You are here

13

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

13    Περὶ μὲν οὖν ὤμου καταρτισμοῦ ταῦθ' ὑπογέγραφεν· περὶ

δὲ τῆς σημειώσεως οὕτως διασαφεῖ (IV 102.8 L.)· γιγνώσκειν ↓

δὲ εἰ ἐκπέπτωκεν ὁ βραχίων τοῖσδε χρὴ τοῖς σημείοις · τοῦ-

το{ις} μέν , ἐπειδὴ δίκαιον ἔχουσι τὸ σῶμα  οἱ ἄνθρωποι καὶ

  τὰς χεῖρας καὶ τὰ σκέλη, παραδείγματι χρῆσθαι ↓ χρὴ  τῶι ὑγιεῖ

‹πρὸς τὸ μὴ ὑγιὲς  καὶ τῶι μὴ ὑγιεῖ›  πρὸς τὸ ὑγιές, μὴ τὰ ἀλλό-

τρια  ἄρθρα καθορῶντα (ἄλλοι γὰρ ἄλλων ‹μᾶλλον› ἔξαρθροι

πεφύκασιν ), ἀλλὰ αὐτοῦ τοῦ κάμνοντος , ἢν ἀνόμοιον ἦι  τὸ

ὑγιὲς τῶι μὴ ὑγιεῖ . εἶτεν μετά τινας ἀριθμοὺς τὰ παρακολου-

θοῦντα σημεῖα διὰ τούτων ἐκτέθειται (IV 104.3 L.)· ἀτὰρ τοῦτο

μὲν ἐν τῆι μασχάληι ἡ κεφαλὴ τοῦ βραχίονος φαίνεται ἐγκει-

μένη πολλῶι μᾶλλον τοῦ ἐκπεπτωκότος ἢ τοῦ ὑγιέος, τοῦτο δὲ

ἄνωθεν  κατὰ τὴν ἐπωμίδα κοῖλον φαίνεται τὸ χωρίον καὶ τοῦ

ἀκρωμίου τὸ ὀστέον ἔξοχον φαίνεται, ἅτε ὑποδεδωκότος τοῦ

κάτω χωρίου. παρασύνεσιν μὲν καὶ ἐν τούτωι ἔχει{ν} τινά,

ἀλλὰ ὕστερον περὶ αὐτοῦ γέγραπται· ἄξιον γὰρ γραφῆς ἐστιν .

τοῦ δὲ ἐκπεπτωκότος  ὁ ἀγκὼν φαίνεται ἀφεστεὼς μᾶλλον ἀπὸ

τῶν πλευρέων ἢ τοῦ ἑτέρου. εἰ{ν} μέντοι τις προσαναγκάζοι ,

προσάγεται, ἐπιπόνως δὲ τοῦτο. ἄνω τὴν χεῖρα ἀεῖραι  εὐθεῖ-

αν παρὰ τὸ οὖς ἐκτεταμένου τοῦ ἀγκῶνος οὐ μᾶλλον δύναν-

ται, ὥσπερ τὴν ὑγιέα, οὐδὲ παράγειν ἔνθα καὶ ἔνθα ὁμοίως. τά

τε οὖν σημεῖα ταῦτ' ἐστὶν ὤμου ἐκπεπτωκότος αἵ τε ἐμβολαὶ αἱ

ἐγγεγραμμέναι.

13    Σχετικά, λοιπόν, μὲ τὴν ἀνάταξη ὤμου ἔγραψε αὐτά· σχετικὰ δὲ

μὲ τὴν παρατήρηση τῶν συμπτωμάτων διασαφηνίζει ὡς ἑξῆς: Πρέ-

πει δὲ νὰ γίνεται διάγνωση ἐξαρθρήματος τοῦ βραχίονος ἀπὸ τὰ

ἑξῆς σημεῖα (συμπτώματα): ἀφενὸς μέν, ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν

τὸ σῶμα συμμετρικὸ καὶ ὡς πρὸς τὰ χέρια καὶ ὡς πρὸς τὰ πόδια,

πρέπει νὰ χρησιμοποιεῖται ὡς μέτρο σύγκρισης τὸ ὑγιὲς μέλος γιὰ τὸ

μὴ ὑγιὲς καὶ τὸ μὴ ὑγιὲς γιὰ τὸ ὑγιές, κι ὄχι νὰ κοιτᾶμε τὶς ξένες

ἀρθρώσεις (γιατὶ σ' ἄλλους οἱ ἀρθρώσεις ἐκ φύσεως ἐξέχουν περισ-

σότερο ἀπ' ὅ,τι σ' ἄλλους), ἀλλὰ (τὶς ἀρθρώσεις) τοῦ ἴδιου τοῦ πά-

σχοντος, ἂν εἶναι ἀνόμοιο τὸ ὑγιὲς μέλος ἀπὸ τὸ μὴ ὑγιές. Ἀκολού-

θως, μετὰ ἀπὸ λίγες σειρές, ἐκθέτει τὰ συμπτώματα ποὺ συνοδεύουν

τὸ ἐξάρθρημα, μὲ τὰ ἑξῆς: Ἀπὸ τὴ μιά, ὅμως, ἡ κεφαλὴ τοῦ βραχίο-

νος φαίνεται νὰ προεξέχει πολὺ περισσότερο στὴ μασχάλη τοῦ ἐξ-

αρθρωμένου μέλους παρὰ τοῦ ὑγιοῦς μέλους· καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη,

πρὸς τὸ πάνω μέρος τοῦ ὤμου τὸ μέλος φαίνεται κοῖλο καὶ τὸ ὀ-

στοῦν τοῦ ἀκρωμίου ἐξέχει φανερά, μιᾶς καὶ τὸ κάτω μέρος ἔχει

μετακινηθεῖ πρὸς τὰ κάτω. Βέβαια καὶ σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο ὑπάρχει

κάποια παρανόηση, ἀλλὰ γι' αὐτὸ θὰ γίνει λόγος ἀργότερα· γιατὶ

ἀξίζει νὰ περιγραφεῖ. Ὁ δὲ ἀγκώνας τοῦ ἐξαρθρωμένου μέλους

φαίνεται νὰ ἀπέχει ἀπὸ τὰ πλευρὰ περισσότερο πρὸς τὸ μέρος του

παρὰ πρὸς τὸ ἄλλο (τὸ ὑγιὲς μέλος). Ἂν βέβαια κάποιος τὸ ἐξα-

ναγκάσει, πλησιάζει, αὐτὸ ὅμως (γίνεται) μὲ κόπο. Νὰ σηκώσουν δὲ

τὸ χέρι ψηλὰ κατευθείαν πρὸς τὸ αὐτί, ἐνῶ ὁ ἀγκώνας βρίσκεται σὲ

ἔκταση, δὲν τὰ καταφέρνουν καὶ πολὺ καλά, ὅπως τὸ ὑγιές, οὔτε καὶ

νὰ τὸ κουνοῦν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο πρὸς τὰ δῶ καὶ πρὸς τὰ κεῖ. Αὐτά,

λοιπόν, εἶναι τὰ συμπτώματα τοῦ ἐξαρθρωμένου ὤμου καὶ οἱ τρόποι

ἀνάταξης εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν περιγραφεῖ.

Σχόλια: 

13.2-9. γιγνώσκειν (...) τὸ ὑγιὲς τῶι μὴ ὑγιεῖ: βλ. καὶ Γαλην. (α´.) Π. ἐκπτ. XVIII1 366.15-16, 369.5-8, 370.2 (λῆμμα, καὶ σχόλια: 367.1-369.2, 369.10-14 [βλ. κατωτ.], 370.6-7 [βλ. κατωτ.]) καὶ (β´.) Π. δογμ. 9.4.2 [De Lacy1], μὲ ἀξιοσημείωτες τὶς ἀποκλίσεις (βλ. κατωτ.).

2. γιγνώσκειν: L, ἐκδ. (Ἀπ.)· γινώσκειν (Li.2 Kw.3), διάφ. γρ. γιγνώσκειν (Wi.4) στὸν Ἱππ. («γνωρίσματα εἰ ἐξέπεσεν ὁ βραχίων in marg. O» Li.2γινώσκειν (α´) καὶ γιγνώσκειν (β´) στὸν Γαληνό.

3. τοῖσδε χρὴ τοῖς σημείοις: L, ἐκδ. (Ἀπ.)· τοισίδε (Li.2 Kw.3, διάφ. γρ. τοιοῖσδε Wi.4, τούτοισι vulg.) χρὴ τοῖσι σημείοισι (-ιν Li.2) στὸν Ἱππ., στὸν Γαλ. τοισίδε (β´) καὶ τούτοισι (α´).

3-4. τοῦτο{ις} μέν: τουτοις μεν L, τοῦτο μέν Ἱππ. (χφφ. καὶ ἐκδ.) καὶ Γαλ. (α´ καὶ β´). Οἱ ἐκδ. τοῦ Ἀπ. διορθώνουν τὸ τουτοις μεν τοῦ L σὲ τοῦτο μέν (κατὰ τὸν Ἱππ.) καὶ ὁ Blomquist5 (14, 34.9 κἑ.) στηρίζει καὶ ὑπερθεματίζει (βλ. καὶ κατωτ.), σημειώνοντας ὅτι ἡ σειρὰ τοῦτο μέν / τοῦτο δέ / τοῦτο δέ κ.λπ., ἡ ὁποία εἰσάγει τὶς περιγραφὲς τῶν συμπτωμάτων τῶν ἐξαρθρημάτων τοῦ ὤμου (τοῦ καθενὸς ξεχωριστά), παραδίδεται στὸν L μὲ λάθη μὴ ὀφειλόμενα στὸν Ἀπ. ἀλλὰ σὲ μεταγενέστερους ἀντιγραφεῖς. Νὰ σημειωθεῖ, ὅμως, ὅτι ὁ Ἀπ. δὲν παραθέτει ἐδῶ ὅλο τὸ σχετικὸ χωρίο τοῦ Ἱππ.: λείπει τὸ ἀπόσπ. 102.14-104.3 Li.2 [126.8-16 Kw.3] καὶ τοῦτο εἴρηται (εἰρήσεται Γαλ. α´) μὲν ὀρθῶς, παραξύνεσιν [παρασύν. Kw.3 Wi.4] δὲ ἔχει πάνυ πολλὴν διὰ τὰ τοιαῦτα [πολλήν· διὰ τὰ τοι. Li.2 καὶ Γαλ. β´, πολλήν. διὰ τὰ τοι. Γαλ. α´] (...). πολλοὶ γὰρ (...)· προσξυνιέναι [προσσυν. Kw.3 Wi.4, προξυν. Γαλ.] μὲν οὖν [οὖν, χωρὶς τὸ μὲν Γαλ. β´ / δὲ δεῖ οὖν Γαλ. α´] καὶ ἐννοεῖν καὶ τὸ τοιόνδε σχῆμα χρή [δεῖ ἀνωτ. ἀντὶ ἐδῶ χρή Γαλ. α´]. ἀτὰρ τοῦτο μὲν [Kw.3, ἀτὰρ καὶ Li.2 Wi.4 καὶ Γαλ.] (...) τοῦτο δὲ ἄνωθεν [τοῦτο δὲ, ἄν. Li.2, τοῦτο δέ, ἄν. Wi.4, τοῦτο δ' ἄν. Γαλ. β´] (...). παρασύνεσιν [παραξύν. Li.2, Γαλ.] μὴν [μὲν Γαλ. α´] καὶ ἐν [κἀν Γαλ. β´] τούτῳ ἔχει τινά (...). τοῦτο δὲ τοῦ ἐκπεπτωκότος [τοῦτο δὲ, τοῦ ἐ. Li.2, τοῦτο δέ, τοῦ ἐ. Wi.4, τούτου δὲ τοῦ ἐ. Γαλ. β´] ὁ ἀγκὼν (...) προσάγεται μέν, [μὲν, Li.2 καὶ Γαλ. α´] ἐπιπόνως δέ. τοῦτο δέ, [δὲ, Li.2, χωρὶς κόμμα Γαλ.: α´. τοῦτο δὲ ἆραι ἄνω τὴν χεῖρα καὶ β´. τοῦτο δ' ἄνω τὴν χ. ἆραι] ἄνω τὴν χεῖρα ἆραι, κ.λπ. (βλ. καὶ κατωτ.). Τὰ δεδομένα δὲν εἶναι ἁπλᾶ. Μὲ ἐπιφυλάξεις πολλές, γράψαμε ἐδῶ τοῦτο{ις} (γιατὶ τὸ τουτοις τοῦ L δὲν δίνει σύνταξη ὁμαλή), κατὰ τὸν Ἱππ. (καὶ τὸν Γαλ.), ἀλλὰ τοῦ δὲ ἐκπεπτωκότος (κατωτ. στ. 17) καὶ ἐπιπόνως δὲ τοῦτο. ἄνω τὴν χεῖρα ἀεῖραι (κατωτ. στ. 19: βλ. σχόλ. σ.λ.).

4. δίκαιον ἔχουσι τὸ σῶμα (...): σχολιάζει ὁ Γαληνός (ὅ.π., α´. 369.10-14): Τὸ ἀκριβῶς ἴσον ἑκατέρωθεν ἐκ δεξιῶν γε καὶ ἀριστερῶν δίκαιον ὠνόμασεν, ἐπεὶ δὲ τῶν κώλων ἰδέαι διαφέρουσαι τοῖς ἀνθρώποις εἰσίν, ἀξιοῖ παραβάλλεσθαι τὸ τοῦ πεπονθότος αὐτοῦ κῶλον ὁμόζυγον ἐξ ἐκείνου τε τεκμαίρεσθαι πόσον ἐξήλλακται τοῦ κατὰ φύσιν.

5. χρῆσθαι: χρεισθαι L, χρῆσθαι ἐκδ. (Ἀπ.)· χρῆσθαι (Kw.3 Wi.4) καὶ χρέεσθαι (Li.2) Ἱππ., χρῆσθαι (β´) καὶ χρέεσθαι (α´) Γαλ. Γράψαμε χρῆσθαι μὲ ἐπιφυλάξεις, διερωτώμενοι μήπως τὸ χρεισθαι τοῦ L μαρτυρεῖ ἀρχικὴ γραφὴ χρέεσθαι (πβ. κατωτ. στ. 19 ἀεῖραι).

   χρὴ: χρη L, χρὴ ἐκδ. (Ἀπ.)· χρὴ (χρὴ χρῆσθαι) Γαλ. β´, ἀλλὰ δεῖ Ἱππ. καὶ Γαλ. α´.

5-6. τῶι ὑγιεῖ (...) ὑγιές: τω υγιει προς τω υγιες L, τῷ ὑγιεῖ (διάφ. γρ. ὑγιέϊ Li.2) πρὸς τὸ μὴ ὑγιὲς (ὑγιὲς, Li.2 / ὑγιές, Wi.4) καὶ τῷ μὴ ὑγιεῖ πρὸς τὸ ὑγιές (κ.τ.τ. στὰ χφφ.: βλ. Li.2 καὶ Kw.3) Ἱππ. (καὶ Γαλ. α´)· ἀλλὰ τῷ ὑγιεῖ πρὸς τὸ μὴ ὑγιές Γαλ. β´. Οἱ ἐκδ. τοῦ Ἀπ. διχάζονται: οἱ Di.6 καὶ Sch.7 γράφουν τῷ ὑγιεῖ πρὸς τὸ μὴ (<μὴ> Sch.7) ὑγιές, οἱ δὲ KK.8 τῷ ὑγιεῖ <πρὸς τὸ μὴ ὑγιὲς καὶ τῶι μὴ ὑγιεῖ> πρὸς τὸ ὑγιές (τὸ τελευταῖο καὶ ἐμεῖς, μὲ πολλὲς ἀμφιβολίες). Ὁ Blomquist5 (14, 34.12 f.), σημειώνοντας ὅτι τὸ κείμενο ἦταν ἤδη ἐφθαρμένο στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀπ. καὶ ὅτι ἡ συγκεχυμένη παράδοση τῶν Ἱππ. χφφ. ὀφείλεται σὲ μεταγενέστερες προσπάθειες βελτίωσης, θεωρεῖ ἀμφίβολο ἂν πρέπει νὰ ἀλλάξουμε κάτι στὸν Ἀπολλώνιο. (Σὲ κάθε περίπτωση: ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ ἀμέσως ἑπόμενα μὴ τὰ ἀλλότρια ἄρθρα καθορῶντα καὶ ἢν ἀνόμοιον ἦι τὸ ὑγιὲς τῷ μὴ ὑγιεῖ [στ. 6-9], ἡ σύγκριση δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τῷ ὑγιεῖ πρὸς τὸ ὑγιές, ἀλλὰ τῷ ὑγιεῖ πρὸς τὸ μὴ ὑγιές ἢ/καὶ [γιὰ μεγαλύτερη ἔμφαση] τῷ μὴ ὑγιεῖ πρὸς τὸ ὑγιές.)

6-7. μὴ τὰ ἀλλότρια: διάφ. γρ. μήτ' ἀλλ. Ἱππ. (βλ. κριτ. ὑπ. Li.2 καὶ Kw.3μήτ' ἀλλότρια (α´) καὶ μὴ τἀλλότρια (β´) Γαληνός.

7-8. ἄλλοι γὰρ ἄλλων <μᾶλλον> ἔξαρθροι πεφύκασιν: (ἄλλοι ... πεφύκασιν) [-σι Kw.3], ἐντὸς δηλ. παρενθέσεων, Li.2 καὶ Kw.3 [καὶ ἐμεῖς στὸν Ἀπ.], μὲ παῦλες: –ἄλλοι ... πεφύκασιν– Wi.7 [πεφύκασιν–,] KK.8, μεταξὺ κομμάτων Γαλ. β´ / Di.6, μὲ τελεία καὶ κόμμα (Ἄλλοι ... πεφύκασιν,) Γαλ. α´. Ὁ L ἔχει πεφοικασιν, καὶ –κυρίως– αλλως (ἀντὶ ἄλλων μᾶλλον τῶν χφφ. τοῦ Ἱππ. [ἄλλως H p. corr.], καὶ τοῦ Γαλ. [μᾶλλον ἄλλων β´]), υἱοθετούμενο ἀπὸ τοὺς Di.6 καὶ Sch.9, ἴσως ὀρθῶς (πβ. Ἱππ. Ἐπιδημ. 2.3.2 ἀλλ' ἄλλοι ἄλλως εὖ κεῖνται, Π. νούσ. 3.1.10 ἄλλοι γὰρ ἄλλως ἀπόλλυνται, κ.τ.τ.). Μὲ πολλοὺς δισταγμοὺς υἱοθετήσαμε τὴν –κατὰ τὸν Ἱππ.– διόρθωση καὶ συμπλήρωση τῶν KK.8, ὡς νοηματικῶς ὀρθότερη. – Γιὰ τὸ ἔξαρθροι βλ. τὸ σύντομο σχόλιο τοῦ Γαληνοῦ (ὅ.π., α´. 370.6-7) τοὺς ἐκκείμενα καὶ προύχοντα κεκτημένους τὰ ἄρθρα κέκληκεν ἐξάρθρους τῷ κατὰ φύσιν ἔχειν· πβ. Ἡσύχ. σ.λ. ἔξαρθρος· ἐκμελής, Σουίδ. [ε 1559] καὶ Lex. Sequ. σ.λ. ἔξαρθρος· ἐκμελής, ἐξωστεϊσμένος (βλ. LSJ910 σ.λ., ΙΙ. "with distorted, clumsy joints, Hp. Art. 10; loose-jointed, Gal. 1.178" / LSK11, II. «ὁ ἔχων τὰς ἀρθρώσεις προεξεχούσας καὶ κακῶς ἐσχηματισμένας, ... Ἱππ. π. Ἄρθρ. 787.6 [: 10, τὸ ἐδῶ]· πρβλ. ἐξόφθαλμος», μὲ παραπομπή).

8. ἀλλὰ αὐτοῦ τοῦ κάμνοντος: L καὶ Sch.7 KK.8· ἀλλὰ τὰ αὐτοῦ τοῦ κ. Di.6, κατὰ τὸν Ἱππ. (Li.2 Kw.3 καὶ Γαλ. β´, . τοῦ αὐτοῦ τοῦ κ. Wi.7, . τὰ αὐτὰ τοῦ κ. vulg. [Li.2]), καὶ Γαλ. α´).

ἦι: η L, ἐκδ. (Ἀπ.)· στὸν Ἱππ. ἔῃ (Li.2 [καὶ Γαλ. α´], Kw.3 Wi.4, παραλείπεται στὸν Β [καὶ στὸν Γαλ. β´]). Βλ. καὶ ἀνωτ. σχόλ. σ.στ. 7.14 σ.λ. ἦι.

9. τῶι μὴ ὑγιεῖ: L, ἐκδ. (Ἀπ.)· τῷ κάμνοντι Ἱππ. (χφφ. καὶ ἐκδ.), καὶ Γαληνός.

10-13. τοῦτο μὲν (...) τοῦτο δὲ ἄνωθεν: βλ. ἀνωτ. σχόλ. σ.στ. 3-4.

15-16. παρασύνεσιν (...) γραφῆς ἐστιν: παραξύνεσιν μὴν καὶ ἐν τούτῳ (κ.τ.τ., βλ. ἀνωτ. σχόλ. σ.στ. 3-4) κ.λπ., γεγράψεται (καὶ Di.6 [Ἀπ.], γραφήσεται Γαλ. β´), ἐστιν (Li.2 Kw.3, καὶ Ἀπ. L, Di.6 Sch.7) καὶ ἐστι (Wi.7, Γαλ. καὶ Di.6 Sch.7) στὸν Ἱππ. (–παρασύνεσιν ... ἐστι– στίζει ὁ W.4, ὄχι ἄστοχα). – Σχολιάζει ὁ Γαληνός (ὅ.π., α´. 372.5-8): Τὸ κατὰ τὴν ἐπωμίδα κοῖλον φαίνεσθαι τὸ χωρίον, ἔχειν τινὰ διαμαρτίαν φησίν, ἣν ὕστερον ἐρεῖν ἐπαγγέλλεται. γίγνεται γὰρ ἐνίοτε τοῦτο διασπασθείσης τῆς κλειδὸς ἀπὸ τῆς ὠμοπλάτης.

17. τοῦ δὲ ἐκπεπτωκότος: γραφὴ τοῦ L, υἱοθετούμενη ἀπὸ τοὺς Sch.7 καὶ KK.8, ἐνῶ ὁ Di.6 γράφει –κατὰ τὸν Ἱππ. (βλ. ἀνωτ. σχόλ. σ.στ. 3-4)– τοῦτο δὲ τοῦ ἐκπ. (γραφὴ ὑποστηριζόμενη καὶ ἀπὸ τὸν Blomquist5, ὅ.π.). Ἡ γραφὴ ὅμως τοῦ L, συντακτικὰ καὶ νοηματικὰ μὴ προβληματική, οὐδόλως ἀποκλείεται νὰ ἀνήκει στὸν ἴδιο τὸν Ἀπολλώνιο, ποὺ ἔχει πιθανῶς ὑπ' ὄψιν ἕνα ἤδη παρεφθαρμένο κείμενο (βλ. ἀνωτ.). Μὲ ἐπιφυλάξεις, κρατήσαμε τὸ κείμενο τοῦ L.

18. εἰ{ν} (...) προσαναγκάζοι: ην L, υἱοθετούμενο ἀπὸ τοὺς KK.8 (μὲ εὐκτ.)· εἰ Ἱππ. (καὶ Γαλ.), υἱοθετούμενο ἀπὸ τοὺς Di.6 καὶ Sch.7 καὶ ὑποστηριζόμενο ἀπὸ τὸν Blomquist5 (14, 34.26: ἢν+εὐκτ. σὲ τόσο πρώιμα Ἑλληνικὰ δὲν φαίνεται νὰ εὐσταθεῖ, ἐναλλαγὲς δὲ τοῦ η καὶ τοῦ ει καὶ διττογραφίες τῶν η, μ καὶ ν προκύπτουν συχνά). Διατήρηση τῆς γραφῆς τοῦ L (ὡς ἢν) καὶ διόρθωση τῆς εὐκτ. σὲ ὑποτ. προσαναγκάζηι θὰ ἔδινε ὀρθὴ σύνταξη (ἀπόδοση: προσάγεται)· ἀλλ' ἡ παραφθορὰ τοῦ -η σὲ -οι (ΗΙ > ηι > η > οι;) δὲν εἶναι πιὸ πιθανή.

19. προσάγεται, ἐπιπόνως δὲ τοῦτο. ἄνω τὴν χεῖρα ἀεῖραι: ἔτσι στὴν ἔκδ. KK.8, κατὰ τὸν L (τουτω)· ὁ Di.6 γράφει –κατὰ τὸν Ἱππ. (βλ. ἀνωτ. σχόλ. σ.στ. 3-4)– πρ. μέν, ἐπιπ. δέ. τοῦτο <δὲ> (...) ἆραι, καὶ ὁ Sch.7 προσάγεται, ἐπιπ. δέ. τοῦτο δὲ (...) ἀεῖραι· τὴν προσθήκη δὲ πρὸ τοῦ α (δὲ ἄνω), κατὰ τὸν Ἱππ., ἐπικροτεῖ ὁ Blomquist5 (14, 34.9 κἑ.), παραβάλλοντας πρὸς τὸ ἀνωτ. 7.2 [20.25] (βλ. ὅμως τὴν ἐκεῖ σημ. μας). Μὲ ἐπιφυλάξεις, καὶ πάλι, υἱοθετήσαμε τὸ κείμενο τοῦ L. Γιὰ τὸ ἀεῖραι βλ. καὶ ἀνωτ. σχόλ. σ.στ. 5 σ.λ. χρῆσθαι (χρεισθαι L).

  1. de Lacy, P. (1978-1984), Galen On the doctrines of Hippocrates and Plato, Vols. 1-3, Corpus Medicorum Graecorum Berlin.
  2. Littré, É. (1839-1861), Oeuvres complètes d'Hippocrate, Paris.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑ h↑ i↑ j↑ k↑ l↑ m↑ n↑ o↑ p↑ q↑ r↑ s↑ t↑ u↑ v↑
  3. Kühlewein, H. (1895), Hippocratis Opera (quae feruntur omnia), Vol. I, Leipzig.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑ h↑ i↑ j↑ k↑ l↑ m↑ n↑
  4. Withington, E. T. (1928), Hippocrates, Vol. 3, London – Cambridge, Mass..a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑ h↑ i↑ j↑ k↑
  5. Blomqvist, J. (1974), Der Hippokratestext des Apollonios von Kition, Scripta Minora, 1973-1974,1 Lund.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  6. Dietz, F. R. (1834), Apollonii Citiensis, Stephani, Palladii, Theophili, Meletii, Damascii, Ioannis, aliorum Scholia in Hippocratem et Galenum, Vols. I-II, Königsberg.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑ h↑ i↑ j↑
  7. Schöne, H. (1896), Apollonius von Kitium: Illustrierter Kommentar zu der hippokrateischen Schrift Περὶ ἄρθρων, Leipzig.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑ h↑ i↑ j↑ k↑
  8. Kollesch, J. & Kudlien F. (1965), Apollonii Citiensis in Hippocratis De articulis commentarius, Vol. XI.1.1, CMG Berlin.a↑ b↑ c↑ d↑ e↑ f↑ g↑
  9. Gow, A. S. F. & Scholfield A. F. (1953), Nicander: The Poems and Poetical Fragments, Cambridge.
  10. Liddell, H G. & Scott R. (1940), A Greek-English Lexicon, 9th ed. , Oxford.
  11. Liddell, H G. & Scott R. (1980), Μέγα Λεξικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, Vols. I-V, Ἀθῆναι .