You are here

Τ1

Please add a search word

T= Testimonium  F= Fragmentum  E=  Επιγραφή / Inscription

  1. [Vid. supra 14 T3.]
  2. b. 3 θεμίσων χ: θεμίστων V.

a. Ἀθήν. 10, 438 c-d

Ὁ Φύλαρχος στὸ ἕκτο βιβλίο τῶν Ἱστοριῶν λέει πὼς ὁ βασιλιὰς

Ἀντίοχος (πιθανῶς ὁ Ἀντίοχος Β΄ ὁ Θεός, 261-246 π.Χ.) ἔγινε κρα-

σοπότης καὶ μεθοῦσε καὶ κοιμόταν ἐπὶ μακρόν, κι ὅταν νύχτωνε

πάλι ξυπνοῦσε κι ἔπινε κι ἄλλο. «Κι ἔμενε», λέει, «νηφάλιος ἐλάχιστο

χρόνο, μεθυσμένος δὲ τὸν πιὸ πολύ. Γι' αὐτὸ γύρω του δύο ἦταν

αὐτοὶ ποὺ διοικοῦσαν τὸ βασίλειο, ὁ Ἄριστος (βλ. ἀνωτ. 14 Τ3a) καὶ

ὁ Θεμίσων, Κύπριοι στὴν καταγωγὴ καὶ ἀδέλφια, καὶ ἐρωμέ-

νοι τοῦ Ἀντίοχου κι οἱ δυό τους».


b. Αἰλιαν. Ποικ. ἱστ. 2.41 (σ. 37 Dilts)

Καὶ ὁ Ἀντίοχος ὁ βασιλιὰς λένε πὼς ἔγινε οἰνοπότης· γι' αὐτὸ ὄντως
καὶ τὸ βασίλειο τοῦ τὸ διοικοῦσαν ὁ Ἄριστος (βλ. ἀνωτ. 14 Τ3b) καὶ
ὁ Θεμίσων, οἱ Κύπριοι,ἐνῶ αὐτὸς ἐξαιτίας τῆς οἰνοποσίας
ἦταν κατ' ὄνομα μόνο βασιλιάς.

Σχόλια: 
a.6 / b.3 Θεμίσων: ὁ Κύπριος –ὅπως καὶ κατωτ. Τ2.1 κἑ.– ἐρώμενος τοῦ βασιλιᾶ Ἀντιόχου (τοῦ Β΄ τοῦ ἐπονομαζόμενου Θεοῦ [261-246 π.Χ.] κατὰ πᾶσαν πιθανότητα: βλ. ἀνωτ. σχόλ. στὸ 14 Τ3), πιθανῶς Σαλαμίνιος, ἂν ὄντως ὁ ἀδελφός του Ἄριστος μὲ τὸν ὁποῖο συνδέεται στενά, εἶναι ὁ Ἄριστος ὁ Σαλα­μίνιος, ὁ συγγραφεὺς κατὰ τὸν Στράβ. (14 Τ1.12 μὲ σημ.) ποὺ κατὰ τὸν ἴδιο καὶ τὸν Ἀρρ. γράφει γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο (F1.29-30 καὶ F2.12-14), κατὰ τὸν Ἀθήν. γιὰ τὸν μέθυσο Ἀλκέτα τὸν Μακεδόνα ποὺ καὶ Χώνη ἐπεκαλεῖτο (F3) καὶ κατὰ τὸν Κλήμ. Ἀλεξ. γιὰ ἰδιῶτες ποὺ θείαις προσηγορίαις σφᾶς αὐτοὺς ἐσέμνυνον (F4, ὡς ἱστορεῖ Ἄριστος ὁ Σαλαμίνιος), κατὰ δὲ τὸν Ζηνόβ. γιὰ τὴ Χαλκίδα (F5, ὡς ἱστοροῦσιν οἱ τὰ Εὐβοϊκὰ συγγράψαντες καὶ Ἄριστος ὁ Σαλαμίνιος, πβ. καὶ *Τ2 γιὰ τὸν Ἀρίστωνα ποὺ ἀπὸ τὸν Πλούτ. φέρεται ὡς γεγραφὼς Ἀθηναίων ἀποικίαν)· καὶ αὐτὸς συγγραφεύς, ἂν ὄντως ὁ Θεμίσων ποὺ –κατὰ τὸν Ἀθήν. ἐπίσης– γράφει ἐν Παλληνίδι γιὰ παρασίτους (βλ. κατωτ. *F1, μὲ σχόλ.) εἶναι ὁ ἐδῶ Κύπριος.
Θεμίσων ὀνομάζεται καὶ ἕνας ἄλλος ὀνομαστὸς Κύπριος, γνωστὸς ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλους Προτρεπτικόν, ὃν ἔγραψε πρὸς Θεμίσωνα τὸν Κυπρίων βασιλέα (βλ. W. Gerson Rabinowitz, Aristotle's Protrepticus and the Sources of its Reconstructions1 [Univ. of California Publications in Class. Philology 16.1, Berkeley 1957], καὶ ΑΚΕΠ2 Γα΄ 90.1 [τὸ ἀπόσπ. γιὰ τὸν Θεμίσωνα], Ε΄ 161 [σημ. στὸ Α΄ 80.2] καὶ 258). Ὁ Κύπριος αὐτὸς βασιλιὰς φαίνεται νὰ ταυτίζεται μὲ τὸν τῆς Κερυνίας δυνάστην ποὺ ὁ Πτολεμαῖος ὑποπτεύσας ἀλλοτρίως ἔχοντα συνέλαβε καὶ παρέδωσε τὴν πόλη του –ὅπως καὶ τὶς ἄλλες πόλεις καὶ τὰς προσόδους τῶν ἐκπεπτωκότων βασιλέων– στὸν Νικοκρέοντα (τὸν βασιλιὰ τῆς Σαλαμῖνος τὸν ὁποῖο κατέστησε στρατηγὸν τῆς Κύπρου, τὸ 312 π.Χ.) κατὰ τὸν Διόδ. Σικ. (19.79.4 κἑ.: ΑΚΕΠ2 Α΄ 80.2, για τὸν Νικοκρέοντα: ΑΚυΓ23 11 Ε9 σχόλ. σ.στ. 3 σ.λ. εἰμὶ δὲ Νικοκρέων [πβ. 11 Ε12 σχόλ. σ.στ. 1 σ.λ. Νικόκλεες] μὲ παραπομπὲς καὶ βιβλιογραφία). Ὁ Ἀριστοτ. γράφει πιθανῶς τὸν Προτρ. του πρὸς Θεμίσωνα ὅταν αὐτὸς ἀνεβαίνει νεαρὸς στὸν θρόνο, περὶ τὸ 350 π.Χ. (ΑΚΕΠ2 Ε΄ 161). Ὁ Κύπριος Εὔδημος, ὁ φιλόσοφος εἰς ὃν ὁ Ἀριστοτέλης ἀποθανόντα τὸν Περὶ ψυχῆς διάλογον ἐποίησε κατὰ τὸν Πλούτ. (Δίων 22: ΑΚΕΠ2 Γα΄ 8 μὲ σημ. Ε΄ 214) φαίνεται ὅτι ἀποτελεῖ τὸν συνδετικὸν ἁρμὸ τοῦ Ἀριστοτ. μὲ τὸν Θεμίσωνα, καὶ τῆς Κύπρου μὲ τὴ Μακεδονικὴ αὐλή.
Τὸ ὄνομα Θεμίσων ἀπαντᾶ σὲ ἀναθηματικὴ ἐπιγραφὴ τοῦ Κιτίου (περιοχὴ Τρούλλων [στὸ Μουσ. Λάρνακας, ἀρ. 1525], περὶ τὸ 250 π.Χ.: Nicolaou, RDAC4 1992, 260-61 / SEG5 42 [1992] ἀρ. 1312): Ἀγαθῆι Τύχηι· | Θεμίσων Πασιφίλου | εἰς τὸν θίασον τῶν | πρεσβυτέρων ἀνέθη|κεν τοῦ Διονύσου π̣[ρό]|σωπον εὐνοίας [ἕνεκεν] | τῆς εἰς αὐτούς· καὶ σὲ ἐπιτύμβια ἐπιγραφὴ τῆς Ἀμαθοῦντος (2/3 αἰ. μ.Χ. [Μουσ. Λεμεσοῦ]: Nicolaou, RDAC4 1990, 173 ἀρ. 1 / SEG5 40 [1990] ἀρ. 1323): Θεμίσων Ἡροδότου | χρηστέ, | χαῖρε. Ἰδιαίτερα ἀξιοσημείωτη εἶναι ἡ πρώτη, καθὼς ἀνήκει στὴν ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία κατὰ πᾶσαν πιθανότητα ζοῦν οἱ ἀδελφοὶ Ἄριστος καὶ Θεμίσων οἱ Κύπριοι· μὰ καὶ ἡ δεύτερη δείχνει πὼς καὶ μεταγενέστερα τὸ ὄνομα Θεμίσων ἐξακολουθοῦσε νὰ εἶναι εὔχρηστο στὴν Κύπρο. (Βλ. καὶ RE σ.λ. Themison [κυρίως 3.], Nicolaou PPC6 καὶ LGPN17 σ.λ., καὶ σχόλ. Jacoby στὸν Θεμίσωνα [FGrH8 374: ΙΙΙΒ. 147-150], μὲ παραπομπές. Βλ. ἐπίσης κατωτ. Τ2 μὲ σχόλ. σ.στ. 1 καὶ 1-2, καὶ *F1 σχόλ. σ.στ. 2-3 σ.λ. Θεμίσων δ' ἐν Παλληνίδι[καὶ Voss9 417].)
  1. W Rabinowitz, G. (1957), Aristotle's Protrepticus and the Sources of its Reconstructions, University of California Publications in Classical Philology ,16.1
  2. Χατζηϊωάννου, Κ. (1971-1992), Ἡ Ἀρχαία Κύπρος εἰς τὰς Ἑλληνικὰς Πηγάς, τóμ. Α΄- Στ΄, Λευκωσία.a↑ b↑ c↑ d↑
  3. Βοσκός, Α. Ι. (1997), Ἀρχαία Κυπριακὴ Γραμματεία: τόμ. 2. Ἐπίγραμμα, τóμ. 2, Λευκωσία.
  4. (1969), Report of the Department of Antiquities, Cyprus, Nicosia, Cyprus.a↑ b↑
  5. Supplementum Epigraphicum Graecum, Amsterdam/Leiden.a↑ b↑
  6. Michaelidou-Nicolaou, I. (1976), Prosopography of Ptolemaic Cyprus, Studies in Mediterranean Archaeology,vol. XLIV Göteborg .
  7. Fraser, P M. (1987), A Lexicon of Greek Personal Names, Vol. I: The Aegean Islands, Cyprus, Cyrenaica, Oxford.
  8. Jacoby, F. (1923-1958), Die Fragmente der griechischen Historiker, parts I-IIIC.2, Berlin-Leiden.
  9. Vossius, G. H. (1651), De Historicis Graecis (Libri IV), Leiden.