You are here

11

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

11    Ἀλλὰ μὴν περὶ τῆς πρώτης ἐμβολῆς διασαφῶν οὕτως ἐνῆρ-

‹κ›ται (IV 288.11 L.)· μηροῦ δὲ ὀλίσθημα κατ' ἰσχίον ὧδε χρὴ

ἐμβάλλειν, ἢν εἰς τὸ ἔσω μέρος ὠλισθήκηι. ἀγαθὴ μὲν κατὰ

φύσιν καὶ δικαίη ἐμβολὴ καὶ δή τι ἀγωνιστικὸν ἔχουσα, ὅστις

  γε καὶ τοῖς τοιούτοις ἥδεται κομψευόμενος. κρεμάσαι χρὴ τὸν

ἄνθρωπον πρὸς μεσόδμην . ἀλλ' εἴπερ οὗτος ὁ τῆς ἐμβολῆς

τρόπος ἢ καί τινες τῶν διηριθμημένων ὑπ' αὐτοῦ πρὸς τὸ μη-

δὲν ἦσαν ἐπινενοημένοι, πάντως ἂν ἐδήλωσεν, ὃν τρόπον καὶ

ἐπὶ τῆς τῶν σφονδύλων διορθώσεως λέγων οὕτως (IV 212.4

L.)· ἔγραψα ἐπίτηδες  τοῦτο· καλὰ γὰρ ταῦτα τὰ μαθήματά

ἐστιν, ἃ πειρηθέντα ἀπορηθέντα ἐφάνη καὶ διὰ τί ἠπορήθη.

οὐ μὴν ἀλλ' ἐπεὶ μάλιστά πως περιεργότερον ἐπὶ τῶν μὴ κρα-

τηθέντων περὶ τὴν ἐξάρθρησιν μηρῶν τὰ παρακολουθοῦντα

διηρίθμη{ν}ται, σκεψώμεθα ὃ ἐπιφωνεῖ ἐπὶ τῆς εἰς τὸ ὀπίσω

τοῦ μηροῦ ἐξαρθρήσεως. καθάπερ δὲ καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν τρό-

πων, τὸ παραπλήσιον καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου οὕτως προκα-

τακεχώρικεν (IV 248.4 L.)· ὧι μὲν οὖν ἂν ‹τε›τελειωμένωι  ἤδη

ἐκπεσὸν  μὴ ἐμπέσηι . καὶ πάλιν οὕτως (IV 252.17 L.)· οἷς δ' ἂν

ἐκ γενετῆς ἢ ἄλλως πως ἀναυξήτοις ἔτι οὖσιν  ὀλίσθηι τὸ ἄρ-

θρον καὶ μὴ ἐμπέσηι. εἰ δ' ἐπὶ πασῶν τῶν τοῦ μηροῦ ἐξαρθρή-

σεων τὸ μὴ κρατεῖσθαι παρηκολούθει, οὐκ ἄν ποτε ἐπὶ τῶν μὴ

καταρτισθέντων τὰ τῆς παρεζευγμένης χωλείας ἰδιώματα δι-

ηρίθμητο. ἀλλὰ τὰ μὲν ἐπὶ τῶν κρατηθέντων δηλούμεν‹α› συν-

ακτικὰ καθίσταται τοῦ καταρτίζεσθαι μηρὸν ἐξαρθρήσαντα·

οὐ μὴν ἀλλ' ἵνα μὴ ματαιοπόνος φαίνηται ἐπὶ τῶν μὴ κρατη-

θέντων ἐν ταῖς χώραις ἐπ' ἀκριβὲς διεληλυθώς, οὕτως μεθ'

ὑπεξαιρέσεως ἐπιλέγει (IV 252.8 L.)· φαίη μὲν οὖν τις ἔξω ἰα-

τρικῆς τὰ τοιαῦτα εἶναι· τί γὰρ {τι} δῆθεν δεῖ |26 περὶ τῶν ἤδη

ἀνηκέστων γεγονό‹των› ἔτι προ‹σ›ξυνιέναι; πολλοῦ δὲ δεῖ οὕ-

τως ἔχειν· τῆς γὰρ αὐτῆς γνώμης καὶ ταῦτα συνιέναι· οὐ γὰρ

οἷόν τε ἀπαλλοτριωθῆναι ἀπ' ἀλλήλων. δεῖ μὲν γὰρ τὰ ἀκεστὰ

μηχανᾶσθαι, ὅπως μὴ ἀνήκεστα ἔσται, συνιέντα ὅπηι ἂν μά-

λιστα κωλύσηι ἐς τὸ{ν} ἀνήκεστον ἐλθεῖν· δεῖ δὲ τὰ ἀνήκεστα

συνιέναι, ὡς μὴ μάτην λυμήνηται . τὰ δὲ προρρήματα  λαμπρὰ

καὶ ἀγωνιστικὰ ἀπὸ τοῦ γινώσκειν, ὅπηι {ἂν} ἕκαστα καὶ ὁ-

πότε καὶ ὅπως τελευτήσει, ἤν τε ἐς τὸ ἀκεστὸν τράπηται ἤν τε

εἰς τὸ ἀνήκεστον. τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων, εἴπερ μηρὸς ἐξ-

αρθρήσας καὶ καταρτισθεὶς οὐκ ἔμενεν κατὰ χώραν, ῥητῶς ἂν

ὁ ἰατρὸς τὸ τοῦ πράγματος ἀνίατον, χάριν τοῦ μὴ πλανᾶσθαι

ἡμᾶς, σεσημάγκει . μήποτ' οὖν οἱ τὴν ἐναντίαν δόξαν ἐσχηκότες

καὶ τῆς τῶν ἄρθρων καὶ τῆς τῶν νεύρων φύσεως καὶ τοῦ σύμ-

παντος περὶ τούτων ἀπείρως ἔχουσιν λόγου; ὁ γὰρ ἰατρὸς ἐπὶ

τῶν ῥᾳδίως ἢ πάλιν δυσκόλως ἐξαρθρούντων τε καὶ καταρτι-

ζομένων ἄρθρων καὶ τὴν φυσικὴν καταβολὴν καὶ τὴν καθ' ἕξιν

σύστασιν καὶ τὴν τῶν νεύρων σκληρίαν ἢ ἐπίδοσιν μεθ' ὑγρό-

τητος ἠιτίαται, ὥστε καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ τὸν μηρὸν ἐξαρθρήσεων,

ἐάν ποτε μὴ κρατηθῆι, μὴ διὰ τὸ {μὴ} σπασθῆναι τὸ νεῦρον

τοῦτο συμβαίνειν ἀλλὰ διὰ τὴν φυσικὴν τῶν νεύρων ἔκλυσιν ἢ

ἐπίδοσιν, ὡς ἐπὶ τῶν βοῶν τὰ ἄρθρα ταῦτα φύσει χαλαρὰ αὐ-

τοὺς ἔχειν φησίν.

11    Πράγματι, διασαφηνίζοντας γιὰ τὸν πρῶτο τρόπο ἀνάταξης ἀρ-

χίζει ὡς ἑξῆς: Τὸ ἐξάρθρημα τοῦ μηροῦ στὸ ἰσχίο μ' αὐτὸν τὸν τρόπο

πρέπει νὰ ἀνατάσσεται, ἐὰν ἔχει ἐξαρθρωθεῖ πρὸς τὰ μέσα. (Αὐτὴ) ἡ

ἀνάταξη κατὰ τοὺς φυσικοὺς νόμους καὶ καλὴ εἶναι καὶ ὀρθὴ καὶ

μάλιστα ἔχει κάτι τὸ θεατρικό, γιὰ ὅποιον βέβαια αἰσθάνεται εὐχα-

ρίστηση μὲ τέτοιου εἴδους ἐπιδείξεις. Πρέπει νὰ κρεμάσεις τὸν ἀσθε-

νὴ σ' ἕνα μεσοδόκι. Ἀλλ' ἐὰν βέβαια αὐτὴ ἡ μέθοδος ἀνάταξης ἢ

καὶ μερικὲς ἀπὸ ὅσες ἔχουν ἀπαριθμηθεῖ ἀπ' αὐτὸν ἔχουν ματαίως

ἐπινοηθεῖ, θὰ τὸ δήλωνε ἐξάπαντος, ὅπως καὶ στὴν περίπτωση τῆς

ἀνάταξης τῶν σπονδύλων ποὺ λέει τὰ ἑξῆς: Ἔγραψα ἐπίτηδες τοῦ-

το· γιατὶ αὐτὲς οἱ γνώσεις εἶναι καλές, ὅσες δηλαδὴ δοκιμάστηκαν

καὶ ἀποδείχθηκαν ἀμφιβόλου ἀξίας, καὶ γιατὶ εἶναι ἀμφιβόλου ἀ-

ξίας. Ἀλλ' ὅμως, ἐπειδὴ σχετικὰ μὲ τὸ ἐξάρθρημα τῶν μηρῶν ἔχει

ἀπαριθμήσει μὲ πολὺ μεγάλη κατὰ τὸ δυνατὸν λεπτομέρεια τὶς συ-

νέπειες γιὰ τὶς περιπτώσεις ποὺ δὲν κρατήθηκαν (στὴ φυσιολογική

τους θέση, μετὰ τὴν προσπάθεια ἀνάταξης), ἂς ἐξετάσουμε αὐτὸ

ποὺ προσθέτει γιὰ τὸ ἐξάρθρημα τοῦ μηροῦ πρὸς τὰ πίσω. Ὅπως

ἀκριβῶς καὶ στὶς ὑπόλοιπες μεθόδους, παρόμοια καὶ στὴ συγκεκρι-

μένη ἔχει ἀπὸ πρὶν ἐπεξηγήσει τὰ ἑξῆς: Σὲ ὅποιον λοιπὸν ἔχει ἤδη

ὁλοκληρώσει τὴν ἀνάπτυξή του δὲν ἀναταχθεῖ ἡ ἐξαρθρωμένη ἄρ-

θρωση. Καὶ πάλι ὡς ἑξῆς: Σὲ ὅσους ὅμως ἐκ γενετῆς ἢ γιὰ κάποιον

ἄλλο λόγο ἐνῶ βρίσκονται ἀκόμα στὴν περίοδο ἀνάπτυξης διολι-

σθήσει ἡ ἄρθρωση καὶ δὲν ἀναταχθεῖ. Ἐὰν ὅμως σ' ὅλες τὶς περι-

πτώσεις ἐξαρθρήματος τοῦ μηροῦ ἀκολουθοῦσε ὡς ἀναπόφευκτη

συνέπεια ἡ μὴ θεραπεία, δὲν θὰ ἀπαριθμοῦσε κάποτε γιὰ τὶς περι-

πτώσεις ποὺ δὲν ἀνατάχθηκαν τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς σχετικῆς μ'

αὐτὲς ἀναπηρίας. Ἀλλὰ τὰ δηλούμενα στὶς περιπτώσεις ποὺ ἀνατά-

χθηκαν ἐπιτρέπουν τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ ἐξαρθρωμένος μηρὸς ἀνα-

τάσσεται· ἀλλ' ὅμως, γιὰ νὰ μὴν φαίνεται ὅτι ματαιοπονεῖ, μιλώντας

μὲ μεγάλη ἀκρίβεια γιὰ τὶς περιπτώσεις ποὺ δὲν κρατήθηκαν στὴ

φυσιολογική τους θέση, προσθέτει ὡς ἐξαιρετικὰ τὰ ἑξῆς: Θὰ ἰσχυ-

ριζόταν λοιπὸν κανεὶς ὅτι τὰ τέτοιου εἴδους πράγματα εἶναι ἔξω

ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἰατρικῆς τέχνης. Γιατί, γιὰ ποιόν τάχα λόγο πρέπει

νὰ μαθαίνει κανεὶς ἐπιπρόσθετα γι' αὐτὰ ποὺ ἔχουν ἤδη καταστεῖ

ἀνίατα; Πόρρω ὅμως ἀπέχει τοῦτο τοῦ ὀρθοῦ· γιατὶ μὲ τὴν ἴδια γνώ-

μη πρέπει νὰ ἀντιλαμβάνεται κανεὶς καὶ αὐτά· γιατί, δὲν εἶναι δυ-

νατὸ νὰ ἀντιμετωπιστοῦν ὡς ἄσχετα μεταξύ τους· γιατὶ πρέπει νὰ

φροντίζει κανεὶς ὥστε τὰ ἰατὰ νὰ μὴν γίνονται ἀνίατα, μελετώντας

μὲ ποιόν τρόπο κατεξοχὴν θὰ ἐμποδίσει αὐτὰ νὰ καταστοῦν ἀνίατα·

πρέπει δὲ νὰ γνωρίζει καλὰ τὶς ἀνίατες περιπτώσεις, γιὰ νὰ μὴν

βασανίζει μάταια. Οἱ προγνώσεις εἶναι λαμπρὲς καὶ ἀποτελεσματι-

κὲς ἂν γνωρίζει κανεὶς ποῦ κάθε νόσημα, πότε καὶ πῶς θὰ καταλή-

ξει, ἂν θὰ τραπεῖ αὐτὸ πρὸς ἴαση ἢ πρὸς τὸ ἀνίατο. Ἐπειδὴ λοιπὸν

αὐτὰ ἔτσι ἔχουν, ἐὰν μάλιστα ὁ μηρὸς ποὺ ἐξαρθρώθηκε καὶ ἀνα-

τάχθηκε δὲν παρέμενε στὴ φυσιολογικὴ θέση του, ὁ γιατρὸς ρητῶς

θὰ εἶχε ἐπισημάνει τὸ ἀνίατο τῆς περιπτώσεως, γιὰ νὰ μὴν πλανώ-

μεθα. Μήπως λοιπὸν αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὴν ἀντίθετη γνώμη καὶ γιὰ τὴ

φύση τῶν ἀρθρώσεων καὶ γιὰ τὴ φύση τῶν νεύρων καὶ γιὰ τὸ ὅλο

γενικὰ θέμα σχετικὰ μ' αὐτὰ δὲν ἔχουν καμία γνώση; Γιατὶ ὁ γιατρὸς

γιὰ τὶς ἀρθρώσεις ποὺ εὔκολα ἢ καὶ πάλι δύσκολα καὶ ἐξαρθρώνον-

ται καὶ ἀνατάσσονται αἰτιᾶται τὴν ἐκ φύσεως κατασκευὴ καὶ τὴν

καθ' ἕξη κατάσταση καὶ τὴ σκληρότητα τῶν νεύρων ἢ τὴν ἐλαστικό-

τητά τους, ποὺ συνδέεται μὲ τὴν ὑγρότητα, ὥστε καὶ γιὰ τὰ ἐξαρ-

θρήματα τοῦ μηροῦ, ἐὰν κάποτε δὲν παραμείνουν στὴ θέση τους,

λέει ὅτι αὐτὸ δὲν συμβαίνει ἐπειδὴ ἔχει κοπεῖ τὸ νεῦρο ἀλλ' ἐξαιτίας

τῆς ἐκ φύσεως ἀδυναμίας ἢ καὶ ἐλαστικότητας τῶν νεύρων, ὅπως

γιὰ τὰ βόδια λέει ὅτι ἔχουν αὐτὲς τὶς ἀρθρώσεις ἐκ φύσεως χαλαρές.

Σχόλια: 

11.2-6. μηροῦ δὲ ὀλίσθημα (...) πρὸς μεσόδμην: βλ. ἀνωτ. 3.3-7, κριτ. ὑπόμν. (βλ. καὶ τὸ ἐδῶ κριτ. ὑπόμν.) καὶ σχόλ. σ.στ. 5 σ.λ. ἐμβολή. Γιὰ τὸ περιεχόμενο βλ. καὶ τὸ ἀναλυτικὸ σχόλιο τοῦ Γαληνοῦ, Εἰς Ἱππ. Π. ἄρθρ. XVIII1 731.8 κἑ., μὲ ἀναφορὰ καὶ στὸν Κτησία τὸν Κνίδιο (γιὰ τὸν ὁποῖο βλ. ἀνωτ. Εἰσαγωγή): Κατεγνώκασιν Ἱπποκράτους ἐπεμβαλεῖν τὸ κατ' ἰσχίον ἄρθρον, ὡς ἂν ἐκπίπτον αὐτίκα, πρῶτος μὲν Κτησίας ὁ Κνίδιος συγγενὴς αὐτοῦ· καὶ γὰρ αὐτὸς ἦν Ἀσκληπιάδης τὸ γένος, ἐφεξῆς δὲ Κτησίου καὶ ἄλλοι τινές. διττῆς οὖν οὔσης κρίσεως ἁπάντων τῶν τοιούτων πραγμάτων τῆς μὲν ἑτέρας ὅταν αὐτόπτης τις γένηται τοῦ ζητουμένου, τῆς δ' ἑτέρας ὅταν ἐκ τῆς φύσεως αὐτοῦ μὴ περιμένων μακρὰν πεῖραν ἐνδεικτικῶς ἀποφαίνηταί τι, καὶ ἡμεῖς ἀμφοτέρας ποιησόμεθα (...).

10. ἔγραψα ἐπίτηδες: ὁ Blomquist1 (11.20.25) προτείνει προσθήκη τοῦ δὲ (μετὰ τὸ ἔγραψα) ἐδῶ καὶ σὲ ἄλλα ἀνάλογα χωρία (βλ. ἀνωτ. σχόλ. σ.στ. 1.7.2 σ.λ. αὗται αἱ ἐμβολαὶ), κατὰ τὸν Ἱππ., ἴσως ὀρθῶς. Μὲ δισταγμοὺς κρατήσαμε καὶ ἐδῶ τὸ κείμενο τοῦ L (μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι οὐδόλως ἀποκλείεται νὰ ὀφείλεται στὸν Ἀπ. ἡ παράλειψη τοῦ συνδέσμου).

17-18. ὧι μὲν οὖν ἂν (...) μὴ ἐμπέσηι: βλ. καὶ κατωτ. 18.18-19, πβ. ἀνωτ. 2.30-31 (μὲ κριτ. ὑπόμν.), μὲ ἀξιοσημείωτες τὶς οὐκ ὀλίγες ἀποκλίσεις (καὶ δὴ ἀνάμεσα στὰ δύο παράλληλα χωρία τοῦ Ἀπ., ἀλλὰ καὶ τὰ δύο συγγενῆ χωρία τοῦ Ἱππ.).

17. οὖν ἂν <τε>τελειωμένωι: ὁ L δίνει ἐδῶ τὴ γραφὴ ουν αν τελειωμενου καὶ κατωτ. 18.18-19 ουν τετελειωμενω, ἀνωτ. δὲ 2.30-31 ουν (...) τετελειωμενης (χωρὶς ἂν στὸ 18.19 καὶ στὸ 2.30, βλ. καὶ κριτ. ὑπόμν. σ.στ.)· τὰ Ἱππ. χφφ. δίνουν γιὰ τὸ ἐδῶ καὶ κατωτ. 18.18-19 χωρίο τὶς γραφὲς οὖν ἂν (υἱοθετούμενη ἀπὸ τοὺς ἐκδ.), ἂν οὖν, οὖν (μὲ ἢ χωρὶς ἂν) καὶ τετελειωμένῳ (υἱοθετούμενη ἀπὸ τοὺς Li.2 καὶ Wi.3), τετελιωμ. (τετελεωμ. γράφει ὁ Kw.4), τετελειωμένων [βλ. Li.2], γιὰ δὲ τὸ ἀνωτ. 2.30 χωρίο τὶς γραφὲς οὖν (χωρὶς ἂν, υἱοθετούμενη ἀπὸ τοὺς ἐκδ.) καὶ τετελειωμένοισιν (υἱοθετούμενη ἀπὸ τοὺς Li.2 καὶ Wi.3) ἢ -οις (τετελεωμένοις γράφει ὁ Kw.4), ἀλλὰ καὶ τελειουμένοισιν. Ὅσον ἀφορᾶ στὸν Ἀπ., οἱ ἐκδ. γράφουν: ἀνωτ. 2.30 οὖν (Di.5 καὶ Sch.6) ἢ οὖν <ἂν> (KK.7) καὶ τετελειωμένοις· κατωτ. 18.18-19 οὖν (Di.5 καὶ Sch.6) ἢ οὖν <ἂν> (KK.7) τετελειωμένῳ· ἐδῶ οὖν ἂν <τεελειωμένῳ. Κατὰ τῆς προσθήκης ἂν μετὰ τὸ οὖν ἀπὸ τοὺς KK.7 στὸ 3.30 καὶ 18.18-19 τάσσεται ὁ Blomquist1 (25, 66.26 [: ἀνωτ. 2.31] μὲ σημ. 25, τονίζοντας ὅτι ἔχουμε ἕνα ἀρκετὰ βέβαιο παράδειγμα ὑποτακτικῆς χωρὶς τὸ ἂν σὲ ἀναφορικὴ πρόταση, ὅπως καὶ ἀνωτ. 2.9.28, 3.2.5 [καὶ 37-38], καὶ κατωτ. 12.46, 20.18, 24.6). Μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα προβάλλει εὔλογο τὸ ἐρώτημα μήπως τὸ ἐδῶ αν τελειωμένου τοῦ L προέκυψε ἀπὸ ἀρχικὴ γραφὴ τετελειωμενου (ὁπότε θὰ ἔπρεπε νὰ γράψουμε οὖν τετελειωμένωι, χωρὶς τὸ ἂν)· ὅμως τὸ ἐδῶ τελειωμένου (χωρὶς ἀναδιπλασι­ασμό) βρίσκει παράλληλα σὲ τύπους τῶν Ἱππ. χφφ. ὅπως τὸ τελειουμένοισιν (βλ. ἀνωτ., γιὰ τὸ 2.30-31, καὶ Li.2/Kw.4, βλ. καὶ τὴ συνέχεια τοῦ κειμένου τοῦ Ἱππ. [Li.2 230.11, 12, 17 / Kw.4 193.1], μὲ διαφ. γρ. τελειωμένοισι/-ιν, τελεωμένοισιν, τελειουμένοισιν)· καὶ τὰ παραδείγματα ὑποτακτικῆς μετὰ τοῦ ἂν σὲ ἀναφορικὲς προτάσεις στὸν L δὲν λείπουν (βλ. χαρακτηριστικὰ ἀνωτ. 2.27 καὶ κατωτ. στ. 18-20 καὶ 20.16, καὶ ἀνωτ. 2.37-38 ὅπου ὁ L δίνει ὑποτ. χωρὶς τὸ ἂν, ὁ Di.5 προσθέτει τὸ ἂν καὶ ὁ Blomquist1 [25, 68.5] θεωρεῖ ὅτι ἴσως πρέπει σ' αὐτὴ τὴν περίπτωση νὰ γράψουμε δ' ἂν ἀντὶ τοῦ δὲ τοῦ L).

18. ἐκπεσὸν: εκπεσον στὸν L, τόσο ἐδῶ ὅσο καὶ κατωτ. 18.19 (ὅπως καὶ ἀνωτ. 2.31: βλ. σχόλ. σ.λ.)· τὰ Ἱππ. χφφ. δίνουν τὶς γραφὲς ἐκπεσὼν (υἱοθετούμενη ἀπὸ τοὺς Li.2 καὶ Kw.4) καὶ ἐκπεσὸν (υἱοθετούμενη ἀπὸ τὸν Wi.3), μὲ ὑποκ. –ἀντίστοιχα– τὸ μηρὸς ἢ τὸ ἄρθρον (μὲ πιὸ πιθανό, νομίζουμε, τὸ δεύτερο, καθὼς στὸ κείμενο τοῦ Ἱππ. ἀκολουθεῖ τὸ ἄρθρον, στὴν ἴδια ἑνότητα: βλ. κατωτ. 18.19-21). Ὀρθῶς –κατὰ τὰ ἀνωτ.– οἱ Di.5, Sch.6 καὶ KK.7 διατηροῦν τὴ γραφὴ τοῦ L τόσο ἐδῶ ὅσο καὶ κατωτ. 18.19 (: ἀρχὴ κεφαλαίου στὸν Ἱππ.)· πβ. κατωτ. στ. 19-20.

19. ἀναυξήτοις ἔτι οὖσιν: ὁ Alpers8 προτείνει διόρθωση τοῦ ἀναυξήτοις (ἐκδ., κατὰ τὸν L) σὲ ἐν αὐξήσει, κατὰ τὸν Ἱππ. καὶ τὰ κατωτ. 16.25-26 ἐπὶ τῶν ἔτι ὄντων ἐν αὐξήσει καὶ 20.21 ἐπὶ τῶν ἔτι ἐν αὐξήσει ὄντων, θεωρώντας ὅτι τὸ ἀναυξήτοις δὲν δίνει ὀρθὸ νόημα ἐδῶ· ἐπιδοκιμάζει ὁ Blomquist1 (31, 86.7), παραβάλλοντας καὶ πρὸς τὸ ἀνωτ. 2.31 εἰς αὔξησιν. Μολονότι τὰ παράλληλα χωρία μποροῦν νὰ στηρίξουν τὴν προτεινόμενη διόρθωση, προτιμήσαμε καὶ ἐδῶ τὴ γραφὴ τοῦ L, καὶ γιατὶ ἀνάλογες ἀποκλίσεις ἀπαντοῦν καὶ ἀλλοῦ στὸν Ἀπ. καὶ –κυρίως– γιατὶ τὸ νόημα δὲν ἐπιβάλλει ἐδῶ διόρθωση, ἀφοῦ τὸ ἀναυξήτοις (ἐνισχυόμενο καὶ ἀπὸ τὸ ἔτι) μπορεῖ κάλλιστα νὰ ἰσοδυναμεῖ ἐδῶ μὲ μετοχὴ παθ. παρακειμένου (ὡς εἰς -τος ρημ. ἐπίθ.). Ὁ Blomquist1 (ὅ.π.) προτείνει ἐπίσης διόρθωση τοῦ οὖσιν σὲ <>οῦσιν καὶ προσθήκη τοῦ <οὕτως> (κατὰ τὸν Ἱππ.)· καὶ ἡ πρόταση αὐτὴ εἶναι εὔλογη ἀλλ' ὄχι ἀπαραίτητη (βλ. καὶ ἀνωτ. κριτ. ὑπόμν. στὸ χωρίο).

34. λυμήνηται: παραβάλλοντας πρὸς τὸ ἀνωτ. στ. 33 κωλύσηι, σὲ ὑποτ. ἀορ. ἐπίσης (κωλυτέα Ἱππ.), ὁ Blomquist1 (32, 86.21) ὑποστηρίζει τὴ γραφὴ τοῦ L, ὀρθῶς. Οἱ Di.5, Sch.6 καὶ KK.7 διορθώνουν –κατὰ τὸν Ἱππ.– σὲ λυμαίνηται (σὲ ὑποτ. ἐνεστ., διατηρώντας ὅμως τὴν ὑποτ. ἀορ. τοῦ L ἀνωτ.).

  προρρήματα: οἱ KK. γράφουν κατὰ τὸν L προβλήματα, ποὺ δὲν δίνει σωστὸ νόημα ἐδῶ. Ἡ γραφὴ τοῦ L, ὡς lectio facilior, ὀφείλεται προφανῶς σὲ παραφθορὰ τοῦ προρρήματα (προγνώσεις, προβλέψεις / προρρήσεις, προμαντεύματα), ποὺ παραδίδουν τὰ Ἱππ. χφφ. καὶ υἱοθετοῦν ἐδῶ οἱ Di.5 καὶ Sch.6, ἐπιδοκιμάζει δὲ ὁ Blomquist1 (32, 86.21 f.).

40. σεσημάγκει: καὶ κατωτ. 17.3 (σεσήμαγκεν ἀνωτ. 1.11.1 καὶ 2.5.8 καὶ κατωτ. 18.25), L καὶ ἐκδ., μολονότι θὰ ἀνέμενε κανεὶς ἐδῶ <>σεσημάγκει (γ´ ἑνικ. ὁριστ. ὑπερσ.) ἢ ἔστω σεσημάγκηι (ἂν ... σεσημάγκηι, γ´ ἑνικ. ὑποτ. παρακ.). Μὲ πολλὲς ἀμφιβολίες κρατήσαμε καὶ ἐδῶ τὴ γραφὴ τοῦ L.

  1. Blomqvist, J. (1974), Der Hippokratestext des Apollonios von Kition, Scripta Minora, 1973-1974,1 Lund.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑
  2. Littré, É. (1839-1861), Oeuvres complètes d'Hippocrate, Paris.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑
  3. Withington, E. T. (1928), Hippocrates, Vol. 3, London – Cambridge, Mass..a↑ b↑ c↑
  4. Kühlewein, H. (1895), Hippocratis Opera (quae feruntur omnia), Vol. I, Leipzig.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  5. Dietz, F. R. (1834), Apollonii Citiensis, Stephani, Palladii, Theophili, Meletii, Damascii, Ioannis, aliorum Scholia in Hippocratem et Galenum, Vols. I-II, Königsberg.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑
  6. Schöne, H. (1896), Apollonius von Kitium: Illustrierter Kommentar zu der hippokrateischen Schrift Περὶ ἄρθρων, Leipzig.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  7. Kollesch, J. & Kudlien F. (1965), Apollonii Citiensis in Hippocratis De articulis commentarius, Vol. XI.1.1, CMG Berlin.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  8. Alpers, K. (1963), Apollonios von Kition, edd. Kollesch / Kudlien, Gnomon 39: 26-33.