You are here

*F1

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Anon. Lond. Iatr. 12.36-43

1Φαε̣ίτας2 δὲ ὁ Τενέδιος  λέγει συνίστασθαι τὰς3 νόσους

παρὰ τὴν ἀποφορὰν τῶν ἐν ἡμῖν ὑγροτήτων καὶ προστιθεμέ-

νων ἀνοικείοις τόποις ἢ ἀπὸ τῶν ἀποχωρημάτων αὐτῶν· εἶναι

γάρ φησιν ἐν ἡμῖν κατὰ φύσιν ὑγρότητας· καὶ τὰς μὲν {τὰς} 

  ὑγρότητας οὐ κατονομάζει (...).

  1. [Vid. Anon. Lond. Iatr. edd. H. Diels (1893) pp. 18-19 et Jones (1947 / 1968) pp. 54-56; vid. etiam Wilamowitz, Hermes 33 (1898) p. 519 et Kl. Schr. IV 30.]
  2. 1 Φαε̣ίτας dubit. scripsimus (vid. infra s.v.); Φαείτας Wilam., Φασίλ̣ας Diels, Φασίλας Jones: φα·ιτας, φασιλας vel φασιταςPap.
  3. 4 τὰς del. Diels, €τὰς€ Jones. Post κατονομάζει Pap. corruptus est (13.1-9a): τ[- - -] | ο [- - -] | αἷμα [- - -] κατὰ τὰ [- - -] | ἀποχωρημα[- - -] | τοπ [- - -] | η [- - -] | ται ἢ ὅταν [- - -] | ἅπασαι. (Quae sequuntur in 13.9b-20 fort. ad alium medicum pertinent: vid. Dampassis, ΙΙΜ [1968] 118-19, et infra ad loc. In 13.21 sqq. Αἰγίμιος ὁ Ἠλεῖος commemoratur: Αἰγίμιος δὲ ὁ Ἠλεῖος οἴεται γίνεσθαι τὰς νόσους ἢ διὰ πλῆθος τῶν περισσωμάτων ἢ διὰ τροφήν, etc.; cf. infra *F2.4 Αἰγιμίου.)
Ἀνων. Λονδ. Ἰατρ. 12.36-43

Ὁ Φαείτας ὁ Τενέδιος, ὅμως, λέγει ὅτι οἱ ἀσθένειες ὀφείλον-
ται εἴτε στὴν ἀποφορὰ τῶν μέσα μας ὑγρῶν, ποὺ τὰ πλησιάζουμε σὲ
τόπους ἀκατάλληλους, εἴτε στὴν ἴδια τὴν ἀφόδευση (στὰ περιττώ-
ματα)· γιατὶ λέγει ὅτι ὑπάρχουν μέσα μας ἀπὸ τὴ φύση μας ὑγρά· καὶ
τὰ μὲν ὑγρὰ δὲν κατονομάζει (...).

Σχόλια: 

Πηγή: Anonymus Londinensis, Iatrica (Ἀνων. Λονδ. Ἰατρ.), 12.36-43. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ F. G. Kenyon1, ποὺ ἀνακοίνωσε τὴν ὕπαρξή του τὸ 1892 (CR 6, 237-40: "A Medical Papyrus in the British Museum", βλ. καὶ H. Diels, "Ueber die Excerpte von Menons Iatrika in dem Londoner Papyrus 137"2, Hermes 28 [1893] 407-34), ὁ H. Diels προέβη τὸ 1893 στὴν ἔκδοση τοῦ παπύρου (τοῦ 2ου πιθανῶς αἰ. μ.Χ., ἀντίγραφο –γιὰ ἰδιωτικὴ χρήση– παλαιότερου ἔργου, κατὰ τὸν Jones3 [1, βλ. καὶ 8], μὲ ἀναφορὰ στοὺς Kenyon1 [σσ. 239-40: 1-150 μ.Χ.] καὶ Diels2 [411 / ed. IX: "De aetate librarii controversia est"]), "an invaluable piece of work, which will perhaps never be superseded", κατὰ τὸν W. H. S. Jones3 (στὴν ἀξιόλογη Εἰσαγωγὴ τῆς δικῆς του ἔκδοσης [1947/1968, μὲ μετάφραση καὶ σχόλια], 1-21, μὲ βιβλιογραφία στὴ σελ. 21). Μεγάλο τμῆμα τοῦ κειμένου φαίνεται νὰ προέρχεται ἀπὸ τὰ Μενώνεια, κατὰ τὸν Γαληνό (Εἰς Ἱππ. Π. φύσ. ἀνθρ. XV 25.14 κἑ.): εἰ τὰς τῶν παλαιῶν ἰατρῶν δόξας ἐθέλοις ἱστορῆσαι, πάρεστί σοι τὰς τῆς ἰατρικῆς συναγωγῆς ἀναγνῶναι βίβλους, ἐπιγεγραμμένας μὲν Ἀριστοτέλει, ὁμολογουμένας δὲ ὑπὸ τοῦ Μένωνος, ὃς ἦν μαθητὴς αὐτοῦ, γεγράφθαι, διὸ καὶ Μενώνεια προσαγορεύουσιν ἔνιοι ταυτὶ τὰ βιβλία. δῆλον δὲ ὅτι καὶ ὁ Μένων ἐκεῖνος, ἀναζητήσας ἐπιμελῶς τὰ διασῳζόμενα κατ' αὐτὸν ἔτι τῶν παλαιῶν ἰατρῶν βιβλία, τὰς δόξας αὐτῶν ἐκεῖθεν ἀνελέξατο (βλ. Diels2 ὅ.π. 407 σημ. 2 / ed. XVI, καὶ Jones3 ὅ.π. 1 [μὲ σημ. 2] καὶ 5).

1. Φαε̣ίτας δὲ ὁ Τενέδιος: Στὸν πάπυρο φασιλαςφασιτας κατὰ τοὺς Diels2 (ἔκδ. 1893, "φασιλας potius quam φασιτας P.") καὶ Jones3 ("φασιλας or φασιτας P."), ποὺ γράφουν ἀντίστοιχα Φασίλ̣ας καὶ Φασίλας (ὁ δεύτερος [σελ. 55 σ.στ. 36, βλ. καὶ σελ. 2 μὲ σημ. 1-2] σημειώνει: "Phasilas is another unknown"). Ἀλλ' ὁ U. von Wilamowitz-Moellendorff, ἤδη τὸ 1898 ("Lesefrüchte", Hermes 33, 519 ἀρ. Χ = Kl. Schr.4 IV 30), σημείωνε ὅτι ὁ Diels2 εὐθὺς μετὰ τὴν ἔκδοση ἐπικοινώνησε μὲ τὸν Kenyon1 καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ ξαναδεῖ τὸν πάπυρο, κι αὐτὸς πρότεινε Φα·ιτας· πρόσθετε δὲ ὅτι ἡ γραφὴ πρέπει νὰ ἦταν Φαείτας ("Es ist also Φαείτας gevesen"), καὶ ταύτιζε τὸν μνημονευόμενο στὸν πάπυρο Τενέδιο μὲ τὸν γιατρὸ τῆς ἐπιγραφῆς τῆς Παλαιπάφου (μολονότι, κατὰ τοὺς GHJ5, ἔγραφε Φαΐδαμ)· τὴν ταύτιση υἱοθετοῦν, μὲ παραπομπὴ στὸν Wilamowitz4 καὶ ἀναφορὰ στὴ γραφὴ Φα·ιτας ("Φα·ιτας–pap."), οἱ Fraser – Matthews6 (βλ. καὶ Papaxen. ZyMA7 61 [μὲ σημ. 5: παραπομπὴ στὸν ἐδῶ πάπυρο] καὶ Xατζηστεφάνου [ΑΚΓ8] 1041). Γράψαμε –ὄχι χωρὶς πολλοὺς δισταγμούς, γιὰ παλαιογραφικοὺς λόγους– Φαε̣ίτας (ἴσως Φα[ε]ίτας), παραβάλλοντας καὶ πρὸς τὸ ἀνωτ. Τ1.2 Φαΐτ̣αμ καὶ πρὸς τὰ ἀνάλογα παραδείγματα ποὺ ἔχει ἤδη ἐπικαλεστεῖ ὁ Wilhelm9 (Φαείτας καὶ Φαίτας, βλ. ἀνωτ. Τ1 σχόλ. σ.στ. 2 σ.λ. Φαΐτ̣αμ) καὶ –κατὰ δεύτερο λόγο– πρὸς τὸ κατωτ. *F2.5 Φαίτου, μολονότι καὶ ὁ τύπος Φασίτας θὰ μποροῦσε νὰ ἀποδοθεῖ στὴν Κύπρο ὡς Φαΐτας (μὲ σίγηση τοῦ σ, ὅπως στὰ ἐπίσταἱς καὶ φρονέωἱ: βλ. ἀνωτ. ΑΚυΓ210 11 Ε12 [ἐπίγραμμα τῆς ἴδιας περίπου ἐποχῆς], σ.λλ. [σσ. 218 καὶ 219], μὲ περαιτέρω παραπομπὲς καὶ βιβλιογραφία).

3-4. τόποις (...) μὲν {τὰς}: ὁ Jones3 γράφει τόποις καὶ μ(ὲν), ὁ Diels2 (ὀρθῶς ἴσως) τ̣ό̣π̣ο̣ι̣ς̣ καὶ μ̣(ὲ̣ν̣)· τὸ τὰς ὀβελίζεται ἀπὸ τὸν Diels2: (σελ. ΧΧ: « litterae deletae»), καὶ ἀπὸ τὸν Jones3: €τὰς€ (σελ. 21: "daggers € mark the scribe's errors, repetitions, etc.").

  1. Kenyon, F. G. (1892), A Medical Papyrus in the British Museum, CR 6: 237-240.a↑ b↑ c↑
  2. Diels, H. (1893), Über die Excerpte von Menons Iatrika in dem Londoner Papyrus 137, Hermes 28: 407-434.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑
  3. Jones, W. H. S. (1947), The Medical Writings of Anonymus Londinensis, London.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑
  4. von Wilamowitz-Moellendorff, U. (1935-1972), Kleine Schriften, Vols. I-VI, Berlin.a↑ b↑
  5. Gardner, E. A., Hogarth D. G., James M. R. & Smith R. E. (1888), Excavations in Cyprus, 1887-88, JHS 9: 147-251.
  6. Fraser, P M. (1987), A Lexicon of Greek Personal Names, Vol. I: The Aegean Islands, Cyprus, Cyrenaica, Oxford.
  7. Papalexopoulos, A. (1981), Zypriotische Medizin in der Antike, Würzburg.
  8. Χατζηστεφάνου, Κ. Παπαδόπουλλος, Θεόδωρος (ed.) (1997-2000), Ἡ Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία, Ἱστορία τῆς Κύπρουτóμ. Α', μέρος β΄, 973-1047.
  9. Wilhelm, A. (1980), Griechische Epigramme, Bonn.
  10. Βοσκός, Α. Ι. (1997), Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία: τόμ. 2. Ἐπίγραμμα, τóμ. 2, Λευκωσία.