You are here

*F5

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Plin. Natur. hist. 7.2.12

   1Priores Anthropophagos, quos ad septemtrionem esse diximus de-
   cem dierum itinere supra Borysthenem amnem, ossibus humano-
   rum capitum bibere cutibusque cum capillo pro mantelibus ante
   pectora uti Isigonus Nicaeensis2. idem in Albania gigni
5 quosdam glauca oculorum acie, a pueritia statim canos, qui noctu
   plus quam interdiu cernant. idem itinere dierum decem3 supra
   Borysthenem Sauromatas tertio die cibum capere semper.

  1. [Vid. Plin. Natur. hist. edd. Detlefsen, Mayhoff, Rackham; Isig. fr. 1, p. 162 Westermann et IV. 435 Müller; fr. 15, p. 147 Giannini]
  2. 4 Nicaeensis V, prob. Westerm. Müll., Detl. Mayh. Rack. (cf. Gell. Noct. Att. 9.4 Isigonus Nicaeensis, et vid. Steph. Byz. s.v. Νίκαια, πόλις Βιθυνίας ubi [vid. et Müller p. 435] ἐξ αὐτῆς Ἰσίγονος [vv. ll. ἀρήγονος et ἀρηγόνος]; cf. etiam Plin. l.c. [7.2.] 16 et 27 [= Isig. frr. 2-3 Westerm. et Müll.] ubi Isigonus): vv. ll. iceensis, iccensis, siccensis; num Cit(t)iensis ? (cf. supra F1.3 et infra 27 F1.1 cum adnot.) 
  3. 6 tredecim (pro decem) Rack. (fort. recte).
Πλίν. Φυσ. ἱστ. 7.2.12

Οἱ προηγούμενοι Ἀνθρωποφάγοι, ποὺ εἴπαμε πὼς κατοικοῦν πρὸς

τὰ βόρεια σὲ ἀπόσταση δέκα ἡμερῶν πέρα ἀπὸ τὸν ποταμὸ Δνεί-

περο, ἔπιναν μέσα ἀπὸ ἀνθρώπινα κρανία καὶ χρησιμοποιοῦσαν τὸ

τριχωτὸ μέρος τῆς κεφαλῆς ὡς κάλυμμα στὸ στῆθος, ὅπως ἀναφέρει

ὁ Ἰσίγονος ὁ Νικαιεύς. Ὁ ἴδιος γράφει πὼς στὴν Ἀλβα-

νία μερικοὶ γεννιῶνται μὲ γλαυκὰ (λαμπερὰ γαλάζια) μάτια, ἀπὸ

τὴν παιδική τους συνάμα ἡλικία μ' ἄσπρα μαλλιά, οἱ ὁποῖοι καὶ

βλέπουν καλύτερα τὴ νύκτα παρὰ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς μέρας.

Ὁ ἴδιος λέει πὼς σὲ ἀπόσταση δέκα (καὶ τριῶν;) ἡμερῶν πέρα

ἀπὸ τὸν Δνείπερο οἱ Σαυρομάτες τρῶνε πάντα κάθε τρεῖς μέρες.

Σχόλια: 

4. Isigonus Nicaeensis: ἡ πιθανότητα νὰ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς παρεφθαρμένες γραφὲς iceensis, iccensis, siccensis τὸ ἐθνικὸ Cittiensis (βλ. ἀνωτ. κριτ. ὑπόμν. καὶ F1 σχόλ. σ.στ. 3 σ.λ. Ἰσίγονος ὁ Κιτιεύς), εἶναι μικρὴ ἀλλ' ὄχι ἀνύπαρκτη, καθὼς πιὸ εὔκολα ἐπικρατεῖ τὸ ὄνομα ἑνὸς γνωστοῦ συγγραφέα σὲ βάρος ἑνὸς ἄσημου ὁμοτέχνου του παρὰ τὸ ἀντίθετο. Οὕτως ἢ ἄλλως, ὅμως, ὁ Plinius Secundus (C. Plinius Caecilius Secundus [Πλίνιος ὁ νεώτερος], 1/2 αἰ. μ.Χ.: βλ. Rose ΙΛΛ1 ΙΙ. 133 κἑ. [μὲ σημ. 125 στὴ σελ. 310 γιὰ τὸ θέμα τῶν χρονολογιῶν του, μὲ βιβλιογραφία] κ.ἀ.) δὲν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθῆ ὡς term. ante quem γιὰ τὸν Κύπριο παραδοξογράφο, ἡ χρονολόγηση τοῦ ὁποίου παραμένει ἀβέβαιη.

  1. Rose, H. J. (1980), Ἱστορία τῆς Λατινικῆς Λογοτεχνίας, μτφρ. Γρόλλιος, Κ. Χ.τóμ. Α´- Β´, Ἀθήνα.