You are here

*Τ1

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Diog. Laert. Vit. phil. 2.59
  1. [Vid. Diog. Laert., edd. Hicks, Long, Marcovich cum sigl.]
  2. 2 νικοστράτου BF, edd. Long Marc.: πυθοστράτου P, edd. Müller (FHG III. 101-2) Hicks Jac. (FGrH 111 T1).
Διογ. Λαέρτ. Φιλ. βί. 2.59

Ὑπῆρξαν ἑπτὰ Ξενοφῶντες· πρῶτος ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος (ὁ Σωκρα-

τικός, περ. 428-354 π.Χ.)· δεύτερος ἕνας Ἀθηναῖος, ἀδελφὸς τοῦ

Νικόστρατου τοῦ συγγραφέα τῆς Θησηΐδος, ὁ ὁποῖος ἔγραψε καὶ

ἄλλα καὶ μιὰ βιογραφία τοῦ Ἐπαμεινώνδα καὶ τοῦ Πελοπίδα (ἱστο-

ρικός, 4/3 αἰ. π.Χ.;)· τρίτος ἕνας γιατρὸς Κῶος· τέταρτος αὐτὸς ποὺ

συνέγραψε ἱστορία τοῦ Ἀννίβα (3ος [3/2;] αἰ. π.Χ.)· πέμπτος αὐτὸς

ποὺ στὸ ἔργο του πραγματεύεται τερατώδεις μυθικὲς ἱστορίες («ἱ-

στορικός», ἀβέβαιης χρονολ.)· ἕκτος ἕνας Πάριος, ἀγαλματοποιός·

ἕβδομος ἕνας ποιητὴς ἀρχαίας κωμωδίας.


[Οἱ ἐκδότες διχάζονται ἀνάμεσα στὶς γραφὲς Νικοστράτου καὶ Πυθοστράτου.]

Σχόλια: 

1. Ξενοφῶντες ἑπτά: στὸν κατάλογο τοῦ Διογ. Λαέρτ. (α΄ ἥμισυ 3ου αἰ. μ.Χ.: βλ. Lesky ΙΑΕΛ51 1167 κἑ., μὲ βιβλιογραφία) δὲν φαίνεται νὰ συμπεριλαμβάνεται ὁ πιὸ γνωστὸς μετὰ τὸν Ἀθηναῖο γιὸ τοῦ Γρύλλου Σωκρατικὸ ἱστορικὸ τοῦ 5/4 αἰ. π.Χ. Ξενοφῶν ὁ Ἐφέσιος, οὔτε ὁ Ξενοφῶν ὁ Ἀντιοχεύς (ποὺ μνημονεύεται στὴ Σοῦδ. πρὶν ἀπὸ τὸν προηγούμενο καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν ὁμώνυμο Κύπριο συγγραφέα), οὔτε ὁ Ξενοφῶν ὁ Λαμψακηνὸς γεωγράφος (βλ. κατωτ.), μολονότι ὁ τελευταῖος τοὐλάχιστον εἶναι προγενέστερος τοῦ Διογ. Λαέρτ. κι οἱ ἄλλοι δὺο τοὐλάχιστο σύγχρονοί του· δὲν φαίνεται ἐπίσης νὰ συμπεριλαμβάνεται ὁ Ξενοφῶν ὁ Κύπριος, οὔτε νὰ γίνεται ἐδῶ λόγος γιὰ τὸν Ξενοφῶντα Ἀρίστου παῖδα, ἱστοριῶν συνγραφέα τέλειον, ποὺ τιμᾶ ὁ δῆμος τῶν Σαμίων τὸν 2ον αἰ. μ.Χ. (σὲ ἐπιγρ. τοῦ Ἡραίου, ἀρ. 183: SEG2 1 [1923] 105 ἀρ. 400 = FGrH3 540a Τ 1)· ἀπὸ τὴν ἄλλη, ποιός εἶναι ὁ τέταρτος, ὁ ὁποῖος φέρεται ὡς ἱστορίαν Ἀννιβαϊκὴν γεγραφώς, καὶ ὁ πέμπτος, ὁ μυθώδη τερατείαν πεπραγματευμένος, δὲν ὁρίζεται μὲ περαιτέρω στοιχεῖα (καὶ τὸ ἴδιο ἰσχύει γι' αὐτὸν ποὺ κλείνει τὸν κατάλογο, ὡς ἕβδομος, μὲ τὴ φράση κωμωιδίας ἀρχαίας ποιητής: RE4 s.v. Xenophon 7.). Ποιός ἀπὸ τοὺς ὁμώνυμους συγγραφεῖς μπορεῖ νὰ ὑπονοεῖται ἐδῶ μὲ τὸ τέταρτος ἱστορίαν Ἀννιβαϊκὴν γεγραφώς καὶ ποιός μὲ τὸ πέμπτος μυθώδη τερατείαν πεπραγματευμένος, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι πρόβλημα δυσεπίλυτο, καθὼς γιὰ τοὺς πλείστους τῶν ἀνωτέρω ἐλάχιστα εἶναι γνωστά (καὶ τὸ ὄνομα Ξενοφῶν δὲν φαίνεται νὰ εἶναι πάντα τὸ πραγματικό). Βλ. καὶ Vossii HistGr25 424-25· βλ. ἐπίσης GrFN6 5 μὲ σημ. 6 ["Introduction", J. R. Morgan] καὶ 49 [D. Konstan "Xenophon of Ephesus. Eros and narrative in the Novel"] και Stephens – Winkler AGrN7 27, καὶ τὰ ἑπόμενα.

  1. Lesky, A. (1981), Ἱστορία τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Λογοτεχνίας, 5th ed., Θεσσαλονίκη .
  2. Supplementum Epigraphicum Graecum, Amsterdam/Leiden.
  3. Jacoby, F. (1923-1958), Die Fragmente der griechischen Historiker, parts I-IIIC.2, Berlin-Leiden.
  4. von Pauly, A F., Wissowa G., Kroll W., Mittelhaus K. & Furchtegott Ziegler K J. (1893-1980), Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, Stuttgart .
  5. Vossius, G. H. (1651), De Historicis Graecis (Libri IV), Leiden.
  6. (1994), Greek Fiction: The Greek Novel in Context, London / New York.
  7. Stephen, S. A. & Winkler J. J. (1995), Ancient Greek Novels: The Fragments (Introduction, Text, Translation and Commentary), Princeton.