You are here

53

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Diogenes Laertius 7.160-163:

ἈρίστωνΧῖοςΦάλανθος ἐπικαλούμενος Σειρήν... τέλος ἔφησεν

εἶναι τὸ ἀδιαφόρως ἔχοντα ζῆν πρὸς τὰ1 μεταξὺ ἀρετῆς καὶ κακίας

μηδ' ἡντινοῦν ἐν αὐτοὶς παραλλαγὴν ἀπολείποντα, ἀλλ' ἐπίσης ἐπὶ πάν-

των ἔχοντα· εἶναι γὰρ ὅμοιον τὸν σοφὸν τῷ ἀγαθῷ ὑποκριτῇ, ὃς ἄν τε

  Θερσίτου ἄν τε Ἀγαμέμνονος πρόσωπον ἀναλάβῃ ἑκάτερον2 ὑποκρίνε-

ται προσηκόντως. τόν τε φυσικὸν τόπον καὶ τὸν λογικὸν ἀνῄρει,... (161)

ἀρετὰς τ' οὔτε πολλὰς εἰσῆγεν, ὡς ὁ Ζήνων, οὔτε μίαν πολλοῖς ὀνόμασι

καλουμένην, ὡς οἱ Μεγαρικοί, ἀλλὰ κατὰ τὸ πρὸς τί πως ἔχειν. οὕτω δὲ

φιλοσοφῶν καὶ ἐν Κυνοσάργει διαλεγόμενος ἴσχυσεν αἱρετιστὴς ἀκοῦ-

σαι. Μιλτιάδης οὖν καὶ Δίφιλος Ἀριστώνειοι προσηγορεύοντο... (162)

Παραβαλὼν δὲ Πολέμωνι, φησὶ ΔιοκλῆςΜάγνης, μετέθετο, Ζήνωνος

ἀρρωστίᾳ μακρᾷ περιπεσόντος. μάλιστα δὲ προσεῖχε Στωικῷ δόγματι τῷ

τὸν σοφὸν ἀδόξαστον3 εἶναι. πρὸς ὃ Περσαῖος ἐναντιούμενος διδύμων

ἀδελφῶν τὸν ἕτερον ἐποίησεν αὐτῷ παρακαταθήκην δοῦναι, ἔπειτα τὸν

ἕτερον ἀπολαβεῖν· καὶ οὕτως ἀπορούμενον διήλεγξεν. ἀπετείνετο δὲ

πρὸς Ἀρκεσίλαον· ὅτε4 θεασάμενος ταῦρον τερατώδη μήτραν ἔχοντα,

«οἶμαιἔφη, «δέδοται Ἀρκεσιλάῳ ἐπιχείρημα κατὰ τῆς ἐναργείας

(163) Πρὸς δὲ τὸν φάμενον Ἀκαδημαϊκὸν5 οὐδὲν καταλαμβάνειν6, «ἆρ'

οὐδὲ τὸν πλησίον σου καθήμενον ὁρᾷςεἶπεν· ἀρνησαμένου δέ· «τίς σ'

ἐτύφλωσεν, ἔφη, τίς ἀφείλετο λαμπάδος αὐγάς

  1. 2 τι pro τὰ BPLD
  2. 5. ἑκατέρων Β
  3. 13 ἀδόξαστον Scaliger et versio Aldobrandini: δοξαστὸν codd.
  4. 16 ὅτε ed. princ.: ὅτι PPC] ἵνα BL, ὅτι in litura P3
  5. 18. ἈκαδημικὸνBP ‖
  6. μηδὲν BPL I 20. σ' ἐκτύφλ. von Arnim.
Διογένης Λαέρτιος 7.160-163:

Ὁ Ἀρίστων ὁ Χῖος, ὁ Φαλακρός, ὁ λεγόμενος Σειρήνα... εἶπε ὅτι σκοπὸς

εἶναι νὰ ζοῦμε ἀδιάφορα γιὰ ὅσα βρίσκονται μεταξὺ ἀρετῆς καὶ κακίας

καὶ νὰ μὴν ἀφήνουμε νὰ ὑπάρχει καμιὰ διαφορὰ ἀνάμεσα σ' αὐτὰ τὰ

πράγματα, ἀλλὰ νὰ συμπεριφερόμαστε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἀπέναντι σὲ

ὅλα. Γιατὶ ὁ σοφὸς μοιάζει μὲ τὸν καλὸν ἠθοποιό, ποὺ ὅποιο ρόλο ἀνα-

λάβει, εἴτε τοῦ Θερσίτη εἴτε τοῦ Ἀγαμέμνονα, καὶ τοὺς δύο τοὺς παίζει

ὅπως ἁρμόζει στὸν καθένα. Ὁ Ἀρίστων ἀρνιόταν ὅτι ἔχει ὁποιαδήποτε

θέση ἡ φυσικὴ καὶ ἡ λογική,... (161) Δὲν πρότεινε, ὅπως ὁ Ζήνων, πολλὲς

ἀρετές, οὔτε μία ὀνομαζόμενη μὲ πολλὰ ὀνόματα, ὅπως οἱ Μεγαρικοί,

ἀλλὰ μᾶλλον θεωροῦσε τὶς ἀρετὲς ὡς σχετιζόμενες μεταξύ τους μὲ ὁρι-

σμένους τρόπους. Ἔτσι φιλοσοφώντας μὲ τὶς διαλέξεις καὶ τοὺς διαλό-

γους του στὸ Κυνοσάργες ἀπέκτησε φήμη καὶ θεωρήθηκε ἱδρυτὴς σχολῆς.

Ὁπωσδήποτε ὁ Μιλτιάδης καὶ ὁ Δίφιλος χαρακτηρίστηκαν Ἀριστώ-

νειοι... (162) Σύμφωνα μὲ ὅσα λέει ὁ Διοκλῆς ὁ Μάγνης, ἄλλαξε τὶς ἀπό-

ψεις του (ὁ Ἀρίστων), ὅταν συνάντησε τὸν Πολέμωνα, ἐνῶ ὁ Ζήνων εἶχε

πέσει σὲ μακρὰ ἀρρώστεια. Περισσότερο ἀπ' ὅλα ἔστρεψε τὴν προσοχή

του στὴ στωικὴ διδασκαλία, ὅτι ὁ σοφὸς δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ἔχει γνῶμες.

Ἐνάντια σ' αὐτὴ στράφηκε ὁ Περσαῖος ποὺ ἀπὸ δύο διδύμους ἀδελφοὺς

τὸν ἕνα παρακίνησε νὰ δώσει στὸν Ἀρίστωνα μιὰ παρακαταθήκη, κι'

ἔστειλε ὕστερα τὸν ἄλλον νὰ τὴν παραλάβει. Μ' αὐτὸ τὸν τρόπο τὸν

παραπλάνησε καὶ ἀναίρεσε τὸ ἐπιχείρημά του. Βρισκόταν διαρκῶς σὲ

ἀντιπαράθεση πρὸς τὸν Ἀρκεσίλαο. Ὅταν μιὰ φορὰ εἶδε ἕνα τεράστιο

ταῦρο νὰ ἔχει μήτρα, φώναξε: «νομίζω, πὼς στὸν Ἀρκεσίλαο δόθηκε ἕνα

ἐπιχείρημα ἐνάντια στὴν ἐνάργεια (τῆς γνώσης)». (163) Ὅταν ἕνας Ἀκα-

δημαϊκὸς ἰσχυρίστηκε, ὅτι τίποτε δὲν καταλαβαίνει, τοῦ εἶπε «ὥστε δὲν

βλέπεις κι' αὐτὸν ποὺ κάθεται δίπλα σου;» Καὶ καθὼς ὁ ἄλλος ἀρνήθηκε,

τοῦ ἀντεῖπε: «ποιὸς σ' ἐτύφλωσε, ποιὸς σοῦ πῆρε τῶν ματιῶν τὸ φῶς;»