπιά· κι αὐτὴν κάποιοι τὴν ὀνομάζουν ὀρεσχάδα».

Σχόλια: 

8. Γιὰ τοὺς ὀσχοφόρους, κατὰ τὸν Ἁρποκρ., γράφουν καὶ ἄλλοι (καὶ Δήμων ἱστόρηκεν κατὰ τὸν Πλούτ., Θησ. 23.4 [2 κἑ. = 327 F 6 J.1], κατὰ δὲ τὸν Ἀθήν. [11 495f = 383 F 9 J.1] καὶ ὁ Ἀριστόδημος) καὶ ὁ Φιλόχορος (328 F 16 [14-16] J.1)· ὅτι ἡ ὄσχη (καὶ ὄσχος καὶ ὀσχός, συχνὰ καὶ ὠ-: βλ. LSJ92 / LSK3 σ.λλ. ὦσχος (ὠσχός) / ὄσχος [πβ. ὄσχη: «ὁ τοὺς ὄρχεις περιέχων θύλακος»] καὶ Chantraine4 σ.λ. ὄσχη [πβ. ὀσχή], ὅπου καὶ ἐτυμ.: πιθανῶς ἀπὸ τὸ σχεῖν [ἔχω] μὲ προθεμ. - ἢ -) κλῆμά ἐστι βότρυς ἐξηρτημένους ἔχον (πβ. 328 F 15 / 383 F 9 ἀμπέλου κλάδον κατάκαρπον τὸν καλούμενον ὦσχον, πβ. ἐπίσης Ἡσύχ. σ.λλ. ὄσχαι· κλήματα βοτρύων γέμοντα καὶ ὦσχοι· τὰ νέα κλήματα σὺν αὐτοῖς τοῖς βότρυσι, καὶ ὠσχοφόρια· παῖδες εὐγενεῖς ἡβῶντες καταλέγονται οἱ φέροντες τὰς ὤσχας εἰς τὸ τῆς Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱερόν. εἰσὶ δὲ κλήματα ἔχοντα βότρυς, κ.τ.τ.), εἶναι κοινὸς τόπος· ὁ Ἴστρος ὅμως προσθέτει τὸν τύπο ὀρεσχάδα (στ. 7 ταύτην δὲ ὀρεσχάδα ἔνιοι καλοῦσιν, ὀνομ. ὀρεσχάς), ἐνισχύοντας τὴν ἄποψη ὅτι ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν Ἀθήνα μᾶλλον ὡς γραμματικὸς παρὰ ὡς ἱστορικός (βλ. ἀνωτ. εἰσαγ. σημ. στὰ F1-16, Ἀττικά).
Ὁ λόγος εἶναι περὶ Θησέως (στ. 3)· πιὸ εὔκολα ἔτσι συμπεραίνει κανεὶς ὅτι ὑποκ. τοῦ νομίσαι (στ. 4) εἶναι τὸν Θησέα παρὰ τὸ Ἀθηναίους (πβ. Jacoby5 634), καθὼς τὴν ἄποψη αὐτὴ ἐνισχύει τὸ τοῦ Πλουτ. (Θησ. 23.2: 327 F 6, ΔΗΜΩΝ) ἄγουσι δὲ καὶ τὴν τῶν Ὠσχοφορίων ἑορτὴν Θησέως καταστήσαντος κ.λπ. (γιὰ τὰ Ὀσχοφόρια βλ. καὶ Harrison6 ΔΗρ 80 κἑ., Παπαχατζῆ Παυσ.7 130 σημ. 2, 463 σημ. 3 κ.ἀ. [καὶ ΘρΑΕ8 154], Mikalson RHA9 250-52 καὶ 297, καὶ Δ. Οἰκονομίδου, ΕΚυκλΜ10 12 [1995] 36) σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ θέση τοῦ Ἴστρου στὸν Πλούτ. ἀλλὰ καὶ τὴ θέση τοῦ Θησέα στὸν Ἴστρο (νὰ σημειωθῆ καὶ τὸ [23.4] φέρουσι δὲ [sc. τοὺς ὠσχοὺς] Διονύσῳ καὶ Ἀριάδνῃ χαριζόμενοι διὰ τὸν μῦθον κ.λπ.). Ἀβεβαιη εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα ἂν ὁ Φιλόχορος ἀνῆγε τὴν καθιέρωση τῶν Ὀσχοφορίων σὲ παλαιότερους χρόνους (πβ. τὰ ἀνωτ. [F4] γιὰ τὰ Ἀθήναια καὶ τὰ Παναθήναια), ἀσκώντας κριτικὴ στὸν Δήμωνα, ὅπως καὶ στὸ ἐρώτημα ἂν ὁ Πλούτ. μὲ τὴ φράση ταῦτα μὲν οὖν καὶ Δήμων ἱστόρηκεν (Θησ. 23.4) ὑποδηλώνει ὅτι ἀντλεῖ τὰ σχετικὰ μέσω τοῦ Ἴστρου (Jacoby5 634/511).
   Τὸ ρῆμα ποὺ χρησιμοποιεῖται ἐδῶ εἶναι τὸ γράφει· βλ. καὶ ἀνωτ. Τ1.4 ἔγραψε, κατωτ. F30.4 γράφων καὶ F47.2 γράφει / F20.4 ἀναγράφει καὶ Τ3.3 <ἀνα>γεγρα­φότων (F6.2 ἀναλεγόμενος, F10.3 καταλέγων), καὶ πβ. 14 F2.21-22 τῶν τὰ Ἀλεξάν­δρου γραψάντων / 13-14 τῶν τὰ Ἀλεξ. ἀναγραψάντων (βλ. σημ. στὸ 14 F2.13-14, μὲ περαιτέρω παραπομπές). Γιὰ τὸν Ἴστρο χρησιμοποιεῖται ἐπίσης συχνὰ τὸ φησί (F10, 12, 13 κ.λπ., πβ. λέγει F60 κ.ἀ., καλεῖ F59, δηλοῖ καὶ δεδήλωκε F3, 4, 9), ἀλλὰ καὶ τὸ ἱστορεῖ (F17, 22, 25, 27, 31, 42, 45, 55, 58). Ὅπως ὅμως ἔχουμε συμπεράνει καὶ ἀνωτ. (14 F2 σχόλ. σ.στ. 13-14 καὶ 16 F1a σχόλ. σ.στ. 1 [κ.ἀ.]), δύσκολα μπορεῖ νὰ στηρίξει κανεὶς ὁποιαδήποτε ὑπόθεση γιὰ τὴ φύση καὶ τὴν ποιότητα τῶν ἔργων τοῦ Ἴστρου πάνω σ' αὐτὴ τὴ βάση· ἐπισημαίνουμε ἁπλῶς τὰ δεδομένα. Βλ. καὶ ἀνωτ. Τ1 σχόλ. σ.στ. 1-2 σ.λ. συγγραφεύς, μὲ παραπομπές.

  1. Jacoby, F. (1923-1958), Die Fragmente der griechischen Historiker, parts I-IIIC.2, Berlin-Leiden.a↑ b↑ c↑
  2. Liddell, H G. & Scott R. (1940), A Greek-English Lexicon, 9th ed. , Oxford.
  3. Liddell, H G. & Scott R. (1980), Μέγα Λεξικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, Vols. I-V, Ἀθῆναι .
  4. Chantraine, P. (1968-1980), Dictionnaire étymologique de la langue grecque: Histoire de mots, Vols. 1-4, Paris.
  5. Jacoby, F. (1949), Atthis: The Local Chronicles of Ancient Athens, Oxford .a↑ b↑
  6. Harrison, J. E. (1997), Δαίμων και ήρως, μτφρ. Ε. Παπαδοπούλου Αθήνα.
  7. Παπαχατζής, Ν. Δ. (1974-1981), Παυσανίου Ἑλλάδος περιήγησις: (1.) Ἀττικά, (2.) Κορινθιακὰ καὶ Λακωνικά, (3.) Μεσσηνιακὰ καὶ Ἠλειακά, (4.) Ἀχαϊκὰ καὶ Ἀρκαδικά, (5.) Φωκικὰ καὶ Βοιωτικά, Vols. 1-5, Ἀθήνα .
  8. Παπαχατζής, Ν. Δ. (1987), Η Θρησκεία στην Αρχαία Ελλάδα (με τη χθόνια ιδιομορφία της έκανε την εμφάνισή της στο 19ο αιώνα π.Χ. και έζησε πάνω από δύο χιλιετίες), Αθήνα.
  9. Mikalson, J. D. (1998), Religion in Hellenistic Athens , Berkeley .
  10. Οἰκονομίδης, Δ. (1995), Ὁ Διόνυσος καὶ ἡ Ἀριάδνη ἐν Νάξῳ, ΕΚυκλΜ 12: