You are here

F4

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

P. Mich. inv. 1316 verso

//

1,

2

ς3 

ἀλλ' ὅ γε Κουρ̣ι̣ε̣̣ς̣ ↓ ΟΥ̣4,5

[               κατ]α̣βεβλημένος6 πραγματείαν .

[               ἰς τ]ὸ7̣ Ἴλιον αὐτοὺς ἀγαγὼν  ἀκολού- 

[θως              ]8 Διονυσίωι9̣ Ἡσιόνην τὴν Λ̣α̣ο̣-

[μέδοντος10,11       ] ἐ̣κ̣κ̣ειμένην12 τῶι κήτει ἰδὼ̣ν

[                    ] α̣ὐτῆς13 σὺν Τελαμῶνι βουλε̣υ̣14-

[                    ] σ̣τίχοις15 διαθέμενος πάντ̣[α]16 

[                    ] Ἀ̣πολλώνιον17 ἐχόμενον . ..

[                    ] καὶ γὰρ σύντομός τις  καὶ οὐ18 [ .]

[                    ]ρ̣α ἐμφαίνων διὰ τῶν πα-

[ρεκβάσεων19    ] του Ὁμηρικώτερον  ἱστορι-

[               ἀνα]γ̣καίαν20 τὴν οἰκονομίαν τι

[                    ] ἐ̣ν̣αν̣τίως21 ἔχει μακροτε-

[ρ-22                 ] ητπαρεκβὰς ἔς γε23 -

[                    ] σ̣υνεχέσι24 καὶ πολυστίχοις

[                    ] αὐτοῦ στ̣ί̣χων ἑκατ̣̣ν̣25 [.]

[                    ]σ.[.] . . . . . . .[ .]εσθαι κατὰ τὸν

[             μνησ]θεὶς26 Πελίου  παρ. . . . . . ἐπὶ

[         τὸν προ]κείμενον διεξέρχετ̣α̣ι μῦ-

[θον27               ] . . ει28 τὴν Ἀθηνᾶν ἀλη .τε29

[                  φ]ησιν30 Ἀφροδείτην Αἰήτηι 

[                    ]ς Μηδείας μνηστῆρας  αὐ-

[                    ] υς οἰκτισάμενος αὖθις παρ-

[                 ὴν] θεὸν31 ἐχθρῶς διακειμ̣έ̣ν̣ην̣32

[                  ]κολάστους33 πεποιηκέναι

[                    ]υ ἐπὶ τῆι Ἄρεως μοιχείαι

[         Πασιφά]η̣ν34 καὶ Φαίδραν, ἔτι δὲ Ἀρι-

[άδνην35          α]ὐ̣τὰ̣ς ἀπαραίτητον ἐπιθυ-

[μ-36            στρ]α̣τηλασίας37  ὥστε δοκεῖν

[                    ] ς δ' ἐνμέτρους καταχω-

[                    ] ατον Ἀπολλώνιον πολ̣[   ]

[                    ] ημάτων38 ἀποδεκτέο[ν]39

[                    ] τ̣ποιήματα ἕτεροι

[                    ] α̣ τὸ ὀλί̣γα40̣ εὐφυῶς ἔχειν

[                    ] α̣ὐτὸν41 πρὸς τὴν ἀνάγνω-

[σιν42   ἐν τῶι τρ]ί̣τωι43 πρὸς Καλλισθένην 

[               γεγ]ραμμένων βιβλίων [. . .].

  1. [Vid. Rusten Dion. Scyt. pp. 58 sqq. et Lloyd-Jones – Parsons Suppl. Hell. fr. 339A; de vv. 1-9 vid. etiam D'Alessio ArgCC pp. 110 sqq., qui multa et varia temptavit supplementa.]
  2. 1-2 ὑποθέ|[σεως Rusten
  3. Βεβ̣ρ̣υ̣[κίας Parsons; Βεβ̣ρυ|[κίας (vel Βεβ̣ρύ|[κων χώρας) D'Alessio: βεβ̣ρ . [ ] Rusten
  4. 3 Κουρ̣ι̣ε̣ὺ̣ς ο̣ . [ ] Parsons; Κουρ̣ι̣ε̣ὺ̣ς οὔ̣|[κ ἐστι (dubit. et οὐ̣|[κ ὀλιγόστιχον aut οὐ̣ |[πάνυ συντόμως) tempt. D'Alessio
  5. τοὺ]ς̣ suppl. D'Alessio
  6. 4 κατ]α̣βεβλημένος Rusten
  7. 5 εἰς τ]ὸ̣ Rusten, it. D'Alessio
  8. 5-6 ἀκολού|[θως dubit. prop. Rusten (scr. ἀκολου|[θ-); ἀκολού|[θως vel ἀκολου-|[θήσας aut -ήσαντος tempt. D'Alessio
  9. 6 Διονυσίωι̣ Rusten, et D'Alessio
  10. 6-7 Λ̣α̣ο̣|[μέδοντος Rusten, et D'Alessio
  11. ἐποίησε, θυγατέρα, Ἡρακλῆς aut Ἡρακλῆ (vel αὐτοὺς), ἐξέσωσεν post -μέδοντος tempt. D'Alessio
  12. ἐ̣κ̣κ̣ειμένην (quam πρ]ο̣κ̣ειμένην) et ἰδὼ̣ν (quam ἰδό̣ν-) maluit Koenen (coll. Apollod. 2.104); ἐ̣κ̣κ̣ειμένην vel προ]ε̣κ̣κ̣ειμένην, ἰδώ̣ν vel ἰδό̣ν|[τα(ς) D'Alessio
  13. 8 ] . α̣ὐτῆς dubit. scripsimus; ] . α̣υτης Rusten, et D'Alessio
  14. βουλε̣υ̣- Rusten, et D'Alessio (fort. βουλε̣υ̣|[ομένης vel [σαμένης)
  15. 9 σ̣τίχοις Rusten
  16. πάντ̣[α] dubit. scripsimus; πάντα̣ dubit. prop. Rusten (scr. παντ. .; παντ̣ . D'Alessio
  17. 10 Ἀ̣πολλώνιον (sc. τὸν Ῥόδιον, et infra v. 33) Rusten
  18. 11 καὶ οὐ >̣Rusten
  19. 12-13 πα[ρεκβάσεων dubit. prop. Rusten
  20. 14 ἀνα]γ̣καίαν Rusten
  21. 15 ἐ̣ν̣αν̣τίως Rusten
  22. 15-16 μακροτε|[ρ- (fort. μακροτέ|[ραν) Rusten
  23. 16 ἔς γε [- e.g. prop. Rusten: ἔστε ἂ[ν Koenen
  24. 17 συνεχέσι Rusten
  25. 18 σ]τίχων ἑκατὸν ? Rusten
  26. 20 μνησ]θεὶς et παρε̣κ̣β̣ὰ̣ς̣ dubit. prop. Rusten
  27. 21-22 τὸν προ]κείμενον et μῦ[θον e.g. prop. Rusten; dubit. iteravimus
  28. 22 ] . . ει Rusten: π]ο̣ι̣εῖ Koenen, fort. recte (dubit. prob. [adnot.] Rusten)
  29. ἀλη.τε legit Livrea (Stud. Hell. Ι 292, teste Ll.-J., Suppl. Suppl. Hell. fr. 339A): ἀν̣α̣τε . Rusten
  30. 23 φ]ησιν Rusten
  31. 26 τὴν] θεὸν Rusten
  32. διακειμ̣έ̣ν̣ην̣ Rusten
  33. 27-28 ]κολάστους et πάσας τὰς ἀφ' Ἡλίο]υ e.g. suppl. Rusten
  34. 29 Πασιφά]η̣ν Kassel: «et Κίρκ]ην possis» Livrea
  35. 29-30 Ἀρι|[άδνην Rusten
  36. 30-31 Ἀφροδίτη ἠνάγκασεν α]ὐ̣τὰ̣ς (sc. Φαίδραν καὶ ἄλλας) ἀπαραίτητον ἐπιθυ|[μίαν ἔχειν e.g. prop. Rusten (scr. ἐπιθυ|[μ-)
  37. 31 στρ]α̣τηλασίας Rusten
  38. 34 ]μ̣ημάτων vel σ]χ̣ημάτων dubit. prop. Koenen (].ημάτων scr. Rusten)
  39. ἀποδεκτέο[ν] Rusten
  40. 36 δ]ι̣ὰ̣ ante τὸ ὀλί̣γα̣ dubit. prop. Rusten: κα]τ̣ὰ̣ Koenen
  41. 37 α̣ὐτὸν Rusten
  42. 37-38 ἀνάγνω|[σιν Rusten
  43. 38 ; ἐν τῶι τρ]ί̣τωι Parsons: ]ν̣ τῶι dubit. prop. Rusten.
P. Mich. inv. 1316 verso

1[                       ] ποὺ ἔχουν τὸν ἴδιο τὸν τῆς ὑποθέ-  

[σεως              ] μὲ τὸ πρῶτο (βιβλίο;) ὣς τὴ Βεβρυκία

[                       ] (παίρνει τοὺς) Ἀργοναῦτες (...).

[                       ] Ἀλλὰ ὁ Κουριεὺς βέβαια (...)

[                       ] ἀφοῦ δημιούργησε πραγματεία (...)

[                    στ]ὸ Ἴλιον ὁδηγώντας αὐτούς, σύμφωνα μὲ

[                       ] στὸν Διονύσιο, τὴν Ἡσιόνη τὴν κόρη τοῦ Λαο-

[μέδοντος       ] ἐκτεθειμένη στὸ κῆτος, ὅταν εἶδε (...)

[                       ] αὐτῆς μαζὶ μὲ τὸν Τελαμώνα (...)

[                       ] σὲ στίχους, ἀφοῦ οἰκονόμησε τὰ πάντα (...)

[                       ] τὸν Ἀπολλώνιο (ποὺ τὸν) ἀκολουθεῖ (...)

[                       ] καὶ πραγματικὰ κάπως σύντομος(-η) καὶ ὄχι

[                       ] (...) τονίζοντας μὲ τὶς παρεκβάσεις

[                       ] (...) Ὁμηρικώτερο(-α) ἱστορί-

[                 ἀνα]γκαία τὴν οἰκονομία κάπως (...)

[                       ] ἀντίθετα ἔχει μακρότε-

[ρ-                    ] ἀφοῦ κάνει παρέκβαση μέχρι τουλάχιστον (...)

[                       ] μὲ (σὲ) συνεχεῖς (-ῆ) καὶ πολύστιχους (-α) (...)

[                       ] αὐτοῦ ἑκατὸ στίχων (...)

[                       ] (...)κατὰ τὸν (στὸν) (...)

[                       ] ἀφοῦ ἀνέφερε τὸν Πελία (...)

[          τὸν προ] κείμενο μύθο διεξέρχεται (...)

[                       ] κάνει τὴν Ἀθηνᾶ (...)

[                       ] ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ἀφροδίτη (μὲ) τὸν Αἰήτη

2[                       ] [σ]τοὺς μνηστῆρες τῆς Μήδειας αὐ-

[                       ] (...) ἀφοῦ λυπήθηκε πάλι παρ-

[                    τὴ] θεὰ ποὺ ἦταν διατεθειμένη ἐχθρικὰ

[                       ] εἶχε κάνει ἀκόλαστες

[τὶς ἀπογόνους τοῦ Ἡλί]ου γιὰ τὴ μοιχεία τοῦ Ἄρη

[  τὴν Πασιφά]η καὶ τὴ Φαίδρα, καὶ ἀκόμα τὴν Ἀρι-

[άδνη            α]ὐτὲς ἀκατανίκητη ἐπιθυ-

[μία νὰ ἔχουν (...) ἐκ]στρατεία (-εῖες), ὥστε νὰ φαίνεται (-ονται)

[                       ] καὶ ἔμμετρους ἀφοῦ καταχώρισε (...)

[                       ] (...) τὸν Ἀπολλώνιο / ὅτι ὁ Ἀπολλώνιος (...)

[                       ] (...) πρέπει νὰ ἀποδεχθοῦμε (...)

[                       ] (...) τὰ ποιήματα ἄλλοι (...)

[                       ] γιατὶ λίγα μέρη εἶναι καλογραμμένα

[                       ] αὐτὸν (ὅτι αὐτὸς) πρὸς τὴν ἀνάγνω-

[ση      στὸ τρ]ίτο πρὸς τὸν (ἐναντίον τοῦ) Καλλισθένη

[                       ] γραμμένων βιβλίων (...).

  1. [Τὸ παπυρικὸ αὐτὸ ἀπόσπασμα εἶναι ἀκρωτηριασμένο στὸ ἀριστερὸ μέρος καὶ παρεφθαρμένο σὲ ἄλλα σημεῖα, σὲ τέτοιον βαθμὸ ποὺ ἡ ἐπαρκὴς συμπλήρωση τοῦ κειμένου φαίνεται ἀδύνατη. Χάριν μεταφράσεως ἔχουν γίνει ἐπιλεκτικὰ δεκτὲς ὁρισμένες συμπληρώσεις καὶ διορθώσεις, προτεινό­μενες ἀπὸ τοὺς Rusten, Parsons, Koenen, D'Alessio (στὴν ἀξιόλογη πρόσφατη ἐργασία του γιὰ τὰ Ἀργοναυτικὰ τοῦ Κλέωνος τοῦ Κουριέως, μὲ ἐντυπωσιακὴ προσπάθεια ἀνασύνθεσης τῶν στ. 1-9 κατὰ ὀκτὼ διαφορετικοὺς τρόπους: ὑποθέτοντας πὼς στὸ ἀκρωτηριασμένο ἀριστερὸ μέρος λείπουν 15-16 γράμματα [A-D], 18-19 γράμματα [E-F], 24 γράμματα [G-H], δείχνοντας ἔτσι καὶ τὸ ἀδύνατο βέβαιης συμπλήρωσης). Κυρίως ἔχει γίνει δεκτὴ ἡ ἀνάγνωση τοῦ Parsons Κουριεὺς στὸν στ. 3, ὅπου φαίνεται νὰ γίνεται ἀναφορὰ στὸν Κλέωνα τὸν Κουριέα καὶ τὰ Ἀργοναυτικά του, τὰ ὁποῖα φαίνεται νὰ χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τὸν συντάκτη τῆς προκειμένης –πιθανῶς– πραγματείας γιὰ τὴν ἱστορία τῶν Ἀργοναυτικῶν ὡς μέσο σύγκρισης μὲ τὸ ἔργο κάποιου πολὺ γνωστοῦ συγγραφέα, τοῦ Ἀπολλωνίου τοῦ Ροδίου ἐκ πρώτης ὄψεως ἢ ἐνδεχομένως τοῦ Καλλιμάχου ἢ τοῦ Ἀντιμάχου (βλ. καὶ κατωτ. σχόλ. στὸ ἀπόσπ. καὶ ἀνωτ. 148 κἑ., μὲ σημ. 114 κἑ.).
  2. Στοὺς στ. 24-30 ὁ συγγραφέας ἀναφέρεται στὴ γνωστὴ συνήθεια τῆς Ἀφροδίτης νὰ ἐκδικεῖται ὅσους τὴ θίγουν ἐμβάλλοντας ἄμετρα πάθη στὶς θυγατέρες τους· πβ. Στησίχ. ἀπόσπ. 46 (233) Page (...) Τυνδάρεος (...) λάθετ' ἠπιο­δώρου Κύπριδος· κείνα δὲ Τυνδαρέου κόραις χολωσαμένα διγάμους τε καὶ τριγάμους τίθησι καὶ λιπε­σάνορας καὶ Σχόλ. Εὐρ. Ἱππόλ. 47 (...)πάσαις ταῖς ἀφ' Ἡλίου γενομέναις ἐμήνιεν Ἀφροδίτη διὰ τὴν μηνυθεῖσαν αὐτῆς ὑφ' Ἡλίου μοιχείαν. τὴν γοῦν Πασιφάην οὐ μόνον τοῦ ταύρου ἀλλὰ καὶ τοῦ Μίνωος ἐρασθῆναί φασιν, ὡς ἱστορεῖ Σωσικράτης. εἰκότως δὲ ἡ Ἀφροδίτη τὴν παρ' ἀμφοῖν εἰσπράττεται τιμωρίαν, παρὰ μὲν Φαίδρας, ὅτι ἀφ' Ἡλίου (...), κ.ἄ. πολλά (βλ. καὶ κατωτ. σχόλ. σ.στ.).]
Σχόλια: 

1 κἑ. Τὸ παπυρικὸ αὐτὸ ἀπόσπασμα ἀνήκει πιθανῶς σὲ ἕνα ὑπόμνημα ἢ μίαν πραγματείαν σχετικὰ μὲ τὴν ἱστορία τῶν Ἀργοναυτῶν. Συζητοῦνται ἀρκετὰ ἐπεισόδια ἀπὸ τὴν ἱστορία, ποὺ δὲν τὰ βρίσκουμε στὸν Ἀπολλώνιο τὸν Ρόδιο, ὅπως ἡ διάσωση τῆς Ἡσιόνης ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ (βλ. ΕλλΜ Δ΄1 89-91), ἡ ἐπέμβαση τῆς Ἀφροδίτης στὸν Αἰήτη (ὅ.π. Δ΄ 157 κἑ., κυρίως 158 καὶ 160), καὶ πιθανῶς ἄλλο ἕνα, τὸ ὁποῖο ὅμως δὲν ἀποκρυπτογραφεῖται ἐπαρκῶς μὲ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα (στ. 26-31), σχετικὸ ἴσως μὲ τὴ μοιχεία Ἀφροδίτης – Ἄρη καὶ τὶς συνέπειες τῆς ἐπίδρασης τῆς θεᾶς σ' ὅσους δὲν συμπαθοῦσε ἢ τῆς εἶχαν κάνει κακό.

Μολονότι μνημονεύονται τόσο ὁ Διονύσιος Σκυτοβραχίων (στ. 5-8) ὅσο καὶ ὁ Ἀπολλώνιος, κανεὶς ἀπ' τοὺς δύο δὲν πρέπει νὰ ἀποτελεῖ τὸ κύριο θέμα. Οἱ στίχοι 9-17 πραγματεύονται τὴν οἰκονομίαν κάποιου ἔργου σχετικοῦ μὲ τοὺς Ἀργοναῦτες καὶ ἴσως ὑποφώσκει κάποια σύγκριση μεταξὺ δύο ἔργων.

Ἀκρωτηριασμένο στὸ ἀριστερὸ μέρος καὶ παρεφθαρμένο σὲ ἄλλα σημεῖα, παρέχει σοβαρὲς δυσκολίες ἀνάγνωσης καὶ κριτικῆς. Χάριν πληρότητος τῆς μεταφράσεως ἔγιναν ἐπιλεκτικὰ δεκτὲς ὁρισμένες διορθώσεις καὶ ἀναγνώσεις, ὅπως τὶς παραθέτει ὁ J. Rusten (κατὰ κύριο λόγο) στὴν κύρια ἔκδοση τοῦ παπύρου.

1-2. ὑποθέ[σεως]: Ἀφοῦ συζητεῖται ἡ οἰκονομία ἑνὸς ἢ περισσοτέρων ἔργων, εἶναι εὔλογο νὰ προηγεῖται μιὰ ἀναφορὰ στὴν ὑπόθεση, στὸ περιεχόμενο.

2. διὰ τοῦ πρώτου: Σκοτεινὴ ἀναφορά· ὁ Parsons2 προτείνει νὰ θεωρηθεῖ ὅτι μνημονεύεται ἡ ὕλη τοῦ πρώτου βιβλίου τοῦ Ἀπολλωνίου, ποὺ πηγαίνει τοὺς Ἀργοναῦτες ὣς τὴ Βεβρυκία.

2-3. Βεβ̣ρ̣υ̣[κίας]: Μέρος μόνο τῆς χώρας τῶν Βεβρύκων στὴν Ἑλλησποντιακὴ ἀκτὴ τῆς Μυσίας. Πῆρε τὸ ὄνομά της ἀπὸ τὸν ἥρωα Βέβρυκα ἢ ἀπὸ τὴ Δαναΐδα Βεβρύκη, ποὺ κατέφυγε ἐκεῖ μὲ τὸν σύζυγό της Ἱππόλυτο. Κατὰ τὸν μύθο, ὁ βασιλιάς της Ἄμυκος σκοτώθηκε σὲ ἀγώνα πυγμαχίας ἀπὸ τὸν Πολυδεύκη στὴ διάρκεια τῆς Ἀργοναυτικῆς ἐκστρατείας.

3. ὅ γε Κουρ̣ι̣ε̣ὺ̣ς̣: Ἔτσι διαβάζει πρῶτος ὁ Parsons2. Γίνεται λοιπὸν σαφὴς ἀνα­φορὰ στὰ Ἀργοναυτικὰ τοῦ Κλέωνος τοῦ Κουριέως. Φαίνεται ὅτι ὁ Κλέων καὶ τὸ ἔργο του χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τὸν συντάκτη τῆς πραγματείας μας ὡς μέσο σύγκρισης, ὅπως καὶ ὁ Διονύσιος, μὲ ἕναν γνωστότερο συγγραφέα. Πρόκειται γιὰ τὸν γνωστὸ ἀπὸ τὰ σχόλια στὸν Ἀπολλώνιο Κλέωνα, πιθανῶς γιὰ τὸν ἴδιο μὲ τὸν «ἐλεγοποιὸ» Κλέωνα (βλ. κατωτ. F5).

4. πραγματείαν: βλ. ἀναλυτικὰ ΑΚυΓ43 σχόλ. στὸ 31 Π1.Tit. καὶ –γιὰ τὴν ἐδῶ περίπτωση– ἀνωτ. 148 κἑ. μὲ σημ. (κυρίως 116 καὶ 131), ὅπου καὶ περαιτέρω παραπομπὲς καὶ βιβλιογραφία.

5. εἰς τ]ὸ̣ Ἴλιον αὐτοὺς ἀγαγών: πιθανῶς ὁ Ἡρακλῆς ἢ ὁ Ἰάσων, ποὺ ὁδήγησαν τοὺς Ἀργοναῦτες στὴν Τροία, γιὰ νὰ σκοτώσουν τὸν Λαομέδοντα. Φαίνεται ἀπίθανο νὰ ἀναφέρεται σὲ ἕνα ποιητὴ ποὺ δίνει τέτοια τροπὴ στὴν πλοκὴ τοῦ ἔργου του. Προφανῶς μνημονεύεται ἡ ἀναφορὰ τοῦ ἐπεισοδίου ἀπὸ τὸν Διονύσιο Σκυτοβραχίονα.

5-8. Ἀναφορὰ στὰ Ἀργοναυτικὰ τοῦ Διονυσίου Σκυτοβραχίονος (γιὰ τὸν ὁποῖο βλ. ἀνωτ. 148 κἑ. μὲ σημ. 118). Εἶναι τὸ ἀρχαιότερο ἀνάλογο ἔργο ποὺ περιλαμβάνει τὴ διάσωση τῆς Ἡσιόνης ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ καὶ τὸν Τελαμώνα.

9-17. Τὸ λεξιλόγιο αὐτοῦ τοῦ τμήματος ὑποδηλώνει ἔντονα ὅτι γίνεται συζήτηση γιὰ τὴν οἰκονομίαν (στ. 14) ἑνὸς ἔργου. Ἀνάλογες λέξεις ἢ φράσεις ἔχουμε στὸν πρόλογο τῶν Αἰτίων τοῦ Καλλιμάχου, στὸν Πολύβιο (38.5-6), στὰ σχόλια τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἁλικαρνασσέως γιὰ τὴν οἰκονομία τοῦ ἔργου τοῦ Ἡροδότου καὶ ἀλλοῦ. Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις συζητεῖται ἀπὸ διάφορες ὀπτικὲς γωνίες τὸ κατὰ πόσο εὐνοεῖ ἢ ὄχι τὴν ἐπιτυχῆ σύνθεση ἑνὸς ἔργου ἡ ὕπαρξη παρεκβάσεων καὶ ποικιλίας. Σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο τοῦ παπύρου εἶναι ποὺ ὑποδηλώνεται ἡ σύγκριση τῆς ἔντασης καὶ τῆς ἀφηγηματικῆς συνοχῆς δύο ποιημάτων.

Ἔτσι, στοὺς στίχους 11-14 μνημονεύεται σύντομός τις –πιθανῶς– ποιητὴς ποὺ χρησιμοποιεῖ παρεκβάσεις, ἐνῶ ἡ λέξη Ὁμηρικώτερον παραπέμπει στὴν Ὁμηρικὴ ποικιλία ποὺ κάνει τὸν Διονύσιο τὸν Ἁλικαρνασσέα νὰ ἐπαινεῖ τὸν Ἡρόδοτο.

Στοὺς στίχους 15-17 συζητεῖται ἕνα ἄλλο ἔργο καὶ μιὰ ἄλλη οἰκονομία (ἐ̣ν̣αν̣τίως ἔχει). Εἶναι ἐκτενέστερο, δὲν χρησιμοποιεῖ ἰδιαίτερα παρεκβάσεις (;) ἀλλὰ μᾶλλον συνεχεῖς καὶ μακρὲς ἀφηγήσεις (σ̣υνεχέσι καὶ πολυστίχοις, στ. 17).

Κατὰ συνέπεια μποροῦμε ἐκ πρώτης ὄψεως νὰ ὑποθέσουμε ὅτι συζητοῦνται δύο ἔργα Ἀργοναυτικῶν, ἕνα ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι αὐτὸ τοῦ Ἀπολλωνίου. Ὅμως τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μύθοι ποὺ μνημονεύονται δὲν ἀπαντοῦν στὸν Ἀπολλώνιο, φαίνεται ὅτι συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς θεώρησης κάποιου ἄλλου ἔργου, ποὺ εἶναι δύσκολο νὰ ἐντοπιστεῖ. Πιθανοὶ ὑποψήφιοι εἶναι ὁ Καλλίμαχος καὶ ὁ Ἀντίμαχος. Ὁ πρῶτος πληροῖ τοὺς ὅρους τῆς συντομίας καὶ τῶν παρεκβάσεων καὶ χρησιμοποίησε διάφορες Ἀργοναυτικὲς ἱστορίες στὰ Αἴτια· ὁ δεύτερος ὑπέστη συχνὰ κριτικὴ γιὰ τὸ μεγάλο μῆκος καὶ τὴ χαλαρὴ συνοχὴ καὶ οἰκονομία τῶν ἔργων του καὶ ἀναφέρθηκε στοὺς Ἀργοναῦτες στὸ ποίημά του Λύδη. Τίποτα ὅμως δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑποστηριχθεῖ μὲ σχετικὴ βεβαιότητα. (Περισσότερα: Rusten Dion. Scyt. 54 κἑ. καὶ 181 [Addenda], ὅπου καὶ παραπομπὴ στοὺς N. J. Richardson, CQ 30 [1980] 267-9, καὶ M. Lefkowitz, ZPE 40 [1980] 1-19.)

11. σύντομός τις: πιθανῶς ἀναφέρεται σὲ ποιητή. Ὁ Καλλίμαχος χρησιμοποιεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του τὸ ὀλιγόστιχος (fr. 1.9).

13. Ὁμηρικώτερον: Γιὰ τὸν Ὅμηρο ὡς πρότυπο γιὰ τὴ χρήση παρεκβάσεων πβ. Διον. Ἁλικ. Ἐπιστ. Πομπ. 3.11-12) καὶ Σχόλ. στὸ Σ 114b (Ὁμηρικὸν δὲ ταῖς παρεκβάσεσι διαναπαύειν τὸν ἀκροατήν). Ἐπίσης Φιλήμ. ἀπόσπ. 97 καὶ Γρηγ. Ναζ. Πρὸς Νικόβουλον 3.

20. Πελίου: ὁ γιὸς τοῦ Ποσειδῶνος καὶ τῆς Τυροῦς, ἀδελφὸς τοῦ Νηλέως καὶ βασιλιὰς τῆς Ἰωλκοῦ. (Βλ. σὺν τοῖς ἄλλοις ΕλλΜ Δ΄ 175 κ.ἑ., ὅπου καὶ βιβλιογραφία.)

23. φ]ησιν Ἀφροδείτην Αἰήτηι: ὁ συνδυασμὸς τῶν δύο ὀνομάτων παραπέμπει στὴν ἱστορία ποὺ διασώζεται ἀπὸ τὰ Ναυπακτικά (fr. 8 Kinkel4, Σχόλ. Ἀπολλων. Ροδ. 4.86 Wendel5): δὴ τότ' ἄρ' Αἰήτηι πόθον ἔμβαλε δῖ' Ἀφροδίτη | Εὐρυλύτης φιλότητι μιγήμεναι, ἧς ἀλόχοιο, | κηδομένη φρεσὶν ἧισιν, ὅπως μετ' ἄεθλον Ἰήσων | νοστήσηι οἶκόνδε σὺν ἀγχεμάχοις ἑτάροισιν (: «Τότε λοιπὸν πραγματικὰ πόθο ἐνέβαλε ἡ θεία Ἀφροδίτη στὸν Αἰήτη, | νὰ ἑνωθεῖ ἀπὸ ἔρωτα γιὰ τὴν Εὐρυλύτη, τὴ γυναίκα του, | φροντίζοντας στὴ σκέψη της μετὰ τὸν ἄθλο ὁ Ἰάσων | νὰ γυρίσει στὴν πατρίδα του μαζὶ μὲ τοὺς φιλοπόλεμους ἑταίρους του»). Βλ. καὶ ΕλλΜ Δ΄1 157 κἑ.

24. Μηδείας μνηστῆρας: Ὑπονοεῖται ὅτι οἱ Ἀργοναῦτες ἦταν μνηστῆρες τῆς Μήδειας. Αὐτὸ ἐνισχύει τὶς ἀφορμὲς ἔχθρας τοῦ Αἰήτη, ἀφοῦ, ὡς γνωστόν, ἕνας χρησμὸς τὸν εἶχε προειδοποιήσει γιὰ κίνδυνο προερχόμενο ἀπὸ τὴν οἰκογένειά του. Ἴσως γι' αὐτὸ ἤθελε νὰ προλάβει πιθανὸ γάμο τῆς κόρης του. Πβ. σχετικὰ τὸ ὄνειρο τῆς Μήδειας στὸν Ἀπολλών. Ρόδ. (3.619 κἑ.).

26-30. (...) Πασιφά]ην καὶ Φαίδραν, ἔτι δὲ Ἀρι[άδνην]: Ὁ Kassel παρατηρεῖ ὅτι οἱ στίχοι αὐτοὶ ἀφοροῦν στὴ δύναμη τῆς Ἀφροδίτης νὰ ἐξουσιάζει τὰ ἀνθρώπινα πάθη. Θυμωμένη γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῆς μοιχείας της μὲ τὸν Ἄρη ἀπὸ τὸν Ἥλιο, ἡ θεὰ βασάνισε ὅλους τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἥλιου μὲ ἀκατανίκητα πάθη, κυρίως τὴν Πασιφάη τὴν ἀδελφὴ τοῦ Αἰήτη καὶ τὶς κόρες της Φαίδρα καὶ Ἀριάδνη. Βλ. ἀνάμεσα στὰ πολλὰ ἄλλα τὰ Σχόλ. Εὐρ. Ἱππόλ. 47 (...) πάσαις ταῖς ἀφ' Ἡλίου γενομέναις ἐμήνιεν Ἀφροδίτη διὰ τὴν μηνυθεῖσαν αὐτῆς ὑφ' Ἡλίου μοιχείαν. τὴν γοῦν Πασιφάην οὐ μόνον τοῦ ταύρου ἀλλὰ καὶ τοῦ Μίνωος ἐρασθῆναί φασιν, ὡς ἱστορεῖ Σωσικράτης (FGrH6 461 F 8)· πβ. τὴν ὑπόθεσιν Ἱππολύτου (Murray, στ. 7 κἑ. κυρίως): θεασαμένη δὲ τὸν νεανίσκον ἡ Φαίδρα, εἰς ἐπιθυμίαν ὤλισθεν, οὐκ ἀκόλαστος οὖσα (πβ. 6 F4.27 []κολάστους πεποιηκέναι), πληροῦσα δὲ Ἀφροδίτης μῆνιν, κ.ἄ. πολλά. Νὰ σημειωθεῖ σὺν τοῖς ἄλλοις ἡ ἐκτεταμένη διήγηση τοῦ Διόδωρου (4.60.2 κἑ.), καὶ δὴ ἡ ἀναφορὰ στοὺς –κατὰ τοὺς σχετικοὺς μύθους– στενὰ συνδεδεμένους μὲ τὴν Κύπρο (βλ. ἀνωτ. 61-2, μὲ σημ. 11 καὶ 13) Ἀκάμαντα καὶ Δημοφῶντα, ποὺ ὁ Θησεὺς γέννησε ἐκ Φαίδρας (4.62.1), καὶ ἡ συχνὰ μνημονευόμενη στενὴ σχέση τῆς Ἀριάδνης καὶ τοῦ Θησέως μὲ τὴν Κύπρο: βλ. ἀνωτ. 148 μὲ σημ. 116, ὅπου καὶ περαιτέρω παραπομπές (ἀναλυτικὰ ΑΚυΓ37 30 F1 καὶ ΑΚυΓ43 *33 F1), καὶ σχόλ. στὰ ἐδῶ F2.1 καὶ F5.5-6 (ἐπίσης: Εἰκ. 58 καὶ 127 [βλ. καὶ ΕΘΗρΑΚ8 σσ. 87, 131, 204-5, 274, μὲ περαιτέρω ἀπεικονίσεις], καὶ –γιὰ τὴ Φαίδρα– 76).

31. [στρ]α̣τηλασίας: πιθανῶς ἡ ἐκστρατεία τῶν Ἀργοναυτῶν στὴν Κολχίδα.

38. Καλλισθένην: Ὄνομα ἀρκετὰ συνηθισμένο. Ἴσως πρόκειται γιὰ τὸν Ὀλύνθιο συγγραφέα τοῦ Περίπλου ποὺ μνημονεύεται στὰ σχόλια τοῦ Ἀπολλωνίου γιὰ γεωγραφικὲς λεπτομέρειες.

  1. Ελληνική Μυθολογία, , Αθήνα , (1986) a↑ b↑
  2. Supplementum Hellenisticum, , Berlin – New York, (1983) a↑ b↑
  3. Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία: τόμ.4. Ἰατρική, , Volume τόμ.4, Λευκωσία, (2007) a↑ b↑
  4. Epicorum Graecorum Fragmenta, , Volume I, Leipzig, (1877)
  5. Scholia in Apollonium Rhodium Vetera, , Bibliothecae Graecae et Latinae Auctarium Weidmannianum, edendum curavit O. Regenbogen, vol. IV, Berlin, (1935)
  6. Die Fragmente der griechischen Historiker, , 1923-1958, Volume Part I-IIIC.2, Berlin-Leiden, (1923)
  7. Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία: τόμ. 3. Πεζογραφία, , Volume τόμ. 3, Λευκωσία, (2002)
  8. Ἕλληνες Θεοί καί Ἥρωες στήν Ἀρχαία Κύπρο, , Αθήνα, (1998)