You are here

167στ

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Censorinus, De die natali 4.10:

Zenon Citieus, Stoicae sectae conditor, principium humano generi ex novo

mundo consitutum putavit , primosque homines ex solo adminiculo divini ignis,

id est dei providentia, genitos .

Censorinus, De die natali 4.10:

Ὁ Ζήνων ὁ Κιτιεύς, ὁ ἱδρυτὴς τῆς Σχολῆς τῶν Στωικῶν, φρονοῦσε ὅτι ἡ

ἀρχὴ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους βρισκόταν στὸ πρῶτο στάδιο τοῦ κόσμου,

καὶ οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι γεννήθηκαν μὲ μόνο ὑποστήριγμα τὸ θεῖο πῦρ,

δηλαδὴ τὴν θεία πρόνοια.

Σχόλια: 

ἀπ. 167, 167α, 167β, 167γ, 167δ, 167ε, 167στ:
Στὰ ἀποσπάσματα αὐτά, σύμφωνα μὲ τὸν Ζήνωνα, γίνεται διάκριση τοῦ τεχνικοῦ ἀπὸ τὸ ἄτεχνο πῦρ καὶ δίνεται ἐξήγηση τῶν ἐκλείψεων τῆς σελήνης καὶ τοῦ ἥλιου, τῆς ἀστραπῆς, τῶν χρωμάτων καὶ τῆς γένεσης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Ὁ οὐρανὸς εἶναι πύρινος, κατὰ τὸν Ζήνωνα (ἀπ. 167), άφοῦ βρίσκεται στὴν ἐξώτατη περιφέρεια τοῦ αἰθέρα. Εἶναι ἡ ἀφετηρία τοῦ πυρὸς ποὺ δημιουργεῖ. Πύρινα καὶ ἔμφρονα (μὲ νόηση) εἶναι ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη καὶ τὰ ἄστρα (167α), γιατὶ ἡ σύστασή τους εἶναι ἀπὸ τεχνικὸ πῦρ.
Τὸ τεχνικὸ πῦρ εἶναι τὸ δημιουργικὸ πῦρ. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸ καταστρεπτικό, ἄτεχνο, ποὺ ἀφομοιώνει ὅ,τι τὸ τρέφει, τὸ τεχνικὸ ὁδηγεῖ στὴν αὔξηση καὶ στὴ συντήρηση, ὅπως στὰ φυτὰ καὶ στὰ ζῶα. Παρατηροῦμε τὴν ἔντονη βιολογικὴ προσέγγιση τῆς φύσης (φυτὰ) καὶ τῆς ψυχῆς (ζῶα) ποὺ ἐκδηλώνεται ὡς δημιουργικὴ δραστηριότητα. Ὁ κόσμος εἶναι ἔμψυχος καὶ ζωντανός. Ἡ ἀστρικὴ οὐσία εἶναι λοιπὸν πύρινη.
Ὁ Ζήνων παρέδωσε στὴ Στοὰ ἕνα κοσμοείδωλο. Ὁ Pohlenz (Stoa1 I, σσ. 81-82) μᾶς δίνει μιὰ συνοπτικὴ εἰκόνα τοῦ κόσμου κατὰ τοὺς Στωικούς, ποὺ εἶναι σκόπιμο νὰ ἀναφέρουμε: Ὁ κόσμος εἶναι πεπερασμένος. Στὴν περιφέρειά του εἶναι ὁ οὐρανός, στὸ κέντρο του ἡ γῆ. Κάθε στοιχεῖο ἔχει τὸν φυσικό του τόπο. Στὸ μέσο μαζεύονται τὰ πιὸ βαρειὰ στοιχεῖα, σχηματίζοντας τὴ σφαιρικὴ γῆ, ποὺ συγκρατεῖται στὴ θέση της ἀπὸ τὴν ἰσόμετρη πίεσή τους ἀπ' ὅλες τὶς πλευρές. Γύρω ἀπὸ τὸν πυρήνα εἶναι τὸ στρῶμα τοῦ νεροῦ, πιὸ πάνω τοῦ ἀέρα καὶ στὸν ἔσχατο κύκλο τὸ στρῶμα τῆς φωτιᾶς, ποὺ περικλείεται ἀπὸ τὸ αἰθέριο πῦρ τοῦ οὐρανοῦ, ποὺ κινεῖται κυκλικὰ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ στὴ δύση. Πάνω στὸ οὐράνιο στερέωμα εἶναι καθηλωμένοι οἱ ἀπλανεῖς ἀστέρες, ἐνῶ οἱ ἑπτὰ πλανῆτες περιφέρονται κάτω ἀπὸ τὴ σφαῖρα τοῦ στερεώματος σὲ δικές τους σφαῖρες ἔχοντας διάφορες ἀποστάσεις ἀπὸ τὴ γῆ. Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ διαιροῦνται σὲ πέντε παράλληλες ζῶνες. Στὴ γῆ τὸ μέρος τοῦ Ὠκεανοῦ, ποὺ ρέει στὴ διακεκαυμένη ζώνη κατὰ μῆκος τοῦ ἰσημερινοῦ, διαχωρίζει τὰ δύο ἡμισφαίρια. Τὰ ἄστρα εἶναι σφαιροειδὴ καὶ πύρινα, τρέφονται δὲ ἀπὸ τὶς ἐξατμίσεις τοῦ νεροῦ. Ὁ ἥλιος, σύμφωνα μὲ τὸν Κλεάνθη, σχηματίζει ἐλλειπτικὴ τροχιά, γιατὶ δὲν θέλει νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς τροφῆς του, τὸν ὠκεανό. Ἡ σελήνη περιφέρεται στὶς παρυφὲς τῆς ἀτμόσφαιρας τῆς γῆς καὶ δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ καθαρὴ φωτιὰ ἀλλὰ ἀπὸ φωτιὰ καὶ ἀέρα, γι' αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι αὐτόφωτη. Ὁ Ζήνων μᾶς δίνει τὴν εἰκόνα, ὅπως εἴδαμε, ἑνὸς κόσμου ἔμψυχου καὶ ἔνθεου, καὶ ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ σύμφωνου μὲ τὴν ἑλληνικὴ αἴσθηση τῆς φύσης ποὺ συναντοῦμε στὰ ἀρχαϊκὰ χρόνια, διαφοροποιημένη βέβαια ἀπὸ τὴν ἐμπειρία, ποὺ ἡ Στοὰ ἀντλεῖ μέσ' ἀπὸ τὸν διάλογό της μὲ τὴν πλατωνικὴ καὶ ἀριστοτελικὴ παράδοση. Μέσα στὸν κόσμο ὑπάρχουν δύο περιφορές: Ἡ πρώτη περιφορὰ εἶναι ἡ ἡμερήσια ἀνακύκληση ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ στὴ δύση. Ἡ δεύτερη εἶναι ἡ τροχιά, ποὺ περιγράφεται «κατὰ τὸν ζῳδιακὸν κύκλον» καὶ ἀφορᾶ ἕνα ἔτος ἢ ἕνα μήνα (Δ. Λαέρτ. 7. 155, 156).
Οἱ κινήσεις γίνονται μαζὶ μὲ τὸν αἰθέρα, ποὺ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὰ κατώτερα στρώματα τοῦ κόσμου, ποὺ εἶναι στάσιμα. Ὁ Χρύσιππος περιγράφει τὴ δομὴ τοῦ κόσμου, ὅπως μᾶς τὴ δίνει ὁ Στοβαῖος (Ἐκλ. Ι 21 f. p. 184-5): «τοῦ κόσμου τὸ μὲν εἶναι περιφερόμενον περὶ τὸ μέσον τὸ δ' ὑπομένον· περιφερόμενον μὲν τὸν αἰθέρα, ὑπομένον δὲ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐπ' αὐτῆς ὑγρὰ καὶ τὸν ἀέρα... τὸ δὲ περιφερόμενον αὐτῷ ἐγκυκλίως αἰθέρα εἶναι, ἐν ᾧ τὰ ἄστρα καθίδρυται τὰ τ' ἀπλανῆ καὶ τὰ πλανώμενα, θεῖα τὴν φύσιν ὄντα καὶ ἔμψυχα καὶ διοικούμενα κατὰ τὴν πρόνοιαν
ἀπ. 167στ:
Ὁ Ζήνων, παρατηρεῖ ὁ Pearson (Fragments2, σ. 133), ἀντιτίθεται ἐμφανῶς στὴν ἰδέα τῆς προόδου· ἡ ἀνθρωπότητα γεννήθηκε στὸ πρῶτο στάδιο τοῦ κόσμου, ὅταν ἡ πρωταρχικὴ φωτιὰ βρισκόταν σὲ πλήρη ὁρμὴ καὶ πλάστηκε ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὴ θεία οὐσία. Βαθμιαῖα οἱ ἄνθρωποι, θὰ πρέπει νὰ συμπεράνουμε, ἐκφυλίστηκαν ἀφομοιώνοντας πιὸ τραχιὲς οὐσίες. Ἐδῶ πρέπει νὰ ἀναφερθοῦμε στὴν ἄποψη τοῦ Ποσειδώνιου, ποὺ ἀσπάζεται τὶς λαϊκὲς δοξασίες γιὰ τὸ χρυσοῦν γένος, ὅταν κυριαρχοῦσαν οἱ σοφοὶ (Senec. Ep. 90. 5). Ὁ Σέξτος (Μαθ. 9. 28) παραθέτει τὰ ἀκόλουθα: «τῶν δὲ νεωτέρων στωικῶν φασί τινες τοὺς πρώτους γηγενεῖς τῶν ἀνθρώπων κατὰ πολὺ τῶν νῦν συνέσει διαφέροντας γεγονέναι, ὡς πάρεστι μαθεῖν ἐκ τῆς ἡμῶν πρὸς τοὺς ἀρχαιοτέρους καὶ τοὺς ἥρωας ἐκείνους, ὥσπερ τι περιττὸν αἰσθητήριον σχόντας τὴν ὀξύτητα τῆς διανοίας ἐπιβεβληκέναι τῇ θείᾳ φύσει καὶ νοῆσαί τινας δυνάμεις θεῶν

  1. Pohlenz, M. (1964), Die Stoa. Geschichte einer geistigen Bewegung, Vols. I-II, Götingen.
  2. Pearson, A. C. (1891), The Fragments of Zeno and Cleanthes, London.