You are here

95

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Cicero, Tusculanae disputationes 5.11, 32:

Adducis me, ut tibi adsentiar. sed tua quoque vide ne desideretur constantia.

Quonam modo?
Quia legi tuum nuper quartum de finibus in eo mihi videbare contra Catonem

disserens hoc velle ostendere –quod mihi quidem probatur– inter

Zenonem et 

 Peripateticos nihil praeter verborum novitatem interesse. quod si ita est, quid est

causae quin, si Zenonis rationi consentaneum sit satis magnam vim in virtute
esse ad beate vivendum, liceat idem Peripateticis dicere? Rem enim opinor
spectari oportere, non verba.

Cicero, Tuscul. disput. 5.11, 32:

Μὲ ὁδηγεῖς στὸ σημεῖο νὰ συμφωνήσω μαζί σου. Ἀλλὰ πρόσεξε, μήπως

ἡ δική σου ἐμμονὴ δὲν ἀφήνει ἔξω τίποτε τὸ ἀξιεπιθύμητο. Ὡς πρὸς τί;

Ἔχω δηλ. τελευταῖα διαβάσει τὸ τέταρτο βιβλίο τῶν «De finibus». Μέσα

σ' αὐτὰ ἐπιχειρηματολογεῖς ἐνάντια στὸν Κάτωνα καὶ θέλεις προφανῶς

νὰ δείξεις –πράγμα ποὺ μοῦ φαίνεται πρόδηλο– ὅτι μεταξὺ τοῦ Ζήνωνος

καὶ τῶν Περιπατητικῶν ἐκτὸς τοῦ νεωτερισμοῦ τῆς ὁρολογίας δὲν ὑπάρ-

χει καμιὰ διαφορά. Ἀλλά, ἂν εἶναι ἔτσι, ποιὸς λόγος ὑπάρχει, ἂν συμφω-

νοῦν μὲ τὴ θεωρία τοῦ Ζήνωνος, ὅτι στὴν ἀρετὴ ἔγκειται μιὰ δύναμη, ποὺ

εἶναι ἀρκετὰ μεγάλη, γιὰ νὰ ζοῦμε εὐτυχεῖς, νὰ μὴν ἐπιτρέπεται στοὺς

Περιπατητικοὺς νὰ ποῦν τὸ ἴδιο; Γιατὶ πρέπει, ἔτσι νομίζω, νὰ βλέπει

κανεὶς τὰ πράγματα καὶ ὄχι τὶς λέξεις.

Σχόλια: 

ἀπ. 93-98:
Στὰ ἀποσπάσματα αὐτὰ ὁ Κικέρων κατανοεῖ τοὺς Στωικοὺς μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Ἀντιόχου τοῦ Ἀσκαλωνίτη (120-68 π.Χ.), σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἡ Ἀκαδημία, ὁ Περίπατος καὶ ἡ Στοὰ ἀκολουθοῦσαν ἀπὸ κοινοῦ σωκρατικὲς ἰδέες καὶ ἀπέκλιναν ἀπ' αὐτὲς ἐξ αἰτίας τοῦ ἀνταγωνισμοῦ των ἢ ἡ διαφορά τους ὀφείλεται στὴν εἰσαγωγὴ νέας ὁρολογίας. Ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς Στωικοὺς ἀναφέρεται ἐδῶ, ὅτι διακρίθηκαν κατ' ἐξοχὴν διὰ τῆς νέας ὁρολογίας, ποὺ εἰσήγαγαν. Ἐπιχειρεῖται νὰ ἀποδειχθεῖ στὰ κείμενα αὐτά, ὅτι τοῦτο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴ λογικὴ καὶ τὴ διαλεκτική. Τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ Χρυσίππου ἐξαίρονται, ὄχι ὅμως κατ' ἀξίαν, εἰς βάρος τοῦ Ζήνωνος. Στὸν Ζήνωνα ὡστόσο ἀναγνωρίζεται (ἀπ. 97), ὅτι ἦταν ὀξυδερκὴς στοχαστὴς καὶ ἦταν σὲ θέση νὰ διαλέγεται μὲ ἐξαιρετικὴ λεπτότητα.