You are here

110

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Cicero, Academica pr. 24.77:

...visa est Arcesilae cum vera sententia tum honesta et digna sapienti; quaesivit

de Zenone fortasse quid futurum esset si nec percipere quicquam posset sapiens

nec opinari sapientis esset. ille credo nihil opinaturum1, quoniam esset quod

percipi posset. quid ergo id esset., «visum» credo, «quale igitur visum?» tum

  illum ita definisse: ex eo quod esset sicut esset inpressum et signatum et effic-

tum2. post requisitum etiamne3 si eius modi esset visum verum quale vel falsum.

hic Zenonem vidisse acute nullum esse visum quod percipi posset, si id tale

esset ab eo quod est cuius4 modi ab eo quod non est posset esse. recte consensit

Arcesilas ad definitionem additum, neque enim falsum percipi posse neque

verum si esset tale quale vel falsum; incubuit autem in eas disputationes ut

doceret nullum tale esse visum a vero ut non eiusdem modi etiam a falso possit

esse.

  1. 3 opinaturum ed. Ascensiana 1521: -tur AVB
  2. 5-6 effictum Manutius: -fectum AVB]
  3. 6 etiamne si F2: etiam nisi AVB
  4. 8 cuius Plasberg: eius AV1B: ut eius V2: ut eiusdem Davisius.
Cicero, Acad. pr. 24, 77:

...Ὁ Ἀρκεσίλαος θεωροῦσε ἀληθινὴ τὴν ἄποψη αὐτή, καὶ τοῦ φαινόταν

ἔντιμη καὶ ἄξια γιὰ τὸν σοφό. Ἴσως ὁ Ζήνων νὰ ἔθετε τὴν ἐρώτηση, τί θὰ

προέκυπτε, ἂν ὁ σοφὸς δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ γνωρίσει κάτι, κι' ἂν δὲν

ἦταν ὑπόθεση τοῦ σοφοῦ, νὰ ἔχει γνῶμες. Πιστεύω, ὅτι ὁ Ζήνων θὰ

ἀπαντοῦσε, ὅτι ὁ σοφὸς γι' αὐτὸ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀναπτύξει γνῶμες,

γιατὶ ὑπάρχει κάτι ποὺ μπορεῖ νὰ γίνει γνωστό. Τί λοιπὸν θὰ ἦταν αὐτό;

«Μιὰ παράσταση», σκέπτομαι. «Τί εἴδους παράσταση ὅμως;» Ἐπ' αὐτοῦ

ὁ Ζήνων θὰ ὅριζε σίγουρα τὰ ἑξῆς: ἐκείνη ἡ παράσταση, ποὺ ἀπ' αὐτὸ

ποὺ ὑπάρχει καὶ ἔτσι, ὅπως ὑπάρχει, ἐντυπώνεται (στὴν ψυχή μας) καὶ

σφραγίζεται καὶ ἀπομάσσεται. Ἐπ' αὐτοῦ θὰ προέκυπτε τὸ ἐρώτημα, ἂν

αὐτὸ θὰ ἴσχυε καὶ τότε, ὅταν μιὰ ἀληθινὴ παράσταση θὰ ἔδιδε τὴν ἴδια

ποιότητα ὅπως καὶ ἡ ψευδής. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Ζήνων θὰ διεπίστωνε

ἀκριβῶς, ὅτι δὲν πρόκειται μὲ κανένα τρόπο γιὰ μιὰ παράσταση, ποὺ θὰ

μποροῦσε νὰ γίνει γνωστή, ἂν ἡ παράσταση ἀπὸ κάτι ὑπάρχον εἶχε μιὰ

ποιότητα τέτοια, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἀπὸ κάτι μὴ ὑπάρχον. Ὁ

Ἀρκεσίλαος συγκατετίθετο, ὅτι αὐτὸ τὸ συμπλήρωμα στὸν ὁρισμὸ ἦταν

ὀρθό· γιατὶ δὲν θὰ μποροῦσε οὔτε μιὰ ψευδὴς παράσταση νὰ εἶναι γνω-

στή, οὔτε μιὰ ἀληθινή, ἂν ἦταν τέτοια ὅπως θὰ ἦταν μιὰ ψευδής. Ἀλλὰ

ἐνδιέτριβε σ' αὐτὲς τὶς συζητήσεις γιὰ νὰ δείξει, ὅτι καμιὰ παράσταση

ἑνὸς ἀληθινοῦ δὲν εἶναι τέτοια, ποὺ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ εἶναι τοῦ ἴδιου

εἴδους ὅπως καὶ ἡ παράσταση ἑνὸς ψευδοῦς.