You are here

F4

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Athen. 15, 682d-e

1Ἀνθῶν δὲ στεφανωτικῶν μέμνηται ὁ μὲν τὰ Κύπρια ἔπη 

πεποιηκὼς Ἡγησίας ἢ Στασῖνος2  Δημοδάμας δ'3Ἁλι-

καρνασσεὺςΜιλήσιος ἐν τῶι περὶ Ἁλικαρνασσοῦ (FGrH 428

F 1) Κύπρια4, Ἁλικαρνασσέως δ' αὐτὰ εἶναί φησι ποιήματα·

 λέγει δ' οὖν ὅστις ἐστὶνποιήσας αὐτὰ ἐν τῶι α΄5  οὑτωσί·

(v. 1)   Εἵματα6 μὲν χροῒ ἕστο τά ο7  Χάριτές τε καὶ Ὧραι 

           ποίησαν καὶ ἔβαψαν ἐν ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν ,

           οἷα φοροῦσ'8 Ὧραι , ἔν τε κρόκωι ἔν θ' ὑακίνθωι 

           ἔν τε ἴωι θαλέθοντι  ῥόδου τ' ἐνὶ ἄνθεϊ καλῶι 

(v. 5)   ἡδέϊ νεκταρέωι , ἔν τ' ἀμβροσίαις καλύκεσσιν  ,

          ἄνθεσι ναρκίσσου  καλλιρρόου9,10,11  τοῖ'12  Ἀφροδίτη

           ὥραις παντοίαις  τεθυωμένα εἵματα  ἕστο13 .

  1. [Vid. Athen. edd. Kaibel (cum siglis) et Gulick; fr. 4 All., Da.; fr. 4 et test. 8 Be.; fr. 5 We.]
  2. 2 lac. post Στασῖνος stat. Welcker; ‹ἢ Κύπριος› suppl. Wilamowitz, ‹ἢ καὶ Κυπρίας› We.; num ‹Κύπριος› vel ‹ὁ Κ.› ?
  3. δ' Hecker, alii alia: γὰρ A (fort. recte)
  4. 4 Κύπρια Ἁλ. δ' All. (adnotans «ad sensum quidem μὲν post Κύπρια suppleas») et Xyd. (Κύπρια Ἁλ. δὲ), et nos (Κύπρια, Ἁλ. δ'); Κύπριαμὲν ἐπιγράφεσθαι›, Ἁλ. δ' Sengebusch: Κυπρία Ἁλ. {δ'} Hecker, it. Jac., Kaib. Gul. Da. Be. We. (om. δ'); ‹οὐ› Κυπρίου, Ἁλ. δ' Hemsterhuys All.
  5. 5 ἐν τῷ ια΄ Casaubon
  6. 6 (v. 1) εἵματα Canter: ἱμάτια A
  7. χροῒ ἕστο τά οἱ Meineke: χροιᾶς τότε οἱ A, it. Xyd.; χροιῆς τότε οἱ dubit. Henrichsen
  8. 8 (v. 3) φύουσ' prop. Hadjistephanou (o.c. pp. 494-5)
  9. 11 (v. 6) «ἄνθεσι et καλλιρρόου dubia» All.
  10. καὶ λειρίου (pro καλλιρρόου) Meineke, alii alia
  11. ‖ ante et post καλλιρρόου lac. stat. Köchly
  12. τοῖ' Meineke; οἷ' Canter (fort. recte): δ' οια A, διοια B; δῖ' Casaubon; ὧδ' Ludwich, it. Be.; alii alia (€ἄνθεσι ... δ' οἷα€ We.)
  13. 12 (v. 7) ὀσμαῖς (pro ὥραις) καὶ ἕσται (pro ἕστο) Meineke.
Ἀθήν. 15, 682d-e

Ἄνθη γιὰ στεφάνια μνημονεύει αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἔχει συνθέσει τὰ

Κύπρια ἔπη Ἡγησίας ἢ Στασίνος· γιατὶ ὁ Δημοδάμας ἀπὸ

τὴν Ἁλικαρνασσὸ ἢ τὴ Μίλητο στὸ Περὶ Ἁλικαρνασσοῦ (τὰ ὀνο-

μάζει μὲν) Κύπρια, ὑποστηρίζει ὅμως ὅτι αὐτὰ εἶναι ποιήματα

κάποιου Ἁλικαρνασσέα1· λέγει λοιπόν, ὅποιος κι ἂν εἶναι αὐτὸς

ποὺ τὰ σύνθεσε, στὸ α΄ βιβλίο τὰ ἑξῆς:

(στ. 1)   Καὶ στὸ κορμί της φόρεσε φορέματα ποὺ γι' αὐτὴν

             οἱ Χάριτες κι οἱ Ὧρες

             ἔφτειαξαν καὶ βάψανε σὲ λούλουδα τῆς ἄνοιξης,

             τέτοια ποὺ οἱ Ὧρες φοροῦν, καὶ στὸν κρόκο καὶ στὸν

             ὑάκινθο

            καὶ στὴ βιολέττα τὴν ὁλάνθιστη καὶ στὸ ὄμορφο τοῦ ρόδου

            τ' ἄνθος

(στ. 5)   τὸ γλυκὸ σὰν νέκταρ, καὶ στὰ θεόμορφα μπουμπούκια,

            στὰ ὄμορφα τοῦ νάρκισσου τὰ ἄνθη· τέτοια ἡ Ἀφροδίτη

            γιὰ κάθε ὥρα εὐωδιαστὰ φορέματα εἶχε ντυθεῖ.

  1. [Ὁ Ἀθήν. κατὰ τὸν Hecker (καὶ ἄλλους) γράφει ὅτι ὁ Δημοδάμας θεωρεῖ ὡς ποιητὴ τῶν Κυπρίων ἐπῶν κάποιον Κυπρία Ἁλικαρνασσέα (ὀνομ. ὁ Κυπρίας).Ἡ παράδοση τοῦ κειμένου νοσεῖ σὲ καίρια σημεῖα. Βλ. κατωτ. σχόλ. στὸ χωρίο.]
Σχόλια: 

1 κἑ. Τὸ ἀπόσπ. αὐτὸ τοῦ Ἀθήναιου (βλ. ἀναλυτικὰ ΑΚυΓ41 σχόλ. στὸ 35 *F8 [Πηγή], γιὰ τὶς ποικίλες ἀναφορές του στὴν Κύπρο) καὶ τὸ ἑπόμενο ἀναφέρονται στὴν Ἀφροδίτη (κρίση Πάριδος), ὄχι στὴν Ἑλένη (στὴν ὁποία ὁδηγοῦσε ἡ φράση οἷ' Ἀφροδίτη στὸν στ. 6 (ἑρμηνευόμενο ὡς: ἡ Ἑλένη φόρεσε ροῦχα σὰν αὐτὰ ποὺ φορεῖ ἡ Ἀφροδίτη) καὶ ἡ ἀπόδοση τοῦ κειμένου τοῦ Ἀθήν. ὡς: ἐν τῶι ια΄ (ἀντὶ ὡς: ἐν τῶι α΄).

2-4. Δημοδάμας (...) Κύπρια, Ἁλικαρνασσέως (...): Μὲ κόμμα μετὰ τὴ λέξη Κύπρια τὸ νόημα τοῦ κειμένου εἶναι ἀρκούντως ἱκανοποιητικό, καὶ δὲν παρίσταται ἀνάγκη γιὰ ὁποιαδήποτε διόρθωση (Κυπρία Ἁλικαρνασσέως {δ'} κατὰ τὸν Hecker κ.ἄ., <οὐ> Κυπρίου, Ἁλικαρνασσέως δ' κατὰ τὸν Hemsterhuys καὶ τὸν Allen2): Ὁ Δημοδάμας συμφωνεῖ μὲ τὸν τίτλο Κύπρια, διαφωνεῖ ὅμως μὲ ἐκείνους ποὺ θεωροῦν τὸν ποιητὴ Κύπριο λόγω τοῦ τίτλου (πβ. Παυσ. 10.38.11)· γι' αὐτὸ καὶ ὁ Ἀθήν. στὸ τέλος ἀμφιβάλλει (ὄχι γιὰ τὸν τίτλο ἀλλὰ) γιὰ τὸν ποιητή. Ἐξηγεῖται ἔτσι καὶ ἡ θέση τοῦ μὲν (μέμνηται ὁ μὲν ... Ἡγησίας ἢ Στασῖνος, ὄχι μέμνηται μὲν ὁ ... | Ἁλικαρνασσέως δὲ ... λέγει δ' οὖν ...), τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται κυρίως στὸ πρῶτο δὲ (Ἁλκαρνασσέως δὲ ...). Βλ. καὶ ἀνωτ. κριτ. ὑπόμν. (γιὰ τὸ ὅλο ἀπόσπ.), καὶ σχόλ. στὰ Τ1-7. (Περισσότερα: J. S. Burgess3, “Kyprias, the Kypria, and Multiformity”, Phoenix 56 [2002] 234-45.)

5. ἐν τῶι α΄: Οἱ πρῶτοι ἐκδότες ἔγραψαν ἐν τῷ ια΄, προφανῶς ἐκ λάθους, ὀφειλόμενου στὸ προσγραφόμενο (ἀντὶ ὑπογραφόμενο) ι: ἐν τῶι α΄ (βλ. ἀνωτ. 1 κἑ.).

6 (στ. 1). εἵματα μὲν χροῒ ἕστο τά οἱ: πβ. Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ (Εἰς Δημ.). 6-8 καὶ 401-2 (βλ. Richardson4 Dem. στοὺς στ.). Οἱ κώδικες παραδίδουν ἱμάτια μὲν χροιᾶς τότε οἱ. Τὸ ἱμάτια (μετρικὰ ἀσύμβατο) διόρθωσε σὲ εἵματα (λέξη Ὁμηρική) ὁ Canter καὶ τὸ χροιᾶς τότε οἱ σὲ χροῒ ἕστο τά οἱ (βλ. στ. 7 εἵματα ἕστο) ὁ Meineke5 .  Ἡ φράση εἵματα ἕστο εἶναι συχνὴ στὸν Ὅμηρο (Π 670, Ψ 67, λ 191 κ.ἀ.), πβ. Ὁμηρ. ὕμν. V (Εἰς Ἀφρ.). 64 καὶ 171-72 (κατωτ. 5 Υ1). Ὁ τύπος χροῒ ἀπαντᾶ συχνὰ στὸ ἔπος (δὶς στὸ χωρίο τοῦ Ἡσ. [Ἔργ. 72-6] μὲ τὸν στολισμὸ τῆς Πανδώρας ἀπὸ τὴν Ἀθηνᾶ μαζὶ μὲ τὶς Χάριτες, τὴν Πειθὼ καὶ τὶς Ὧρες: βλ. καὶ κατωτ.).

Χάριτές τε καὶ Ὧραι: Μαζὶ μὲ τὴν Ἀφροδίτη ἀναφέρονται καὶ στὸν Ἡσίοδο, Ἔργ. 65 κἑ. (γιὰ τὰ ἐγειρόμενα προβλήματα βλ. West6, WD6 στοὺς στ. 73-5). Οἱ Χάριτες στολίζουν τὴν Ἀφροδίτη στὸν Ὅμηρο, θ 362 κἑ. (πβ. Ε 338) καὶ στὸν Ὁμηρ. ὕμν. V (Εἰς Ἀφρ.). 61 κἑ. (βλ. κατωτ. 5 Υ1), οἱ Ὧρες στὸν Ὁμηρ. ὕμν. VI (Εἰς Ἀφρ.). 5 κἑ. (βλ. κατωτ. 5 Υ2). Ὁ Παυσανίας ὁμιλεῖ γιὰ ἄγαλμα τῶν Χαρίτων μὲ ἐμβλήματα τῆς Ἀφροδίτης (4.27.7) καὶ γιὰ παραστάσεις τῶν Ὡρῶν μὲ τὴν Ἀφροδίτη (3.19.4 καὶ 5.15.3).

7 (στ. 2). ἄνθεσιν εἰαρινοῖσι: τυπικὴ φράση (Β 89, Ἡσ. Θεογ. 279 καὶ Ἔργ. 75. [βλ. σημ. West7 σ.λ.], πβ. Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ. 401 (Εἰς Δημ.) ἄνθεσι ... εὐώδεσιν ἠαρινοῖσι, κ.ἄ.). Ὁ τύπος εἰαρινός (καὶ ἔαρ) εἶναι Ὁμηρικός· μὲ συναίρεση ἐμφανίζονται οἱ τύποι ἦρος καὶ ἠρινός, ἀπ' ὅπου πιθανῶς καὶ ὁ σπάνιος τύπος ἠαρινός (καὶ ἤαρος). Βλ. Richardson4 Dem. σημ. σ.στ. 401.

8 (στ. 3). οἷα φοροῦσ' Ὧραι: ἀναφέρεται στὸ εἵματα τοῦ στ. 1 (ὄχι στὸ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσι)· βλ. καὶ στ. 5-6.

κρόκωι (...) ὑακίνθωι: πβ. Ξ 348-9 κρόκον ἠδ' ὑάκινθον | πυκνὸν καὶ μαλακόν, Ὁμηρ. ὕμν. XIX.25 ἐν μαλακῶι λειμῶνι τόθι κρόκος ἠδ' ὑάκινθος, Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ (Εἰς Δημ.). 6 κἑ. κρόκον ... ἠδ' ὑάκινθον, 426 κρόκον τ' ἀγανὸν καὶ ἀγαλλίδας ἠδ' ὑάκινθον.

Στὸν Ὅμηρο ἐπίσης τὸ ἐπίθ. κροκόπεπλος (=μὲ πέπλο κρόκινου χρώματος). Τὸ χρυσὸ χρῶμα τοῦ κρόκου (ὅπως καὶ τοῦ νάρκισσου) καθιστοῦσαν τὸ ἄνθος αὐτὸ κατάλληλο σύμβολο γιὰ τὴ θεότητα τοῦ Κάτω Κόσμου (μὲ τὴ Δήμητρα, π.χ., συνδέεται στὸν Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ (Εἰς Δημ.). 6, στὸν Σοφ. ἀπόσπ. 451 Radt8, κ.ἀ.). Ἀνθεῖ τὸ φθινόπωρο ἢ τὸν χειμώνα, στὴ λογοτεχνία ὅμως ἐμφανίζεται συχνὰ μὲ λουλούδια τῆς ἄνοιξης, ὅπως ὁ ὑάκινθος. Περισσότερα: ΑΚυΓ41 39 *F1, μὲ σχόλ. (γιὰ τὴ χρήση του στὴν Ἰατρική).

9 (στ. 4). ἔν τε ἴωι θαλέθοντι: πβ. Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ (Εἰς Δημ.). 6 ἠδ' ἴα καλά. Τὰ ἴα (μὲ δίγαμμα, Λατ. viola, σημ. βιολέττα) ἐμφανίζονται ὅπως στὸν Ὅμηρο (ε 72, Ν 354, πβ. ὅμως ἰόεις, ἰοειδής, ἰοδνεφής). Ἐμφανίζονται κυρίως τὴν ἄνοιξη, μὰ μποροῦν νὰ ἀνθοῦν καθ' ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ ἔτους (πβ. Διόδ. 5.3.2 κἑ.). Ὁ τύπος θαλέθων (=θάλλων) εἶναι Ὁμηρικός· πβ. Ι 522 θαλέθοντι ἀλοιφῆι.

ῥόδου τ' ἐνὶ ἄνθεϊ καλῶι: πβ. Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ (Εἰς Δημ.). 6 ἄνθεά τ' αἰνυμένην ῥόδα καὶ κρόκον ἠδ' ἴα καλά. Στὸν Ὅμηρο ἀπαντοῦν τὰ ἐπίθ. ῥοδόεις καὶ ῥοδοδάκτυλος, ὄχι ὅμως τὸ οὐσ. ῥόδον. Τὰ ρόδα ἀποτελοῦν σύμβολο τοῦ ἔρωτα, ἀλλὰ χρησιμοποιοῦνται συχνὰ καὶ σὲ τάφους (βλ. καὶ ΑΚυΓ29 11 Ε 37 [ἐδῶ Εἰκ. 103], μὲ σχόλ.). Πβ. Ἴβυκ. ἀπόσπ. 7 (288).4 Page10.

10 (στ. 5). νεκταρέωι: πβ. Πινδ. ἀπόσπ. 63.16 Bowra11 φυτὰ νεκτάρεα.

ἀμβροσίαις καλύκεσσι: πβ. Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ (Εἰς Δημ.). 427 ῥοδέας κάλυκας (βλ. Richardson4 Dem. στὴ φράση). Οἱ κάλυκες ἐμφανίζονται στὸ Σ 401 (γυναικεῖα κοσμήματα) καὶ στὸν Ὁμηρ. ὕμν. V (Εἰς Ἀφρ.). 87 (βλ. κατωτ. 5 Υ1) κάλυκάς τε φαεινάς καὶ 163 πόρπας τε γναμπτάς θ' ἕλικας κάλυκάς τε καὶ ὅρμους (ἐνώτια στὸ σχῆμα τοῦ μπουμπουκιοῦ). Τὸ ἐπίθετο καλυκῶπις γιὰ γυναίκα χρησιμο­ποιεῖται στὸν Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ (Εἰς Δημ.). 420 Ὠκυρόη καλυκῶπις καὶ 8 καλυκώπιδι κούρηι, στὸν Ὁμηρ. ὕμν. V (Εἰς Ἀφρ.). 284 νύμφης καλυκώπιδος, στὸν Ὀρφ. ὕμν. 79.2 κ.ἀ. Βλ. LSJ912 σ.λ. καὶ κατωτ. 5 F1 σχόλ. σ.στ. 284 (νύμφης καλυκώπιδος).

11 (στ. 6). ναρκίσσου: τὸ οὐσ. δὲν ἀπαντᾶ στὸν Ὅμηρο οὔτε καὶ στὸν Ἡσίοδο. Ἀπαντᾶ ὅμως στὸν Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ.8 καὶ 428 (βλ. Richardson4 Dem. στὸν στ. 8). Στὸν Σοφοκλῆ, Οἰδ. Κολ. 683-4, ἀποκαλεῖται καλλίβοτρυς ... νάρκισσος. Ἀνθεῖ σὲ ὑγρὰ μέρη τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ Φθινοπώρου μέχρι τὶς ἀρχὲς τῆς Ἄνοιξης, καὶ μνημονεύεται συχνὰ σὲ ἀναφορὲς κηδειῶν ἢ τοῦ Κάτω Κόσμου. Γνωστὴ εἶναι ἡ μυθικὴ μορφὴ τοῦ Νάρκισσου (βλ. σὺν τοῖς ἄλλοις Kerényi Μυθ. 16713 κἑ.).

καλλιρρόου: πβ. Σοφ. ὅ.π., ὁ καλλίβοτρυς ... νάρκισσος. Ὁ Dindorf14 διόρθωσε σὲ καλλίρρου καὶ ὁ Meineke5 πρότεινε καὶ λειρίου (τὸ οὐσ. λείρια ἀπαντᾶ γιὰ πρώτη φορὰ στὸν Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙ.427 (βλ. Richardson Dem.4 σ.λ.) καὶ ἀργότερα στὸν Κρατίνο, ἀπόσπ. 98.2· πβ. ὅμως ὄπα λειριόεσσαν Γ 152~Ἡσ. Θεογ. 41, χρόα λειριόεντα Ν 830, Ποδαλείριος Β 732 καὶ Λ 832, λειρίων ὀμμάτων Βακχυλ. 17.95 κ.λπ.), ὁ Schweighäuser15 καλλίχρουκαλλιδρόσου, ὁ Daléchamps16 καλλίχρου, ὁ Ludwich17 καλλιπνόου (υἱοθετούμενο ἀπὸ τὸν Bernabé18), ἄλλοι ἄλλα. Ἡ γραφὴ τῆς χειρόγραφης παράδοσης (ποὺ ἔχει υἱοθετήσει μὲ ἐπιφυλάξεις ὁ Allen2) ἁρμόζει ἄριστα στὰ συμφραζόμενα (μὲ συναίρεση τῶν δύο τελευταίων συλλαβῶν, γιὰ μετρικοὺς λόγους). Βλ. A. Hurst19, Zœiva Antika 26 (1976), 23 κἑ.

τοῖ': διόρθωση τοῦ Meineke5 (ἀντὶ τοῦ δ' οιαδιοια τῆς χειρόγραφης παράδοσης, ἀντὶ τοῦ ὁποίου ὁ Casaubon16 πρότεινε τὴ γραφὴ δῖ': δῖ' Ἀφροδίτη), ἡ ὁποία (μὲ προηγούμενη ἄνω τελεία) δίδει καὶ νόημα σωστό (βλ. ἀνωτ. 8 [στ. 3], μὲ σχόλ. σ.λ. οἷα φοροῦσ' Ὧραι) καὶ στίχο ἀκέραιο (χωρὶς κενό, ὅπως ὑπέθεσε ὁ Köchly20). Ὁ στίχος (μὲ κόμμα στὸ τέλος τοῦ στ. 5, ἄρα μὲ ἀσύνδετο σχῆμα): ἄνθεσι ναρκίσσου καλλιρρόου· τοῖ' Ἀφροδίτη. Δὲν ἀποκλείεται πάντως νὰ πρόκειται γιὰ μὴ ἀναφορικὴ χρήση τοῦ οἷ' (ἀντὶ τοῦ τοῖα), ὁπότε ἔχουμε (α΄) καλλιρρόου τοἷ' ἢ (β΄) καλλιρρόου· οἷ' (μὲ βράχυνση ἐπικὴ τῆς συλλαβῆς -ου πρὸ διφθόγγου). Ἡ γραφὴ οἷ' ἔχει προταθεῖ ἀπὸ τὸν Canter21. Ἡ διόρθωση σὲ ὧδ', ποὺ πρότεινε ὁ Ludwich17 καὶ υἱοθέτησε ὁ Bernabé18, ἀπομακρύνεται πολὺ ἀπὸ τὴ χειρόγραφη παράδοση (βλ. καὶ ἀνωτ. κριτ. ὑπόμν.).

12 (στ. 7). ὥραις παντοίαις: ὁ Meineke5 διόρθωσε σὲ ὀδμαῖς παντοίαις (μὲ τὸ ὀδμαῖς ἀναφερόμενο στὸ τεθυωμένα, δημιουργώντας ἔτσι πλεονασμό, ποὺ ὅμως δὲν ἀποτελεῖ ἰσχυρὸ λόγο γιὰ ἀπόρριψη τῆς διορθώσεως αὐτῆς, λόγω τοῦ ὕφους τοῦ ὅλου κειμένου). Τὸ κείμενο, ὅμως, δὲν φαίνεται νὰ νοσεῖ, γιατὶ τὸ ὥραις παντοίαις μπορεῖ νὰ συνταχθεῖ κάλλιστα μὲ τὸ εἵματα ἕστο, ὡς χρονικὸς προσδιορισμός.

τεθυωμένα εἵματα: Πβ. Ὁμηρ. ὕμν. ΙΙΙ.184 εἵματ' ἔχων τεθυωμένα καὶ V.64 κἑ. καὶ 87 κἑ. (βλ. κατωτ. 5 Υ1 σχόλ. σ.στ.). Πβ. ἐπίσης Ἡσ. Θεογ. 574 ἀργυφέηι ἐσθῆτι.

ὥραις (...) ἕστο: γ΄ ἑνικ. ὁριστ. ὑπερσυντελίκου. Ἡ διόρθωση τοῦ ὥραις σὲ ὀδμαῖς καὶ τοῦ ἕστο σὲ ἕσται (ποὺ πρότεινε ὁ Meineke5) δὲν εἶναι ἀπαραίτητη.

Περισσότερα γιὰ τὸ προβληματικὸ αὐτὸ ἀπόσπασμα βλ. ἀνωτ. κριτ. ὑπόμν. καὶ Bernabé18 (fr. 4, μὲ παράλληλα χωρία).

  1. Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία: τόμ.4. Ἰατρική, , Volume τόμ.4, Λευκωσία, (2007) a↑ b↑
  2. Homeri Opera, , Oxford Classical Texts , 1912/1946, Volume V, (1912) a↑ b↑
  3. The Non-Homeric Cypria, , TAPhA, Issue 126, p.77-99, (1996)
  4. The Homeric Hymn to Demeter, , Oxford, (1974) a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  5. Athenaei Deipnosophistae, Meineke, August , 1858-1867, Volume I-IV, Leipzig, (1858)a↑ b↑ c↑ d↑ e↑
  6. Hesiod, Works and Days, , Oxford, (1978) a↑ b↑
  7. Hesiod, Theogony, , Oxford, (1966)
  8. Tragicorum Graecorum Fragmenta, , Volume IV: Sophocles, Göttingen, (1977)
  9. Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία: τόμ. 2. Ἐπίγραμμα, , Volume τόμ. 2, Λευκωσία, (1997)
  10. Poetae Melici Graeci, , Oxford, (1962)
  11. Pindari Carmina, , Oxford, (1935)
  12. A Greek-English Lexicon, , Oxford, (1940)
  13. Ἡ Μυθολογία τῶν Ἑλλήνων, , Ἀθῆναι, (1974)
  14. Athenaeus, , Leipzig, (1827)
  15. Ἀθηναίου Ναυκρατίτου Δειπνοσοφισταί. Athenaei Naucratitae Deipnosophistarum libri quindecim, , Volume V / VII, Strasbourg, (1805)
  16. Athenaiou Deipnosofiston biblia pentekaideka:Athenaei Deipnosophistarum Libri Quindecim, , Lyon, (1657) a↑ b↑
  17. Coniectaneorum in Athenaeum fasc. I-II Hermesianactis Leontii fragmentum continens, , 1901-1902, Richmond, (1901) a↑ b↑
  18. Poetae Epici Graeci. Testimonia et Fragmenta. Part I, , Leipzig, (1987) a↑ b↑ c↑
  19. L' huile d' Aphrodite, , Ziva Antika, Issue 26, p.23-25, (1976)
  20. Corpus Epicorum Graecorum, , Leipzig, (1874)
  21. Guilielmi Canteri Novarum lectiones libri septem, , Basil, (1566)