You are here

ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ, ΜΥΘΟΓΡΑΦΟΙ KAI ΠΑΡΑΔΟΞΟΓΡΑΦΟΙ

Please add a search word

ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ, ΜΥΘΟΓΡΑΦΟΙ ἢ / καὶ ΠΑΡΑΔΟΞΟΓΡΑΦΟΙ ὑπῆρξαν πολλοὶ στὴν ἀρχαία Κύπρο. Ἀπὸ τοὺς μνημονευόμενους σὲ διάφορες πηγὲς συγγραφεῖς οἱ πλεῖστοι χαρακτηρίζονται ἄμεσα ἢ ἔμμεσα –ἢ μποροῦν νὰ χαρακτηριστοῦν– ἱστορικοί, συχνὰ μὲ τὴν εὐρύτατη ἔννοια αὐτοῦ ποὺ γράφει ἔργα ὅπου συν­υπάρχουν διηγήσεις ἱστορικές, πλαστὲς καὶ φανταστικές, γεγονότα, μῦθοι καὶ παράδοξα (παραδοξολογούμεναἄπιστα), γεωγραφικὲς –καὶ ἐπιστημονικὲς καὶ φιλοσοφικὲς– παρατηρήσεις, ἀναφορὲς σὲ συγγραφεῖς καὶ ἔργα καὶ ποικίλο γλωσσικὸ ὑλικό, σπάνια δὲ μὲ τὴν ἔννοια ἐκείνου ποὺ μελετᾶ τὴν ἱστορία καὶ γράφει μὲ σεβασμὸ πρὸς τὴν ἀλήθεια, ἢ τοῦ μυθιστοριογράφου. Ὁ ἀρχαῖος ἱστο­ρικὸς μπορεῖ νά 'ναι καὶ μυθογράφος (μυθολόγος) ἢ/καὶ παραδοξογράφος, ἐν μέρει καὶ χωρογράφος ἢ γεωγράφος (περιηγητής), γραμματικὸςτεχνογράφος· καὶ τὸ ἱστορέω (ἱστορεῖ – ἱστοροῦσι) ἀπαντᾶ ὄχι σπάνια ἀντὶ τοῦ μυθολογέω (μυθολογεῖ – μυθολογοῦσι, καὶ μυθεύεται – μυθεύονται), ὅταν δὲν χρησιμοποι­οῦνται πιὸ γενικοὶ ἀκόμα ὅροι: συγγραφεὺς καὶ γράφω – ἀναγράφω – συγγράφω (γράφει, ἔγραψε, ἀναγράψαντες, συνέγραψε, κ.τ.τ.), λέγω (λέγει – λέγουσι, λέγεται) καὶ φημί (φησί, φασί)1. Ἀνέφικτη, ἔτσι, εἶναι συχνὰ ἡ εἰδολογικὴ κατάταξη τῶν μνημονευόμενων ἔργων, πολλῷ δὲ μᾶλλον τῶν συγγραφέων τους, ποὺ δὲν περιορίζονταν πάντα σὲ ἕνα μόνο εἶδος τοῦ λόγου (κατὰ τὰ πρότυπα ἐν μέρει τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοῦ Καλλίμαχου, τοῦ Πλούταρχου καὶ ἄλλων ἀργότερα)2.

  1. Βλ. κατωτ. 16 F1a σχόλ. σ.στ. 1 σ.λ. ἱστοροῦσι, 24 *F4 σχόλ. σ.στ. 2 σ.λ. ὡς ἱστορεῖ Ἰσίγονος ἐν δευτέρωι Ἀπίστων (πβ. 20 F3 σχόλ. σ.στ. 11-12), 28 *Τ1 σχόλ. σ.στ. 1 σ.λλ. Ξενοφῶν, Κύπριος, ἱστορικός καὶ Κυπριακά καὶ F1 σχόλ. σ.στ. 4 σ.λλ. ἐρωτικῶν ὑποθέσεων ἱστορία καὶ περί τε Κινύραν καῖ Μύρραν καὶ Ἄδωνιν, 29 Τ1 σχόλ. σ.στ. 1-2 σ.λ. ἱστορικὸς καὶ σοφιστής (πβ. 25 Τ2 σχόλ. σ.στ. 1 σ.λ. Πολέμων ὁ περιηγητής, κατὰ τὴ Σοῦδ. [σ.λ.] ὁ κληθεὶς περιηγητής, ἱστορικός) κ.ἄ. / 15 *Τ1 σχόλ. σ.στ. 2 καὶ 3-4 σ.λλ. χωρογράφος, τεχνογράφος καὶ τεχνογράφος ῥήτωρ, καὶ 21 Τ1 σχόλ. σ.στ. 1-2 σ.λ. Ζήνων, Κιτιεύς. εἰ δὲ ῥήτωρ τις ἦν ἢ φιλόσοφος, ἄδηλον). Βλ. καὶ Πίν. στὰ ἀνωτ. μνημονευόμενα λλ. (σσ. 621-53), καὶ τὰ ἑπόμενα.
  2. Βλ. καὶ τὰ σχετικὰ μὲ τὴν Ἱστοριογραφία τῶν Ἑλληνιστικῶν χρόνων καὶ τοὺς Ἱστοριογράφους καὶ Περιηγητὲς τῆς Αὐτοκρατορικῆς ἐποχῆς στὸν Lesky, A. (1981), Ἱστορία τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Λογοτεχνίας, 5th ed., Θεσσαλονίκη . 1049 κἑ. καὶ 1155 κἑ. (καὶ Easterling, P. E. & Knox B. M. W. (2000), Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, μτφρ. Κονομή, Ν., Γρίμπα Χρ, Κονομή Μ. & Στεφανή Α. Ἀθήνα. 605 [613] κἑ. καὶ 839 κἑ.).