You are here

F15

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

Schol. Lycophr. Alex. 570

1Σταφύλου τοῦ υἱοῦ Διονύσου θυγάτηρ γίνεται Ῥοιώ. ταύτηι

ἐμίγη Ἀπόλλων. αἰσθόμενος δὲ ὁ Στάφυλος ἔβαλεν αὐτὴν εἰς

λάρνακα καὶ ἀφῆκε κατὰ τὴν θάλασσαν ↓. ἡ δὲ προσεπελάσθη

τῆι Εὐβοίαι καὶ ἐγέννησεν αὐτόθι περί τι ἄντρον παῖδα, ὃν

  Ἄνιον  ἐκάλεσε διὰ τὸ ἀνιαθῆναι αὐτὴν δι' αὐτόν. τοῦτον δὲ

Ἀπόλλων  ἤνεγκεν εἰς Δῆλον· ὃς γήμας Δωρίππην ἐγέννησε τὰς 

Οἰνοτρόπους Οἰνώ, Σπερμώ, Ἐλαΐδα, αἷςΔιόνυσος ἐχαρί-

σατο, ὁπότε βούλονται, σπέρμα λαμβάνειν. Φερεκύδης (FGrH

3 F 140) δέ φησιν ὅτι ‹Ἄνιος2 ἔπεισε τοὺς Ἕλληνας παραγε-

νομένους πρὸς αὐτὸν αὐτοῦ μένειν τὰ θ΄ ἔτη, δεδόσθαι δὲ3 αὐτοῖς

παρὰ τῶν θεῶν τῶι δεκάτωι ἔτει πορθῆσαι τὴν Ἴλιον. ὑπέσχε-

το δὲ αὐτοῖς ὑπὸ τῶν θυγατέρων αὐτοῦ τραφήσεσθαι. ἔστι δὲ

τοῦτο καὶ παρὰ τῶι τὰ Κύπρια πεποιηκότι· μέμνηται δὲ καὶ

Καλλίμαχος τῶν Ἀνίου θυγατέρων ἐν τοῖς Αἰτίοις (fr. 188 Pf.).

  1. [Vid. Schol. Lycophr. Alex. ed. Scheer (II 197.26), cum siglis; fr. 20 All., 19 Da., 29.I Be., 26 We.]
  2. 9 Ἄνιος scripsimus coll. Ἄνιον (v. 5) supra (cf. ΣταφύλουΣτάφυλος vv. 1-2 supra)
  3. 10 γὰρ pro δὲ prop. Jac. (fort. recte).
Σχόλ. Λυκόφρ. Ἀλεξ. 570

Τοῦ Σταφύλου τοῦ γιοῦ τοῦ Διονύσου θυγατέρα γεννιέται ἡ Ροιώ.

Μ' αὐτὴν ἔσμι­ξεν ὁ Ἀπόλλωνας. Ὅταν τό 'μαθε ὁ Στάφυλος τὴν

ἔβαλε σ' ἕνα σεντούκι καὶ τὴν ἔριξε στὴ θάλασσα. Αὐτὴ προσορμί-

στηκε στὴν Εὔβοια καὶ γέννησε σ' ἕνα ἄντρο γιό, ποὺ τὸν ὀνόμασε

Ἄνιο γιατὶ ἐξαιτίας του ταλαιπωρήθηκε· ὁ Ἀπόλλωνας τὸν ἔφερε

στὴ Δῆλο, κι αὐτὸς παντρεύτηκε τὴ Δωρίππη καὶ γέννησε τὶς Οἰ-

νοτρόπους Οἰνώ, Σπερμώ, Ἐλαΐδα, στὶς ὁποῖες ὁ Διόνυσος ἔδωσε τὸ

χάρισμα νὰ παίρνουν, ὅποτε θέλουν, σπέρμα. Ὁ δὲ Φερεκύδης λέει

ὅτι ὁ Ἄνιος1 ἔπεισε τοὺς Ἕλληνες σὰν ἦρθαν σ' αὐτὸν νὰ μείνουν

ἐκεῖ ἐννιὰ χρόνια, καὶ πὼς τοὺς εἶχε δοθεῖ ἀπ' τοὺς θεοὺς νὰ κυριεύ-

σουν τὴν Τροία τὸν δέκατο χρόνο. Τοὺς ὑποσχέθηκε δὲ ὅτι θὰ τρέ-

φονται ἀπὸ τὶς κόρες του. Τοῦτο βρίσκεται καὶ σ' αὐτὸν ποὺ σύνθε-

σε τὰ Κύπρια· κάνει δὲ μνεία τῶν θυγατέρων τοῦ Ἄνιου καὶ ὁ

Καλλίμαχος στὰ Αἴτια.

  1. [Γράψαμε <> Ἄνιος (στ. 9) λόγω τῆς ἀναφορᾶς τοῦ ἴδιου ὀνόματος στὸν στ. 5 (Ἄνιον), ὅπως Σταφύλου (στ. 1) – ὁ Στάφυλος (στ. 2). – Γιὰ τὴν ἐδῶ κατάταξη τοῦ ἀποσπ. μετὰ τὴν ἀναχώρηση ἀπὸ τὴν Αὐλίδα καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἄφιξη στὴν Τροία βλ. κατωτ. σχόλ. στὸ χωρίο.]
Σχόλια: 

Ἡ κατάταξη τοῦ ἀποσπάσματος εἶναι ἰδιαίτερα δύσκολη. Πιθανὴ φαίνεται ἡ τοποθέτησή του μεταξὺ τῆς ἀναχώρησης ἀπὸ τὴν Αὐλίδα καὶ τῆς ἄφιξης στὴν Τροία, ὅπως μπορεῖ νὰ συμπεράνει κανεὶς ἀπὸ τοὺς στ. 9-11 τοῦ ἀποσπ. (<> Ἄνιος ἔπεισε τοὺς Ἕλληνας παραγενομένους πρὸς αὐτὸν αὐτοῦ μένειν τὰ θ΄ ἔτη ...) καὶ ἀπὸ τὸν Ἀπολλόδ. (Ἐπιτ. 3.10), ὅπου ἀναφέρονται οἱ θυγατέρες Ἀνίου (...) αἱ Οἰνοτρόφοι λεγόμεναι (...), μεταξὺ τοῦ ἐπεισοδίου μὲ τὸν Ὀδυσσέα καὶ τὸν Παλαμήδη (Ἐπιτ. 3.7, πβ. περίληψη Πρόκλου ἀνωτ. Τ7.34 κἑ.) καὶ τοῦ ἐπεισοδίου μὲ τὸν Τήλεφο (Ἐπιτ. 3.17, πβ. περίληψη Πρόκλου ἀνωτ. Τ7.41 κἑ.). Γιὰ ἄλλα παράλληλα χωρία βλ. Bernabé1 29.II-III. Βλ. ἐπίσης West2 ἀπόσπ. 26: Οἰνώ τε Σπερμώ τε καὶ <ἀγλαόκαρπος> Ἐλαιΐς ("Reconstructed verse").

 2 κἑ. (...) ἔβαλεν αὐτὴν εἰς λάρνακα καὶ ἀφῆκε κατὰ τὴν θάλασσαν (...): Πβ. τὰ σχετικὰ μὲ τὴ Δανάη καὶ τὸν γιό της Περσέα, ποὺ μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀπετέλεσαν τὸ θέμα ἑνὸς ὡραιότατου ποιήματος τοῦ Σιμωνίδη (ἀπόσπ. 38 (543) Page3). Ὁ μύθος στὴν ΕλλΜ Γ΄4 181 κἑ.

 4-5. Ἡ Ῥοιὼ ὀνομάζει τὸν γιό της Ἄνιον... διὰτὸἀνιαθῆναιαὐτὴνδι' αὐτόν, Ταλαίπωρο (κατὰ τὸν Χατζηιωάννου, ΑΚΕΠ Γα΄5) 21), γιὰ τὶς δικές της ταλαιπωρίες, ὅπως ἡ Ἀφροδίτη στὸν Ὁμηρ. ὕμν. V (Εἰς Ἀφρ.). 198-9 (βλ. κατωτ. 5 Υ1 σχόλ. στὸ χωρίο) ὀνομάζει τὸν Αἰνείαν ἔτσι γιὰ τὸ αἰνὸν ἄχος της ποὺ κοιμήθηκε μὲ θνητὸν ἄντρα καὶ ὅπως ὁ Νεοπτόλεμος (βλ. κατωτ. F16, μὲ σχόλ. σ.στ. 4-5) ὀνομάζεται ἔτσι ὅτι Ἀχιλλεὺς ἡλικίαι ἔτι νέος πολεμεῖν ἤρξατο.

6-8. Ἀπόλλων (...): Πβ. ἀνωτ. 1 Τ3.23 κἑ. καὶ Ἀπολλοδ. Ἐπιτ. 3.10 θυγατέρες Ἀνίου (Ἀνιούτου F, corr. Wagner6) τοῦ Ἀπόλλωνος Ἐλαῒς Σπερμὼ Οἰνώ, αἱ Οἰνότροφοι (Οἰνοτρόφοι Ε) λεγόμεναι· αἷς ἐχαρίσατο Διόνυσος ποιεῖν ἐκ γῆς ἔλαιον σῖτον οἶνον. Βλ. καὶ σημ. Fraser7 στὸ χωρίο (: Apollodorus ΙΙ 180 σημ. 1, μὲ βιβλιογραφία). Βλ. ἐπίσης ΕλλΜ Ε΄4 57 κἑ. (μὲ παραπομπὴ στὶς ἀρχαῖες πηγές).

  1. Poetae Epici Graeci. Testimonia et Fragmenta. Part I, , Leipzig, (1987)
  2. Greek Epic Fragments: From the Seventh to the Fifth Centuries B.C., , Loeb Classical Library, Cambridge, Massachusetts – London, England, (2003)
  3. Poetae Melici Graeci, , Oxford, (1962)
  4. Ελληνική Μυθολογία, , Αθήνα , (1986) a↑ b↑
  5. Ἡ Ἀρχαία Κύπρος εἰς τὰς Ἑλληνικὰς Πηγάς, , 1971-1992, Volume τόμ. Α΄- Στ΄, Λευκωσία, (1971)
  6. Mythographi Graeci , , Volume I: Apollodori Bibliotheca, pediasimi libellus de duodecim Herculis laboribus , Stuttgart and Leipzig, (1996)
  7. Apollodorus: The Library (with an English Translation), , Loeb Classical Library, Volume I-II, London / Cambridge Mass., (1921)